بسم الله الرحمن الرحیم «إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ»
صبح روز شنبه، نهم اسفند ۱۴۰۴، جهان اسلام در بهت و ناباوری فرو رفت. خبری که تا دیروز باورکردنی نبود، امروز به واقعیتی تلخ تبدیل شده بود: رهبر انقلاب اسلامی، حضرت آیتالله العظمی سید علی خامنهای، در بیت رهبری و در سنگر مسئولیت، به دست ائتلاف جنایتکار صهیونیستی-آمریکایی به شهادت رسیدند. ایشان در حال انجام وظایف روزمره و رسیدگی به امور جاری کشور بودند که موشکهای کروز دشمن، بیت رهبری را هدف قرار داد و این مشعل فروزان هدایت را خاموش کرد.
اما شهادت رهبر شهیدمان، ملتی را مبعوث کرد و اینک بیش از صد و بیست شبانه روز است که با حضور حماسی و پرشور خویش در خیابانها و میادین، تمام نقشههای صهیونیستی و آمریکایی معاندین و دشمنان نظام اسلامی را نقش بر آب کردند. شعار «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» این روزها نه فقط یک شعار، که فریاد حقطلبی ملتی است که بار دیگر ثابت کرده راه رهبر شهیدش را ادامه خواهد داد. رهبر انقلاب صبح روز ۹ اسفندماه ۱۴۰۴ برابر با ۱۰ رمضان، در حمله ارتشهای تروریستی آمریکا و رژیم صهیونیستی به محدوده بیت رهبری به همراه دختر، نوه، عروس و داماد گرامیشان به شهادت رسیدند.
شهادت رهبر شهیدمان در محل کارشان، پیامی روشن برای جهانیان داشت. رسانههای وابسته به رژیم صهیونیستی سالها مدعی بودند که رهبر ایران در مخفیگاههای امن زندگی میکند. اما شهادت ایشان در بیت رهبری و در سنگر مسئولیت، این ادعاها را نقش بر آب کرد. ایشان تا آخرین لحظه در میان مردم و در خط مقدم در برابر استکبار، مقاومت و ایستادگی نمودند.
بی تردید ملت ایران با این حماسهی عظیم، به دنیا نشان خواهد داد که شهادت رهبران، نه تنها آنها را تضعیف نمیکند، بلکه عزمشان را جزمتر و ارادهشان را پولادینتر میسازد. خون پاک رهبر شهید، نهال انقلاب را آبیاری کرد و بار دیگر ثابت شد که «شهیدان زندهاند و نزد پروردگارشان روزی میخورند».
سلام بر توای سید علی،ای خورشیدی که هرگز غروب نخواهی کرد.
گفت و گو
نادر فریادشیران در گفت و گوی اختصاصی با جام جم آنلاین؛
۱۶ نفر را با خودم به جام جهانی نمیبردم / فرانسه، شانس اول قهرمانی
