ریاست کمیته ملی المپیک؛ مسئولیتی بزرگ‌تر یا تصمیمی پرهزینه برای دبیر؟

دبیر، کشتی و یک دوراهی خطرناک

علیرضا دبیر در آستانه انتخابات کمیته ملی المپیک با یک دوراهی مهم روبه‌روست؛ ماندن در کشتی و ادامه مسیر المپیک ۲۰۲۸ یا ورود به رقابت ریاست کمیته.
با نزدیک شدن به انتخابات کمیته ملی المپیک، نام علیرضا دبیر برای ریاست این نهاد مطرح شده است؛ اما آیا ترک فدراسیون کشتی در آستانه المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس تصمیم درستی است؟
کد خبر: ۱۵۷۵۴۲۳
جام جم آنلاین: در آستانه انتخابات کمیته ملی المپیک، مطرح شدن نام علیرضا دبیر برای ریاست این مجموعه، پرسشی مهم را پیش روی ورزش ایران قرار داده است؛ آیا مدیری که تمام توان خود را برای موفقیت کشتی به کار گرفته، می‌تواند در جایگاه رئیس کمیته ملی المپیک، نگاهی یکسان و پدرانه به تمام فدراسیون‌ها داشته باشد؟
انتخابات کمیته ملی المپیک در هفتم دی‌ماه برگزار می‌شود؛ انتخاباتی متفاوت که قرار است مدیران آینده این نهاد را تنها برای دو سال مشخص کند. کوتاه بودن این دوره مدیریتی، ضرورت بررسی دقیق گزینه‌ها و پرهیز از تصمیم‌های پرهزینه را دوچندان می‌کند. در این میان، نام علیرضا دبیر به‌عنوان یکی از گزینه‌های احتمالی ریاست کمیته مطرح شده؛ مدیری که نمی‌توان موفقیت‌هایش در فدراسیون کشتی را نادیده گرفت.
 
دبیر در کشتی چه ساخت؟
توسعه زیرساخت‌ها، افزایش منابع مالی، توجه به تیم‌های ملی و پیگیری مستمر امور کشتی، از جمله ویژگی‌های مدیریتی علیرضا دبیر در فدراسیون بوده است. او نشان داده برای پیشرفت رشته تحت مدیریت خود از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کند و در مسیر تقویت کشتی، پیگیری و مطالبه‌گری را به بخشی از رویکرد مدیریتی خود تبدیل کرده است. اما درست همین ویژگی، پرسشی اساسی ایجاد می‌کند؛ آیا مدیری که همواره به دنبال جذب حداکثری امکانات و اعتبارات برای کشتی بوده، می‌تواند در جایگاه رئیس کمیته ملی المپیک، منافع تمام رشته‌های ورزشی را با نگاهی متوازن دنبال کند؟
 
آیا سهم بیشتر، به معنای مدال بیشتر است؟
واقعیت این است که کشتی در سال‌های اخیر از منابع مالی قابل توجهی برخوردار بوده و سهم مهمی از اعتبارات کمیته ملی المپیک را به خود اختصاص داده است. بخشی از این منابع حاصل توانایی فدراسیون در جذب حمایت‌های مالی بوده، اما نمی‌توان از تأثیر امکانات و اعتبارات گسترده بر موفقیت‌های این رشته چشم‌پوشی کرد.
در همین نقطه، پرسشی مهم درباره سایر رشته‌های ورزشی شکل می‌گیرد؛ اگر رشته‌هایی مانند تکواندو، وزنه‌برداری، شمشیربازی، قایقرانی یا دوومیدانی از حمایت مالی و امکاناتی متناسب با ظرفیت‌های خود برخوردار شوند، چه میزان امکان افزایش مدال‌آوری خواهند داشت؟
آیا موفقیت تنها محصول مدیریت است یا میزان سرمایه‌گذاری نیز نقشی تعیین‌کننده در ساختن قهرمانان و کسب مدال دارد؟ پاسخ به این پرسش می‌تواند در ارزیابی عملکرد رشته‌های مختلف و سیاست‌های حمایتی ورزش کشور اهمیت زیادی داشته باشد.
 
