ما و رسانه‌ملی

ایفای بهینه چنین نقش منحصربه‌فردی اقتضائاتی دارد که ازجمله آنها فراقوه‌ای بودن است؛ به گونه‌ای که بتواند بدون فرمان‌پذیری از هر یک از قوای کشوری و لشکری، در تولید و انتشار محتوا‌های رسانه‌ای تنها یک چیز را درنظر بگیرد، پیشگیری از شلیک اشتباهی گلوله به‌سوی مواضع جبهه خودی، نقطه‌زنی در شلیک گلوله‌های رسانه‌ای به طرف مواضع راهبردی و سرمایه‌های فکری دشمن و پدافند مناسب برای محافظت از دارایی‌های معنوی، فکری و اجتماعی جبهه خودی و در نهایت تأثیرگذاری مثبت در ذهن و روان نیرو‌های دشمن به نفع جبهه خودی و خنثی‌سازی عملیات روانی و فکری دشمن در ذهن نیرو‌های خودی در جبهه و پشت‌جبهه.
اگر فراقوه‌ای بودن را از رسانه‌ملی بگیریم، اصل وحدت فرماندهی به‌عنوان یک اصل بدیهی و شناخته شده در عرصه همه هماوردی‌های رزمی و رسانه‌ای را در این قرارگاه راهبردی از بین برده‌ایم.
از این‌رو سهم‌خواهی، نگاه خودخواهانه، جزیره‌ای و فروبخشی، به موضوع انعکاس محتوا‌ها در رسانه‌ملی اعم از فیلم، مصاحبه، سخنرانی، گزارش، خبر و... حتی اگر این محتوا‌ها به خودی خود ایرادی نداشته و حتی مفید هم باشند ولی اولویت در زمان و موقعیت رسانه‌ای خاصی نداشته باشند، در خوشبینانه‌ترین حالت می‌تواند حاکی از عدم شناخت و آگاهی نسبت به ضرورت وحدت فرمان در آوردگاه رسانه‌ای با دشمن باشد که پیامد عملی‌اش شلیکی به مواضع، باور‌ها و روحیه نیرو‌های خودی به صورت سهوی باشد، اگر نگوییم با توجه به بدیهی بودن اصول یاد شده، عدم رعایت آن می‌تواند توطئه نفوذی‌های ستون پنجم دشمن در میان مسئولان از طریق نفوذ فردی یا نفوذ گفتمانی باشد.
از این بدتر زمانی است که یک مسئول یا مدیر اجرایی یا قضایی یا تقنینی یا حتی نظامی، اصرار بر انتشار محتوا‌هایی داشته باشد که یا مسموم و بی‌اعتبار بودن آن محرز است یا این‌که اعتبار آن قابل اثبات نیست؛ مانند این‌که مسئولی که پیش از این نقل‌قول‌های او در مواردی از سوی امام تکذیب شده و ضعف حافظه او هم برای همگان آشکار است، در شرایط فعلی نقل‌قول‌هایی از امام شهید و امام عزیز ما بکند که آن اقوال در تعارض آشکار با مواضع اعلام شده آن دو امام است.
 در مورد چنین محتوا‌هایی ناگفته پیداست که پخش و انتشار آن از طریق رسانه‌ملی چه ضربه‌ای به جبهه خودی می‌زند و چه عقب‌نشینی زیانباری برای پیشروی دشمن برای تأثیرگذاری در ذهن، فکر و روحیات مخاطبان فراهم می‌کند.
همه این مقدمه را چیدم تا به این نقطه برسم که رسانه‌ملی ما، چه بخواهیم و چه نخواهیم، رسانه‌ملی بوده، قرارگاه عملیات رسانه‌ای و نهادی فراقوه‌ای است که نباید از هیچ‌کس خارج از سلسله‌مراتب خود فرمان ببرد و مکلف است وظیفه خود را در چارچوب قوانین و مقررات و سلسله‌مراتب مشخص انجام دهد. 
این رسانه در انجام رسالت سنگین خود مصون از خطا نبوده و در دوره‌های مختلف نیز فراز و نشیب‌هایی داشته؛ لکن همه می‌دانیم که برآیند عملکرد این رسانه، به‌ویژه در طول جنگ‌های اخیر که جنگ روایت‌ها بخش عمده و مؤثرتر آن بوده، به‌قدری موفق بوده که گاهی حیرت و البته خشم دشمن را نیز برانگیخته است.
در چنین شرایطی، یقینا هرگونه همصدایی افرادی از جبهه داخلی با دشمن در ابراز خشم و انزجار نسبت به رسانه‌ملی، پیش و بیش از آن‌که گویای دلسوزی و صداقت آنها باشد، نشانگر مخرج‌مشترک عمدی یا سهوی پیدا کردن با دشمن در قبال عملکرد رسانه‌ملی است.
این نکته در شرایط فعلی اهمیتی ویژه برای توجه و عنایت نهاد‌های امنیتی و چشمان تیزبین مراقبت و مصون‌سازی کشور از توطئه‌های دشمنان می‌طلبد؛ از آن‌رو که همزمان با جنگ زمینی، هوایی و دریایی، شاهد کودتا‌های مسلحانه خونین در داخل توسط عوامل دشمن، به‌ویژه با همراهی رسانه‌های داخلی و خارجی فارسی‌زبان تهیه‌کننده آتش عقبه کودتا‌ها و رسانه‌ها و افرادی هستیم که «سانسور» و «تحریف» حقایق و «تقطیع» آنها در راستای تامین منافع حزبی، گروهی یا شخصی و حتی در مواردی در راستای کمک به روایت دشمن، بخشی جدایی‌ناپذیر از حیات اجتماعی آنها بوده و اتفاقا همین رسانه‌ها و انسان‌رسانه‌ها، در هجمه هماهنگ علیه رسانه‌ملی نقش آفرینی پررنگی داشته‌اند و بخشی از آنها در مجموعه شورای اطلاع‌رسانی دولت نیز نفوذ کرده‌اند!