قدرتهای جهانی شاهد قدرتنمایی ایران
اگر بخواهیم یک ارزیابی اجمالی از آنچه در حدود یکسال گذشته یعنی تقریبا از آغاز تجاوز دشمن به این سرزمین مقدس صورت گرفته ارائه دهیم، باید گفت دشمن از ابتدا اهداف مشخصی را برای حمله به ایران اعلام کرده بود؛ از فروپاشی جمهوری اسلامی گرفته تا تضعیف برنامه هستهای، توان موشکی و قدرت منطقهای ایران. با گذشت حدود یکسال از آغاز درگیریها، دشمن به هیچیک از این اهداف دست پیدا نکرده است؛ بنابراین اگر بخواهیم با ادبیات نظامی سخن بگوییم، باید بگوییم دشمن در تحقق اهداف خود شکست خورده است.
البته این مسأله دلایل مختلفی دارد که نقش رهبری و حضور و ایستادگی مردم از جمله آنهاست، اما یکی از ارکان اصلی این پیروزی، تلاشها، تدابیر و مجاهدتهای نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران بوده است. اگر نیروهای مسلح ما توان ایستادگی، دفاع و همچنین قدرت آفند و ضربه زدن به دشمن را نداشتند، امروز نمیتوانستیم با این صراحت از پیروزی سخن بگوییم. دشمن دچار خطای محاسباتی شد. آنها توان جمهوری اسلامی ایران را کمتر از واقعیت برآورد کردند و در مقابل، توان خودشان را بیش از اندازه ارزیابی کردند. مشاورههایی که رژیم صهیونیستی به آمریکاییها ارائه کرد نیز این تصور را ایجاد کرده بود که در صورت اقدام نظامی، جمهوری اسلامی ایران ظرف مدت کوتاهی شکست خواهد خورد و آنها میتوانند بر منطقه مسلط شوند، اما تحولات یکسال گذشته نشان داد که این محاسبات کاملا اشتباه بوده است. نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران با تدابیر فرماندهی و با اتکا به توان داخلی، در برابر یکی از بزرگترین قدرتهای نظامی جهان و رژیم صهیونیستی ایستادگی کردند و اجازه ندادند اراده دشمن بر کشور تحمیل شود. امروز شاهد شکلگیری عرصه جدیدی از نبرد هستیم. یک کشور با اتکا به توان داخلی خود توانسته است در برابر قدرتهای بزرگ نظامی جهان و تجهیزات پیشرفته آنها ایستادگی کند. این مسأله برای بسیاری از کشورهای جهان قابل توجه است و آنها اکنون توان نظامی آمریکا و همچنین ظرفیتهای جمهوری اسلامی ایران را با دقت بیشتری ارزیابی میکنند.
کشورهایی مانند روسیه و چین و دیگر قدرتهای جهانی نیز این تحولات را با دقت دنبال میکنند و در حال مشاهده این واقعیت هستند که یک کشور میتواند با تکیه بر توانمندیهای داخلی خود، در برابر قدرتهای بزرگ نظامی مقاومت کند. بخش مهمی از این توانمندی نتیجه تدابیری است که طی سالهای گذشته در حوزه دفاعی و نظامی اتخاذ شده است؛ از جمله توسعه توان موشکی، تقویت جنگ نامتقارن و برنامهریزی برای افزایش قدرت منطقهای جمهوری اسلامی ایران.
در کنار این تدابیر، مجاهدت و جانفشانی فرماندهان و نیروهای مسلح در بخشهای مختلف نیز نقش تعیینکنندهای داشته است. مجموع این عوامل باعث شده است که امروز بتوانیم در برابر دشمن ایستادگی کنیم و اجازه ندهیم اراده او بر ملت ایران تحمیل شود.
البته طبیعی است در هر جنگی خساراتی به طرفین وارد میشود و دشمن از نظر تجهیزات نظامی امکانات گستردهای در اختیار دارد، اما مسأله اصلی این است که دشمن نتوانست اراده خود را بر ملت ایران تحمیل کند.
ما اراده دفاع از سرزمین، استقلال ملی، جغرافیای کشور و مردم ایران را داریم؛ ارادهای که دشمن فاقد آن است. همین اراده و روحیه مقاومت، در کنار توکل به خداوند و توانمندی نیروهای مسلح، یکی از مهمترین عوامل ایستادگی جمهوری اسلامی ایران بوده است.
یکی از اختلافات مهمی که امروز در میان محافل سیاسی و کارشناسی آمریکا وجود دارد، مسأله ادامه جنگ و نتایج آن است. جنگ با این تصور آغاز شد که ظرف مدت کوتاهی به پایان خواهد رسید و اهداف مورد نظر آمریکا محقق خواهد شد، اما اکنون با گذشت مدت طولانی هیچیک از اهداف اصلی آنها تحقق پیدا نکرده است.
به همین دلیل شخص ترامپ و راهبرد او در داخل آمریکا نیز با پرسشها و انتقادات جدی مواجه شده است. آنها تصور میکردند با استفاده از قدرت نظامی میتوانند جمهوری اسلامی ایران را تسلیم کنند، اما نهتنها چنین اتفاقی رخ نداده بلکه ایران همچنان توان ضربه زدن به منافع و پایگاههای آمریکا در منطقه را دارد.
در نهایت باید گفت با لطف و عنایت الهی و با ایستادگی مردم، نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران تا این مرحله موفق عمل کردهاند و توانستهاند اراده خود را بر دشمن تحمیل کنند.
آمریکاییها امروز در شرایط دشواری قرار دارند و در تحقق اهدافی که برای این جنگ تعیین کرده بودند، ناکام ماندهاند. آنها تصور میکردند با استفاده از قدرت نظامی، جمهوری اسلامی ایران را وادار به تسلیم کنند، اما نهتنها ایران تسلیم نشد بلکه توانست قدرت ضربه زدن به آمریکا در منطقه را نیز به نمایش بگذارد.
این تحول از آن جهت اهمیت دارد که آمریکا همواره خود را بهعنوان قدرتمندترین و مجهزترین قدرت نظامی جهان معرفی کرده است، اما امروز در برابر دیدگان جهانیان، با واقعیتی متفاوت مواجه شده است: اینکه قدرت نظامی و فناوری پیشرفته لزوما بهمعنای توان تحمیل اراده سیاسی بر یک ملت مقاوم نیست.
