پیوند خون و ایمان

این تجلی «هم‌سرنوشتی» است؛ پیوندی عمیق که خون مبارزان ایرانی و عراقی را در رگ‌های مقاومت جاری ساخته. این رویداد فراتر از مرزهای جغرافیایی و سیاسی، از سه منظر بازخوانی می‌کنم.

پیوندی میان شیعیان جهان اسلام و مقام ولایت بر پایه رفتار و منش آیت‌الله ‌العظمی خامنه‌ای شکل گرفته است. آنچه در عراق شاهد آن هستیم، نوعی مواسات و همدلی است که از دل عشق به رهبری و فرامین ایشان برآمده. حضور پرشور مردم در جای‌جای عراق نشان از این دارد که این پیوند فراتر از یک رابطه سیاسی، یک رابطه قلبی و عاشقانه است که در آن وجدان جمعی شیعیان، لزوم حضور در کنار این مقام ولایت را یک ضرورت می‌بیند.

عراقی‌ها در فرآیند تکامل معرفتی خود، جایگاه ولایت مطلقه و نایب مطلق امام زمان را به‌خوبی درک کرده‌اند. این مراوده معرفتی که در ادبیات آنها ریشه دارد، نوع ارتباط‌گیری آنان را با مرکز ثقل عالم اسلام متمایز می‌کند. درواقع تشییع در خاک عراق، پاسخی است به این پیوند عمیق. گویی نجف و کربلا که سال‌ها با این حضور معنوی پیوندی ناگسستنی داشتند، اکنون در این لحظه تاریخی، این فراق را به پایان می‌برند و یکپارچگی میان ولایت و مقاومت را به تصویر می‌کشند.

 در عصر حاضر که جنگ‌های رسانه‌ای و سانسورهای سنگین بر فضای داخلی بسیاری از کشورهای اسلامی سایه افکنده، انتخاب عراق برای این بدرقه تاریخی، یک هوشمندی رسانه‌ای بی‌بدیل است. عراق دروازه ورود به جهان عرب است. برگزاری چنین مراسم عظیمی در این خاک باعث می‌شود جریان محور مقاومت و پیام‌های حماسی‌ای که شهید ما در بستر کشورهای عربی کاشت، با وسعت و شدتی بی‌سابقه در سطح جهانی بازتاب یابد. این یعنی عبور از حصار سانسور و تبدیل شدن یک سوگ محلی به یک رویداد جهانی که جهان را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

عراقی‌ها با احترامی که به ساحت آقای شهید ما می‌گذارند، به‌خوبی آگاهند که حمایت‌های ایران و نقش‌آفرینی‌های حاج قاسم تنها یک سیاست منطقه‌ای نبود بلکه او دست‌پرورده‌ ولایت بود که با نگاهی عمیق، این اتحاد را بنا نهاد. 

امروز در عراق ما با یک غم حماسی روبه‌رو هستیم؛ غمی که سرشار از شورآفرینی است چراکه در این مسیر، خون ایرانی و عراقی چنان با هم درآمیخته که دیگر نمی‌توان مرزی میان این دو یافت. این تشییع گواهی است بر این‌که محور مقاومت، نه یک ایده بلکه یک سرنوشت مشترک است که میان این دو ملت پیوند زده شده.