سنجد ، ‌معطر‌ و درمان‌بخش‌

سنجد یک واژه فارسی است که در زبان عربی به آن (غبیرا) می‌گویند و چون پشت برگ سنجد سفید و نقره‌ای است غبار گرفته به نظر می‌رسد. میوه سنجد با این که کمی گس است، معذالک عده‌ای به خوردن آن علاقه دارند و با آرد آن حلوای غبیده بادام و قاووت درست می‌کنند. برگ درخت و میوه خشک سنجد شکم و دهان را جمع می‌کند. گلهای سنجد بسیار معطر بوده و به شعاع بیش از 50 متر منتشر می‌شود.

سنجد، تقویت‌کننده سیستم گوارش‌

میوه سنجد سرشار از ویتامین‌های A وB  بوده و کمی ویتامینK  است. به همین جهت ضد اسهال خونی و هموروئید است و همچنین از نظر املاح غنی بوده، کلیه‌ها را گرم و معده را دباغی کرده و ادرار را زیاد می‌کند و مانع نرمی استخوان می‌شود. اگر مبتلا به تکرر ادرار هستید، سنجد بهترین دارو برای آن است.

در صنعت داروسازی از گل‌های سنجد جهت معطر کردن بعضی از شربت‌ها استفاده می‌شود و اثر تب‌بر دارد. بوئیدن گل سنجد برای اشخاص فلج و لقوه‌ای مفید است. میوه سنجد مقوی معده بوده و آن را همان‌طور که اشاره شد جمع می‌نماید. میوه سنجد بادشکن و تقویت‌کننده قلب و نیز ضد یرقان است. چون برگ درخت سنجد را روی دمل بگذارند، باعث رسیدن آن شده و چرک آن را از بین می‌برد و زخم آن را التیام می‌دهد، به طوری که احتیاج به دارویی دیگر نیست و اگر برگ تازه آن نباشد از برگ خشک آن هم می‌توان استفاده کرد. چنانچه برگ آن را در روغن زیتون بجوشانید تا له شود، مالیدن این روغن جهت درد و ورم مفاصل و اعضای بی‌حس شده نافع است و اگر آن را بر سر بمالید باعث رشد موی شما می‌شود.

سنجد صحرایی، سرشار از ویتامین «ث»

در فارسی به آن کام می‌گویند و بعضی‌ها به آن کهام گویند. در اطراف تهران به آن سنجد صحرایی گویند و در زبان عربی به آن (شوک‌‌القصار) گویند و از ریشه آن می‌توان همانند چوبک برای شستن البسه استفاده کرد.

میوه سنجد صحرایی گرد و به رنگ زرد نارنجی است و طعم آن ترش است. این میوه سرشار از ویتامین «ث» بوده و اکنون آن را جهت استخراج این ویتامین، بیشتر می‌کارند. در اروپا از میوه آن مارمالاد درست می‌کنند. درختچه آن در دامنه البرز، مخصوصا اطراف تهران، ونک، شهرستانک، سپهسالار، میگون، کرج و گچسر به طور خودرو به عمل می‌آید. در دامپزشکی از میوه و پوست درخت آن برای معالجه امراض جلدی استفاده می‌کنند.

ریشه درخت سنجد مناسب برای شستشوی بدن‌

ریشه درخت آن را وقتی قطع کنند، شیره زیادی از آن خارج می‌شود که برای شستشوی جامه و بدن به کار رفته و آن را خوش‌بو می‌کند. این شیره برای معالجه امراض کبدی مخصوصا تشمع آن به کار رفته و می‌گویند همان‌گونه که جامه را پاک می‌کند، کبد را نیز شستشو داده و پاک می‌کند. عده‌ای میوه درخت آن را ضد ‌کرم هم می‌دانند ولی بهترین اثر آن دفع کمبود ویتامین «ث» در بدن بوده و خوردن آن انسان را از ابتلا به امراض عفونی حفظ می‌کند.