نفوذ خارجی‌ها به بازار سوزن‌دوزی

مسلم که 37 سال دارد و اهل شهر بمپور است.‌ به همراه برادر کوچکش، معین مغازه فروش لباس محلی و لوازم سوزن‌دوزی دارند.

وی می‌گوید: «تمام مواد اولیه را از پاکستان تهیه می‌کنیم و تقریبا در کشور خودمان هیچ مواد اولیه‌ای دیگر تولید نمی‌شود. بتازگی چین هم وارد این بازار شده است و مواد اولیه ازجمله کاموا، پارچه، آینه و نوارهای نخی را تولید و به کشورمان صادر می‌کند.»

آن‌طور که مسلم می‌گوید کار اصلی را در تولید زیبایی‌ها و نقش‌های سوزن‌دوزی، زنان بلوچستانی انجام می‌دهند. اما متاسفانه سود این اجناس را پاکستان در بازارهای جهانی و حتی کشور خودش می‌برد و هنر دست زنان ما را به نام خود به فروش می‌رساند.

نقش و نگار اشتباه در اجناس وارداتی

کم نیستند معضلاتی که امروزه اقتصاد و کار زنان بلوچ را تهدید می‌کند. آنها که از حمایت کافی برای تولید و فروش برخوردار نیستند، هر روز با مشکل تازه‌ای روبه‌رو می‌شوند. یکی از مهم‌‌ترین معضلاتی که این روزها بازار سوزن‌دوزی را تهدید می‌کند، افزایش واردات پارچه‌ها و لباس‌هایی است که شکل و شمایل سوزن‌دوزی‌ها به صورت نقاشی و عکس روی آنها چاپ شده است.

عثمان بلوچ‌زاده، مغازه پارچه و خرازی دارد و به قول معروف درگیر کار خرید و فروش ابزار، پارچه، طرح و لباس‌های بلوچی است.

عثمان می‌گوید: اجناسی که طرح و نقاشی هستند بسیار بی‌کیفیت و اکثرا تولید چین است. حتی در بعضی از آنها از نقش و نگارهای غلط و متفاوت با فرهنگ ما استفاده شده است. جنس بسیار ضعیف و طرح‌های چاپی بدون هیچ‌گونه سوزن‌دوزی دارد. در واقع اصلا سوزن‌دوزی نیست و با استفاده از شابلون رویش طرح زده می‌شود.

او ادامه می‌دهد: ما چون واسطه هستیم، بازارمان کمتر تغییر می‌کند. اما از زمانی که لباس‌های آماده چینی وارد بازار شده، خودمان شرمنده مشتری‌ها هستیم، چون جنس با کیفیتی دست آنها نمی‌دهیم.