گمانه زنی های سیاسی درباره بحران عراق

پس از دیدار و مذاکره تونی بلر ، نخست وزیر انگلیس و جورج بوش رئیس جمهوری امریکا درباره مسائل عراق ، دوایر سیاسی در منطقه به گمانه زنی های متعدد درباره نتایج سرنوشت ساز مذاکرات واشنگتن پرداختند.

کد خبر: ۱۳۶۱۹

در ظاهر امر، چنین پیداست که بلر در چارچوب همپیمانی راهبردی میان انگلیس و امریکا، همراهی خود را برای تهاجم نظامی علیه عراق نشان داده و حمله یکصد فروند هواپیمای جنگی امریکا و انگلیس به تاسیسات نظامی عراق واقع در غرب این کشور، صحت این نظریه را اثبات کرد که لندن ، سرانجام به پیروی از جورج بوش ، گزینه جنگ را در تعامل با مساله عراق انتخاب خواهد کرد. اما محافل سیاسی در منطقه براین باورند که عراقی ها در حال حاضر می کوشند از راه برقراری ارتباط مستقیم با واشنگتن ، به یک تفاهم نسبی و دستکم تاخیرساز در تهاجم احتمالی امریکا علیه عراق نایل آیند. به نظر می رسد شواهدی که دراین زمینه وجود دارد، به قدر کافی از نیت مقامات بغداد برای دستیابی به یک معامله پرسود سیاسی و نظامی خبر می دهد. اظهارات خصمانه و وقیحانه چندی پیش طه یاسین رمضان ، معاون دوم رئیس جمهوری عراق علیه ایران ، چه بسا در نگاه اول ، در چارچوب نگرشهای خصومت آمیز مستمر و همیشگی مقامات بعث عراق علیه کشورمان تحلیل شود؛ اما ملاحظه اوضاع جاری و تشدید احتمال حمله امریکا به عراق ، این فرضیه را مطرح می سازد که عراقی ها به عبث می کوشند نگاه امریکایی ها را به جاهای دیگری و مشخصا به سمت ایران معطوف کنند. ضمن این که از این نکته نمی توان بسادگی عبور کرد که اعلام آمادگی گروه های ضدانقلاب مستقر در عراق برای دست زدن به حمله زمینی در مرزهای کشورمان ، همزمان با تهاجم نظامی امریکا علیه عراق ، نمی تواند بدون هماهنگی قبلی با امریکا صورت گرفته باشد و این همان مطلبی است که وزیر خارجه کشورمان درباره تدارک و حمایت امریکا از گروههای معاند ایرانی ، از آن سخن به میان آورده است . ازاین رو، در جمع بندی نهایی می توان گفت امکان دستیابی به یک سازش میان بغداد و واشنگتن ، در پرتو تلاشهای پوشیده و پنهان مقامات عراقی ، دور از ذهن نیست . آنچه مسلم است ، این است که عراقی ها از مواضع اولیه خود درباره نپذیرفتن بازرسان بین المللی عقب نشینی کرده اند؛ اما مساله مهمتر، حجم و میزان درخواست های ارائه شده ازسوی امریکا از مقامات رژیم عراق است که مهمترین محور مذاکرات را تشکیل می دهد. چه بسا در پشت پرده این مذاکرات مخفیانه ، کناره گیری داوطلبانه صدام حسین از هرم قدرت در ساختار سیاسی عراق ، و جانشینی یکی از دو فرزندش بالاتفاق مورد قبول طرفین قرار گرفته باشد.