جام جم آنلاین - روبرتو پیاتزا در دیماه ۱۴۰۳ با سروصدای زیادی به والیبال ایران آمد. انتخاب یک مربی شناختهشده ایتالیایی که سابقه فعالیت در سطح اول والیبال اروپا و هدایت تیم ملی هلند را داشت، امیدهای زیادی ایجاد کرد. فدراسیون با قراردادی چهار ساله و ساختار ۲+۲ به استقبال او رفت تا این مربی پروژه بازگشت ایران به جمع قدرتهای برتر جهان را تا المپیک ۲۰۲۸ پیش ببرد.
اما این همکاری به نیمه راه هم نرسید. پس از پایان دو سال نخست قرارداد، فدراسیون تصمیم گرفت از گزینه تمدید استفاده نکند. دلیل اصلی این تصمیم اختلاف بر سر میزان حضور پیاتزا در ایران و چگونگی نظارت مستقیم او بر آمادهسازی تیم ملی بود.
اختلاف بر سر زمان؛ مانع اصلی ادامه همکاری
طبق توضیحات سید میلاد تقوی رئیس فدراسیون والیبال، مدیران فدراسیون برای دو سال آینده خواهان حضور زودتر سرمربی در ایران و مشارکت بیشتر او در اردوهای آمادهسازی بودند. آنها اعتقاد داشتند با توجه به اهمیت لیگ ملتهای ۲۰۲۷ و ۲۰۲۸ و تلاش برای کسب سهمیه المپیک لسآنجلس، تیم ملی به مربیای نیاز دارد که از ابتدای اردوها در کنار بازیکنان باشد.
مشکل اینجا بود که پیاتزا با باشگاه پروژکت ورشو لهستان قرارداد چهار ساله داشت. تعهدات باشگاهی او امکان اختصاص زمان مورد انتظار فدراسیون به تیم ملی را محدود میکرد. مذاکرات برای پیدا کردن راهحل نیز به نتیجه نرسید و دو طرف تصمیم به پایان همکاری گرفتند.
چرا پیاتزا نتوانست یک تیم درخشان بسازد؟
کارنامه پیاتزا در ایران را نمیتوان کاملاً ناموفق دانست. تیم ملی در لیگ ملتهای ۲۰۲۵ با شش پیروزی نهم شد و در مسابقات قهرمانی جهان همان سال به رتبه هشتم رسید. در سال ۲۰۲۶ نیز ایران مدال نقره قهرمانی آسیا و طلای بازیهای آسیایی ناگویا را به دست آورد.
اما مشکل اصلی در نوسان عملکرد تیم ملی بود. ایران در لیگ ملتهای ۲۰۲۶ به رتبه پانزدهم سقوط کرد و فاصله زیادی با انتظارات هواداران داشت. تیمی که قرار بود با هدایت یک مربی صاحبنام به ثبات فنی برسد همچنان در مقاطع مختلف مسابقات با افت عملکرد و دشواری در حفظ کیفیت بازی روبهرو میشد.
البته نباید شرایط دشوار آمادهسازی تیم در سال ۲۰۲۶ را نادیده گرفت. خود پیاتزا نیز پیشتر از محدودیتهای تمرینی و مشکلات آمادهسازی انتقاد کرده بود. با این وجود انتظار میرفت تجربه او به ایجاد ساختاری منسجمتر و تیمی باثباتتر کمک کند.
یکی دیگر از مشکلات پروژه پیاتزا فاصله میان انتظارات اولیه و خروجی نهایی بود. حضور مربی بزرگ به تنهایی نمیتوانست مشکلات ساختاری والیبال ایران را برطرف کند. هماهنگی برنامههای باشگاهی و ملی، آمادهسازی بازیکنان و ایجاد ترکیب ثابت و هماهنگ به زمان و برنامهریزی دقیق نیاز داشت. در دو سال گذشته بخشی از این انتظارات محقق نشد.
جانشین پیاتزا چه کسی خواهد بود؟
به نظر میرسد تیم ملی والیبال ایران تا مدتها بلاتکلیف خواهد بود. این اتفاق چهار سال پیش هم برای تیم ملی افتاد.
اولویت فدراسیون در انتخاب بعدی صرفاً شهرت و کارنامه بینالمللی مربی نخواهد بود. توانایی حضور مستمر در اردوها و همراهی با تیم در مسیر آمادهسازی نیز اهمیت زیادی دارد.
والیبال ایران اکنون در آستانه یک تصمیم مهم قرار گرفته است. دو سال تا شروع مسیر جدی کسب سهمیه المپیک باقی مانده و انتخاب سرمربی جدید میتواند سرنوشت این دوره را تحت تأثیر قرار دهد. پیاتزا با وجود جدایی، دو مدال مهم آسیایی و یک رتبه ارزشمند جهانی به جا گذاشت، اما پروژهای که با امید بازگشت ایران به جمع قدرتهای بزرگ آغاز شده بود به هدف اصلی خود نرسید.
اولین واکنشها به تازهترین انیمیشن دیزنی: