بی‌اعتمادی جامعه به توانایی ناشنوایان

متأسفانه آمار اختلالات شنوایی به دلیل مسائل ژنتیکی و مادرزادی در ایران از آمار جهانی بیشتر است.

سازمان جهانی بهداشت، ناشنوایی را قابل پیشگیری و درمان می‌داند، از همین رو بر ضرورت پیشگیری از طریق غربالگری ژنتیکی پیش از تولد و افزایش دوره‌های درمانی و توانبخشی در کشورها تأکید می‌کند.

بر اساس آمار سازمان بهزیستی در هر هزار کودک، سه نفر با اختلال شنوایی متولد می‌شوند؛ در واقع می‌توان گفت در روز حدود 15 کودک ناشنوا و کم‌شنوا در ایران به دنیا می‌آیند که این اختلال دارای سه سطح متوسط، شدید و عمیق همراه است.

غیر از نوزادانی که ناشنوا متولد می‌شوند، حدود 30 درصد از جامعه ناشنوایان را افراد بالای 65 سال تشکیل می‌دهند؛ به عبارت دیگر از هر چهار نفر سالمند یک نفر از اختلالات ناشنوایی رنج می‌برد.

یکی از مشکلات شایع ناشنوایان در سن بالا درک نشدن و تا حدی طرد شدن از جمع‌های خانوادگی است.

فرد در این سن به دلیل آن‌که خانواده‌اش آموزش‌های لازم را برای ارتباط گرفتن با یک فرد ناشنوا ندیده‌اند، در برقراری با افراد احساس ناتوانی می‌کند و همین مساله او را به مرور زمان گوشه‌نشین خواهد کرد.

اما افرادی که در سنین قبل از 30 سال یا به صورت مادرزاد ناشنوا هستند، دارای مشکلات متفاوت‌تری‌ هستند، درآمد سالانه آنها حدود 30 درصد نسبت به افراد عادی کمتر است.

همچنین میزان بیکاری در فارغ‌التحصیلان دبیرستانی ناشنوا دو برابر افراد شنوا است.

بی‌توجهی به ناشنوایان در افزایش بی‌اعتمادی جامعه‌ نسبت به توانایی ناشنوایان دامن زده است به این شکل که اختلالات شنوایی در افراد بالغ اغلب سبب ایجاد مشکلات در اشتغال و حفظ شغل می‌شود. این اتفاقات در حالی رخ می‌دهد که می‌توان با مدیریت درست، آنها را در مشاغل پرسر و صدا به کار گرفت.

نبود درآمد از یک سو و هزینه‌های سمعک و ابزارهای کمکی ناشنوایی و کم شنوایی که تحت پوشش بیمه‌های درمانی نیز نیستند از سوی دیگر، این گروه خاص از جامعه را بیش از پیش در تنگنا قرار داده است.