و جاودانگی رازش را با تو در میان گذاشت

با روزآمدی‌هایش به روزهای خسته و تکراری‌مان رنگی خواستنی می‌زند و روزهایمان را با درخشش و زیبایی می‌آمیزد. ترانه است که نبض‌مان را می‌گیرد و احساس می‌کنیم لای چرخنده‌های زیست از پا درنمی‌آییم و می‌توانیم ادامه دهیم. به موجودیت شخصی‌مان جلای عمومیت و همگانی می‌دهد و نگاه‌مان را هماهنگ با احساس دیگران به روی دیگران باز می‌کند و با لطافت برآنمان می‌دارد درهای بسته قلب‌مان را به روی جهان بگشاییم و از زمانه‌مان راضی و ناراضی لذت ببریم. لحظه‌هامان را دریابیم و با دل‌نشانی‌ها بیگانه نمانیم.
استاد بابک بیات از آن آهنگسازانی است که ترانه‌هایش با ذهن و روان بسیاری از ما آمیخته و آثارش بر جان و دل‌مان نشسته است. ترانه‌هایی که خاطره‌هامان را رنگی کرده و به ذهنیت‌مان شکل داده و به ما آموخته‌اند چگونه بنگریم و حس کنیم و ابراز نماییم. شماری از ترانه‌های استاندارد که از جاودانه‌ها و همیشه‌های سپهر ترانه‌سازی است دستاورد نگره بابک بیات است. اکنون می‌توانی به یاد بیاری با کدام ترانه‌اش لبخند زده‌ای، با کدام ترانه‌اش گریسته‌ای، با کدام ترانه‌اش امیدوار شده‌ای و به آغازی دوباره اندیشیده‌ای و شروع تازه‌ات را هماهنگ با کدام آهنگ پیش برده‌ای. این ویژگی ترانه‌های ماندگار است که تو را از خوددرگیری می‌رهاند و از دامچاله‌های احساس‌های نارسا فرامی‌برد و خود کوشنده و پرشورت را به تکاپو وامی دارد و مهرانه‌های وجودت را به تابش درمی‌آورد. امروز سال‌یاد سفر اخروی کسی است که با ترانه‌هایش زیسته‌ایم و سهم ماندگار و البته زیبایی از زیستن‌مان را رنگ و بو بخشیده به گونه‌ای که با احساس‌های ماندگار و دلنشین می‌توانیم یادشان کنیم و از خودمان نهراسیم یا خجل نباشیم. ترانه‌هایی که سهمی دارند در پذیرش ما و میزان پذیرندگی‌مان؛ چه پذیرش خود، چه پذیرش جهان. به‌راستی چه افسونی در کارهای یکه و یگانه هست که این‌چنین بخشی از وجود ما را فتح می‌کند و همراه با خود جاودانه می‌سازد (لااقل برای خودمان). جاودانه شدن با احساس مردم با یادگارها و خاطرات مردم به راستی والاتر موهبتی است که خدای مهربان به کسی هبه می‌کند و ترانه‌هایی از بیات بی‌گمان دارای همین ویژگی مثال‌زدنی است یعنی جاودانگی.

علی مظاهری

روزنامه‌نگار