اغراق در شب بزرگی لیونل مسی

جام جم آنلاین – آرژانتین هنوز به صخره بزرگی نخورده است. آن از مرحله گروهی که با الجزایر، اتریش و اردن بازی کرد و این هم از مرحله حذفی. ابتدا یک پیروزی بسیار سخت مقابل کیپ ورد و حالا مصر. همین مصر هم نزدیک بود آرژانتین را ببرد. اما شب بسیار ویژه‌ای برای لیونل مسی بود. 

یک بار دیگر به مردم آرژانتین ثابت شد که مسی اسطوره بزرگ تری نسبت به مارادونا است. او مثل همیشه بود، گلزن، دست نیافتنی، کار دربیار و اسطوره. 

 

 

لیونل مسی دوباره همان کاری را کرد که سال‌هاست از او انتظار می‌رود، تبدیل کردن ناامیدی به امید. در شبی که شاید تلخ‌ترین سناریوی ممکن برای آرژانتین در حال رقم خوردن بود کاپیتان آلبی‌سلسته بار دیگر ثابت کرد چرا نامش سال‌هاست در کنار بزرگ‌ترین اسطوره‌های تاریخ فوتبال قرار دارد. آرژانتین در دیدار یک‌هشتم نهایی جام جهانی ابتدا با دو گل از مصر عقب افتاد و در شرایطی قرار گرفت که بسیاری پایان رویای قهرمانی این تیم را قطعی می‌دانستند، اما بازگشتی تاریخی رقم خورد، کامبکی که بی‌شک در فهرست بزرگ‌ترین بازگشت‌های تاریخ جام جهانی جای خواهد گرفت.

 

داستان، اما برای مسی از همان نیمه نخست تلخ آغاز شده بود. او یک ضربه پنالتی را از دست داد، اتفاقی که نه‌تنها می‌توانست روی نتیجه مسابقه اثر بگذارد بلکه یک رکورد منفی دیگر را نیز کنار نام این فوق‌ستاره ثبت کرد. مسی حالا به بازیکنی تبدیل شده که بیشترین پنالتی هدررفته را در تاریخ جام جهانی در کارنامه دارد، آماری که شاید در نگاه اول عجیب و حتی تلخ به نظر برسد، اما در واقع روی دیگر سکه حضور مداوم او در بزرگ‌ترین تورنمنت فوتبال جهان است. تنها بازیکنی که سال‌ها در بالاترین سطح می‌درخشد فرصت شکستن چنین رکوردهایی، چه مثبت و چه منفی، را پیدا می‌کند.

وقتی پنالتی مسی تبدیل به گل نشد و سپس مصر دو بار دروازه آرژانتین را باز کرد به سرعت یک سناریوی تلخ شکل گرفت: وداع تلخ مسی با جام جهانی آن هم در حالی که به دلیل از دست یک پنالتی مقصر اصلی حذف کشورش است. اما مسی ورق را برگرداند. او را میتوان استاد این کار معرفی کرد. فشار روانی روی بازیکنی که سال‌ها بار انتظارات یک ملت را بر دوش کشیده شاید از هر زمان دیگری بیشتر بود.

 

مسی ستاره نیست، اسطوره است. تفاوت اسطوره‌ها با ستاره‌های معمولی دقیقا همین‌جاست. بازیکنان بزرگ ممکن است اشتباه کنند، ممکن است زمین بخورند، اما توانایی برخاستن دوباره را دارند. مسی در نیمه دوم نه‌تنها از نظر ذهنی فرو نریخت بلکه مسئولیت بازی را بر عهده گرفت. او با یک شوت سرضرب تماشایی گل مساوی آرژانتین را به ثمر رساند، گلی که نه فقط نتیجه مسابقه بلکه جریان روحی تیم را تغییر داد. پس از آن آرژانتین انرژی تازه‌ای گرفت و توانست گل سوم را نیز به ثمر برساند تا یکی از فراموش‌نشدنی‌ترین کامبک‌های تاریخ جام جهانی ثبت شود. 

مسی یک بار دیگر این قانون نانوشته را یادآوری کرد: «اسطوره کسی است که در سخت‌ترین لحظات وقتی همه چیز علیه اوست بتواند جریان بازی را تغییر دهد.» مسی سال‌هاست چنین ویژگی شگفت انگیزی را بار‌ها به نمایش گذاشته است. او نه از اشتباه فرار می‌کند و نه اجازه می‌دهد یک ناکامی شخصیت فوتبالی‌اش را زیر سؤال ببرد. 

 

هر چه مسابقات بیشتر پیش می‌رود مسی بیشتر رکورد می‌شکند و ابعاد تازه‌ای از عظمتش را نشان می‌دهد. او حالا با هشت گل در صدر جدول گلزنان جام جهانی قرار گرفته و همچنان مهم‌ترین مهره آرژانتین در مسیر رسیدن به جام است. اما فراتر از آمار چیزی که مسی را متمایز می‌کند تأثیرش بر تیم است. حضور او اعتمادبه‌نفس هم‌تیمی‌ها را افزایش می‌دهد و حتی در دشوارترین شرایط این باور را ایجاد می‌کند که هنوز همه چیز ممکن است.

سال‌ها درباره اینکه آیا مسی بهترین بازیکن تاریخ فوتبال است یا نه بحث شده و خواهد شد. اما شاید اکنون بیشتر از هر زمان دیگری راحت‌تر بشود به این سوال پاسخ داد که آیا مسی برترین بازیکن تاریخ هست یا خیر؟!

 

درست است. آرژانتین کار بزرگی انجام داد و شکست دو بر صفر را با برتری سه بر دو عوض کرد. اما پایان بازی جوری بود که انگار آلبی سلسلته قهرمان جام شده است. 

شادی بازیکنان آرژانتین پس از سوت پایان بیش از حد اغراق‌آمیز به نظر می‌رسید، گویی نه یک بازی یک‌هشتم نهایی، بلکه فینال جام جهانی را برده بودند. هم‌تیمی‌های مسی او را روی دست گرفتند و بار‌ها بالا و پایین انداختند، اتفاقی که اگرچه نشان‌دهنده عشق و احترام فوق‌العاده آنها به کاپیتان‌شان بود، اما به موقع نبود. اغراق در شب بزرگی مسی عجیب بود. شاید این تصویر باید در فینال ثبت می‌شد. بالاخره کنار مسی بازیکنان دیگری بودند که به این کامبک تاریخی کمک کردند. اما همه چیز به پای مسی نوشته شد، آن هم بی کم و کاست. هر چه باشد او یک اسطوره است. همه چیز را به پای می‌نویسند، چه برد باشد و چه باخت. در بازی بعدی چه چیزی قرار است به پای مسی نوشته شود؟!