رئیس کمیته ملی المپیک؛ مدیر یک رشته یا پدر تمام رشته‌ها؟
رئیس کمیته ملی المپیک باید پدر تمام فدراسیون‌ها باشد؛ مدیری که نه‌تنها از رشته‌های مدال‌آور حمایت کند، بلکه برای توسعه رشته‌های کمتر برخوردار نیز برنامه داشته باشد. این جایگاه بیش از نگاه تخصصی به یک رشته، نیازمند نگرشی ملی، فراگیر و متوازن است.
کمیته ملی المپیک، خانه مشترک تمام رشته‌هایی است که برای حضور موفق در میدان‌های بین‌المللی تلاش می‌کنند. از این رو، رئیس آن باید بتواند فارغ از تعلقات و تجربه‌های تخصصی خود، فرصت‌ها، منابع و حمایت‌ها را بر مبنای ظرفیت‌ها، نیاز‌ها و برنامه‌های هر رشته مدیریت کند.
 
کشتی در فاصله حساس تا المپیک ۲۰۲۸
از سوی دیگر، نباید فراموش کرد که کشتی ایران در مسیر المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس قرار دارد. برنامه‌هایی که با مدیریت دبیر آغاز شده، اکنون به مرحله‌ای حساس رسیده و تغییر در رأس فدراسیون می‌تواند تمرکز مجموعه را تحت تأثیر قرار دهد.
آیا منطقی است مدیری که ساختاری موفق را شکل داده و برنامه‌های یک رشته پرافتخار را به مرحله مهمی رسانده، در فاصله کمتر از دو سال تا المپیک، مسئولیت دیگری را برگزیند و برای دوره‌ای صرفاً دوساله وارد عرصه‌ای تازه شود؟
کشتی امروز بیش از هر زمان دیگری به آرامش، تمرکز و استمرار برنامه‌های خود نیاز دارد. ثبات مدیریتی در این مقطع، می‌تواند یکی از عوامل مؤثر در حفظ مسیر آماده‌سازی ورزشکاران و تیم‌های ملی باشد.
 
کمیته ملی المپیک به مدیر ملی نیاز دارد
در مقابل، کمیته ملی المپیک نیز به مدیری نیازمند است که بتواند بدون وابستگی ذهنی و مدیریتی به یک رشته خاص، منافع مجموعه ورزش کشور را نمایندگی کند. تجربه مدیریتی، قدرت پیگیری، توان جذب منابع و شناخت ورزش قهرمانی، همگی ویژگی‌هایی ارزشمند هستند؛ اما در جایگاه ریاست کمیته، این توانمندی‌ها باید در خدمت تمام رشته‌ها قرار گیرند.
مسئله، زیر سؤال بردن توانایی‌های علیرضا دبیر نیست؛ بحث بر سر انتخاب درست جایگاه، زمان مناسب و مسئولیتی است که بیشترین امکان اثرگذاری را فراهم می‌کند.
 
گاهی ماندن، مهم‌تر از رفتن است
شاید مهم‌ترین تصمیم علیرضا دبیر در این مقطع، نه ورود به رقابتی تازه، بلکه حفظ مسیری باشد که در آن توانایی‌های مدیریتی خود را اثبات کرده است.
ورزش ایران به مدیرانی نیاز دارد که بتوانند در جایگاه درست، برنامه‌های بلندمدت را به نتیجه برسانند؛ نه اینکه هر فرصت بالاتر، الزاماً به معنای انتخاب بهتر باشد.
گاهی ماندن در جایگاهی که می‌توان در آن منشأ اثر بود، ارزشمندتر از دستیابی به مسئولیتی بالاتر است. برای علیرضا دبیر، شاید ادامه مسیر در کشتی و رساندن برنامه‌های این رشته به مقصد المپیک ۲۰۲۸، تصمیمی باشد که هم به سود کشتی و هم به سود ورزش ایران تمام شود.
newsQrCode
ارسال نظرات

نیازمندی ها