تمرکززدایی هوشمندانه و فرصت‌های برابر

رسانه ملی در یک کنش حساب‌شده و دقیق، بسترها و امکانات لازم را برای فعالیت مراکز استانی‌اش فراهم آورده و البته بازخوردها و نتایج پربرکت و چه بسا شگفت‌انگیزی هم از این بابت، دریافت و احصا کرده است. ساخت سریال‌های جذاب، مستندهای زیبا، انیمیشن‌های سرگرم‌کننده، برنامه‌های ترکیبی پرمحتوا و گیرا و متعدد آثار پرمغز و با مخاطبان فراوان از جمله نتایج و برکات این اعتماد و حواله‌ دادن امور است.

2ـ سپردن فرآیند برنامه‌سازی به مراکز استان‌ها، علاوه بر حاصل آوردن تولیدات باکیفیت، از منظری دیگر، فراهم کردن فرصت و زمینه برای بروز و به بار نشستن عملی استعدادها و خلاقیت‌ کارگردانان و برنامه‌سازان جوانی که به دور از مرکز هستند هم محسوب می‌شود بی‌گمان. به بیان بهتر، لازمه برنامه‌سازی، دیگر طی طریق و کوچ کردن به تهران نیست که زیرساخت‌ها و لوازم و اسباب برای فعالیت و هنرنمایی در اقصی نقاط در حد مکفی فراهم است و این یعنی، تمرکززدایی در عمل و نه فقط در سطح حرف و شعار. رسانه ملی حتی پا را از این نیز فراتر نهاده و ادامه تولید و ساخت برنامه‌هایی را که در اصل در مرکز پا گرفته و ریشه زده، به سیمای استان‌ها واگذار می‌کند تا همه چیز رنگ و بوی ملی به خود بگیرد. این واگذاری‌ها و انتقال‌ها البته یک فایده و ثمر دیگری نیز دارد که همانا معرفی جاذبه‌های گردشگری و فرهنگ بومی و فولکلوریک این استان‌ها به مردم ایران است.

3ـ «شب فیروزه‌ای» از جمله برنامه‌های موفق شبکه 5 است که به مناسبت و بهانه فرارسیدن فصل تابستان و غنی سازی اوقات فراغت مخاطبان بر روی آنتن این شبکه می‌رود؛ برنامه‌ای گفت‌وگومحور که عموما مهمانانی از چهره‌های شناخته‌شده متعلق به جامعه هنری و ورزشی ایران‌زمین دارد. مدیران شبکه 5 از همان ابتدا بنا و قرار را بر این مهم استوار ساختند که تولید و به سامان رساندن این برنامه را در مقطع مشخصی به یکی از سیمای استان‌ها واگذار کنند که بر مبنای همین سیاست راهبردی و البته خلاقانه، تا به امروز مراکزی مانند فارس و اصفهان در فرآیند ساخت و به روی آنتن فرستادن شب فیروزه‌ای دخیل بوده‌اند و گویا قرار است نوبت به سایر مراکز هم برسد.

4ـ نکته قابل ذکر و مهم البته در این میان، فراهم آوردن فرصت‌های مساوی و برابر برای همه مراکز است. قرار نیست که لوکیشن تصویربرداری برنامه‌های گفت‌وگومحوری که شانس نمایش از شبکه‌های سراسری را هم دارند فقط به آرامگاه حافظ و سعدی و میدان نقش جهان اصفهان و حتی برج میلاد تهران و مکان‌هایی از این دست محدود شود. شایسته است که نوبت به استان‌هایی که کمتر برای مخاطبان میلیونی تلویزیون شناخته شده هستند هم برسد. چه اشکال و ایرادی دارد بخشی از این آثار در استا‌ن‌های محروم و کمتر شناخته‌ شده‌ای همچون سیستان و بلوچستان، هرمزگان، چهارمحال و بختیاری، ایلام و ... هم ضبط شود و به روی آنتن سراسری برود؟ در صورت محقق شدن چنین سازوکاری، علاوه بر مهیا کردن بستر و فرصت برای برنامه‌سازان به خصوص جوان و خلاق این مراکز، جاذبه‌های مذهبی، گردشگری و سیاحتی استان‌های مربوط هم که شاید چندان شناخته شده نباشد، در معرض دید عموم قرار می‌گیرد. در پیش گرفتن چنین سیاست هوشمندانه‌ای، مصداق همان ضرب‌المثل معروف یک تیر و چند نشان است.

محسن محمدی

دبیر رادیو و تلویزیون