تا نیاید گره از کار بشر وا نشود...

همیشه به خودم می‌گویم همان صبحی که مولا علی علیه السلام در مسجد کوفه بود باز هم زمین چرخید، خورشید طلوع کرد و خروس‌ها خواندند. روز دهم محرم خون خدا روی زمین ریخت و زمان از گردش نایستاد و خورشید هزاران هزار بار طلوع کرد و غروب کرد.
همین سال‌های قبل بود که هزاران نفر زن و بچه را داعش سر برید و سوزاند و پخت و دفن کرد‌. رسم دنیا بر خون و خونریزی و ظلم است و تا موعود نیاید در برهمین پاشنه می‌چرخد . دنیا همیشه به همین مزخرفی بوده که می‌بینید و ما فقط ابزار ارتباط با جهان را چندسالی است که استفاده می‌کنیم و سگ فلان هنر پیشه آن ور کره زمین توله بزاید این ور دنیا همه تبریک می‌گویند و ایموجی گل و چشم قلب ول می‌کنند. بشر امروز به واسطه همین شبکه‌های اجتماعی از همیشه تنهاتر است و مظلوم‌تر.
ظهور منجی ابر اتفاقی است جهانی که برای پایان دادن به این همه بدبختی‌ها و تنهایی‌های بشر پیش‌بینی شده و امر مقدری است که با دعا و زمینه‌سازی ما صورت خواهد گرفت، راستی آخرین کاری که برای تعجیل در ظهور کرده‌ایم چه بوده؟