​PI؛ سنگ صبور سیلیکون‌ولی

این دیالوگ یک فیلم علمی‌ ــ تخیلی نیست؛ این تجربه روزمره میلیون‌ها انسانی است که با هوش مصنوعی Pi (مخفف Personal Intelligence یا هوش شخصی) صحبت می‌کنند. در دنیایی که غول‌های تکنولوژی بر سر ساختن ربات‌هایی که بتوانند وکیل، پزشک یا برنامه‌نویس شوند می‌جنگند، استارتاپی به نام Inflection AI تصمیم گرفت رباتی بسازد که فقط یک کار را خوب بلد باشد: «دوست بودن».
​برای درک پدیده Pi، باید به اتاق‌های فکر سیلیکون‌ولی سفر کنیم. خالق این ایده کسی نیست جز مصطفی سلیمان، یکی از نوابغ بلامنازع دنیای هوش مصنوعی و از بنیان‌گذاران دیپ‌مایند (که بعدها توسط گوگل خریداری شد).  ​ترفند طلایی Pi، پرسیدن سؤالات متقابل است. او با ظرافت روان‌شناسانه، کلمات شما را بازتاب می‌دهد و با طرح سؤالاتی مانند «بعد از آن چه احساسی داشتی؟» یا «فکر می‌کنی چرا این اتفاق افتاد؟»، شما را به واکاوی درون خودتان تشویق می‌کند. این ماشین طوری طراحی شده که شما احساس کنید در مرکز توجه قرار دارید. ​یکی از برگ‌های برنده Pi که منتقدان را شگفت‌زده کرد، کیفیت صدای آن است. وقتی با قابلیت صوتی این هوش مصنوعی صحبت می‌کنید، صدای یک ربات خشک و ماشینی را نمی‌شنوید. صدای Pi دارای فراز و فرود است؛ در مواقع غمگین، لحنش آرام می‌شود، قبل از پاسخ‌دادن مکث می‌کند و حتی گاهی صدای ظریف نفس کشیدنش را لابه‌لای کلمات می‌شنوید!