سهم خواهی فرانسه در پرونده هسته ای ایران

اختلافات زبانی و فرهنگی فرانسوی ها، آلمان ها و ایتالیایی ها با انگلیسی ها و امریکایی ها و از سویی این ذهنیت تاریخی که انگلیس پدر معنوی امریکاست ، همواره یک تعریف نانوشته و غیررسمی را از سیاست اروپایی و تمایز آن با سیاست امریکایی روی میز دیپلماسی قرار داده که براساس آن ، صدای اروپا را باید از فرانسه ، آلمان و ایتالیا شنید. در این میان ، از آنجا که فرانسه در دوران جنگ سرد به طور نسبی توانست خود را اسیر هیچ کدام از ابرقدرت ها نکند، این کشور به مراتب به سیاست های اروپایی وفادارتر بود.
پس از دوران جنگ سرد نیز فرانسه پیشرو تحقق ایده اتحادیه اروپایی بود، اما پرونده هسته ای ایران ، آزمون مهمی بود تا هویت مستقل اروپایی فرانسه به اثبات برسد.
جمهوری اسلامی ایران حدود 30 سال است با قطع مناسبات کامل سیاسی با امریکا و اعمال تحریم اقتصادی این ابرقدرت علیه ایران و گذراندن یک جنگ 8 ساله تمام عیار که با حمایت امریکا به ایران تحمیل شد و نیز تحمل فشارهای مستقیم و غیرمستقیم امریکا، زندگی در محیط سیاسی ، اقتصادی و فرهنگی بدون امریکا را به اثبات رساند.ایران در مناسبات خود در حوزه سیاست خارجی نیز تلاش کرده با رسمیت دادن به هویت اتحادیه اروپایی روابط خود را با کشورهای این قاره تعمیق بخشد.
با وجود این ، آنچه در عمل سیاستمداران اروپایی نمود پیدا کرده ، این است که گرایش واقعی برای بازنمایی هویت اروپایی در بسیاری از دولتمردان این کشورها وجود ندارد و وسوسه رسیدن به منافع آنی ، باعث شده که ساز همراهی با امریکا را کوک کنند. پرونده هسته ای ایران از منظری می تواند نماد شکست پروژه سیاست واحد برای اروپای واحد باشد چرا که اروپا نتوانست در برابر فشارهای امریکا عرض اندام کند. سیاستمداران اروپایی اگرچه واقع گرایی و منفعت گرایی را وجه تمایز و نکته قوت شیوه دیپلماسی خود در برابر سیاست های آرمان گرایانه کشورهای در حال توسعه می دانند، اما وقوع بزرگ ترین و پردامنه ترین جنگهای تاریخ بشریت در داخل اروپا نشان می دهد که این سیاستمداران ، سابقه پراشتباهی نیز دارند و اگر پرونده ایران یک گذرگاه تاریخی دیگر باشد، شیوه عمل نخبگان سیاسی 3 کشور اروپایی شکی برنمی انگیزد که در ورود و گذر از این گذرگاه نیز اشتباه کرده اند.
یکی از توجیهات سارکوزی در همراهی با امریکا این است که فرانسه در مساله عراق با امریکا همراهی نکرد . به همین دلیل سهمی شایسته نیز دریافت نکرد وجه دیگر این قضیه که البته هنوز سارکوزی به طور علنی به آن اعتراف نکرده ، این است که فرانسه در مساله ایران می خواهد از امریکا سهم دریافت کند. تاریخ اما در برابر منفعت اندیشی های آنی سیاستمداران بسیار پرحوصله و صبور است و زمان نشان می دهد که سهم خواهی بر مبنای باطل چه عواقبی دارد.

تغییر زاویه آلمان ها

در برابر شیوه فرانسوی ، آلمان ها بتازگی از سیاست گذشته خود زاویه گرفته و به آرامی ، رویه ای متفاوت از امریکا در برابر پرونده ایران پیش گرفته اند. پدید آمدن این زاویه پس از گزارش مثبت البرادعی از روند فعالیت های هسته ای ایران آغاز شد. این تفاوت ها اکنون تا به آنجا پیش رفته که روز گذشته سخنگوی وزارت امور خارجه آلمان در واکنش به مواضع ضد ایرانی رئیس جمهور فرانسه ، از تداوم رایزنی و تلاشهای برلین برای حل موضوع هسته ای ایران خبرداد.
مارتین یگر گفت: آلمان مخالف تصویب قطعنامه علیه ایران بوده و در عین حال خواستار برداشتن گامهای بعدی برای حل مسالمت آمیز موضوع هسته ای ایران است. اولریش ویلهم ، سخنگوی دولت آلمان نیز در این زمینه خاطرنشان کرد: موضوع هسته ای ایران به قدری برای دولت آلمان اهمیت دارد که این مساله در دیدار غیررسمی هفته گذشته آنجلا مرکل صدراعظم این کشور با نیکلا سارکوزی رئیس جمهور فرانسه نیز مطرح شد.
وی بدون آن که به جزییات این گفتگو اشاره کند، تاکید کرد: باید تلاش کرد تا شیوه های دیپلماتیک را برای حل موضوع هسته ای ایران در پیش گرفت.
در این میان محمد البرادعی نیز در اظهارات روز گذشته خود باز هم تاکید کرد که درباره ایران نباید فراتر از دیپلماسی رفت. دبیرکل آژانس بین المللی انرژی هسته ای تصریح کرد: فضا برای مذاکره درباره مساله هسته ای ایران وجود دارد.
وی افزود: به روشنی بگویم که تحریم ها به تنهایی این مساله را حل نمی کند. مدیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی اظهار کرد: ما به ترغیب ایران برای همکاری و ایجاد شرایط برای مذاکره ادامه می دهیم . ما نباید فراتر از دیپلماسی برویم.