فی ذکر الخروج الترامپ عن البرجام

خبر که به ما رسید، یک فصل از عصبانیت خشایار بدبخت را زدیم. بعدا عذرخواهی کردیم. بعد جناب پریزیدنت جناب شیخ حسن روحانی نطق فرمودند. تلویزیون را خاموش کرده، دراز کشیدیم در بهار خواب و به بحر تفکر فرورفتیم. الحق که از آن‌که نامش دو بخش دارد و بخش اولش با ت و ر شروع شود بیش از این توقع نمی‌رود. کم از این آمریکا ضربه و زخم نخوردیم. این معاهده برجام هم یکی از آنها بود. بعد فلان فلان شده می‌گوید به مذاکرات جدیدی نیازمندیم و باید دوباره گفت‌وگو کنیم .

یکی هم نیست بگوید گوربه گور شده تو همینی که زاییدی را بزرگ کن و برادری‌ات را ثابت کن بعد ادعای ارث و میراث کن. بعد محرمانه‌تر فکر کردیم که به‌رغم تلاش حضرات و رجال حکومت معیشت سرتا سر رنج است و سیلی به صورت سرخ نگه داشتن. جوانان وطن را بیکاری بر چهره خنج انداخته و وضعیت درآمد‌ها و دلار و صادرات و واردات هم که اظهر من‌الشمس است. تلگرام هم که چهارقفله فیلتر است و ینگه دنیا هم بعد از برجام، تحریم‌ها را آنچنان که محسوس و باید و شاید معلق و آزاد نکرده است که بگوییم علی برکت‌ا... یک چیز دادیم، یک چیز گرفتیم فلذا خیلی خروج آمریکا از برجام بر معیشتمان تاثیری نمی‌گذارد .

علی ایحال رجای واثق داریم این اعتماد به آمریکا برای رعیت و رجال، درس عبرت محکمی بوده باشد و
من بعد هذا بر درخت این عفریته خونخوار یادگاری ننوشته و تخم مرغ در سبدش نگذارند. زیاده فرمایش نداریم.