قهر تماشاگر فوتبال را تهدید می‌کند

در همه جای دنیا، باشگاه‌ها می‌کوشند با جذب بازیکنان خوب و مطرح، رغبت و علاقه تماشاگر را در آمدن به ورزشگاه روز به روز افزایش دهند و اسباب پرکردن ورزشگاه‌های خود را فراهم آورند، اما در فوتبال ما بیشتر بازیکنانی جذب باشگاه‌های اینچنینی می‌شوند که در باند مربی مربوط قرار گیرند که نتیجه این می‌شود که می‌بینیم و سال‌ها دیده‌ایم. بازیکنان چون از حاشیه امنیت اینچنینی برخوردارند، لاجرم فقط خود را ملزم به اجرای سیاست‌هایی می‌دانند که از سوی یک شخص خاص دیکته می‌شود و اهمیت چندانی برای تماشاگران قائل نیستند؛ چرا که اساسا، جذب تماشاگر بیشتر، در دستور کار باشگاه‌ها قرار ندارد، آنها خود را در افزایش جذب تماشاگر سهیم نمی‌دانند و چون بودجه آنها از یک عابر بانکی مثل سازمان تربیت بدنی تامین می‌شود، لذا به همان یک منبع مالی می‌چسبند و این اتفاقا برای فوتبال ما خطر بزرگی است. چند سال پیش بود که بازی‌های باشگاهی ما از سوی تماشاگران مورد توجه قرار نمی‌گرفت، خسارت‌های زیادی به اصل و اساس فوتبال ما وارد شد.

در این روزها گمان می‌رود که فوتبال ما در آستانه ناکامی‌های گذشته قرار گرفته؛ سال‌هایی که باشگاه استقلال، این تیم پرطرفدار به دسته سوم می‌رفت و حال و روز پرسپولیس هم از آن بهتر نبود. نتیجه‌گیری‌های ضعیف استقلال و پرسپولیس، دو تیم پرطرفدار تهرانی که سرمایه‌های فوتبال ما به شمار می‌روند، می‌تواند برای فوتبال ما هشدار دهنده باشد. از منظر آسیب‌شناسی ورزشی می‌شود از قهر تماشاگران نگران بود. این بی‌توجهی‌ها نتیجه‌اش برای فوتبال ما خوشایند نیست و طبیعی است که باید از این وضعیت نگران بود و برای جلوگیری از وخیم‌تر شدن اوضاع چاره‌ای اندیشید. دو تیم پرطرفدار تهرانی که همه هفته تماشاگران بسیاری را به ورزشگاه می‌کشانند، در صورت بی‌توجهی به نوع و شیوه بازی خود اندک اندک این چند هزار تماشاگر را نیز از ورزشگاه دور می‌کنند و شاید هفته‌ها و ماه‌ها طول بکشد تا بشود دوباره این قهر کرده‌ها را به ورزشگاه بازگرداند.