تاثیر نامگذاری سال پیامبر اعظم ص در وحدت جهان اسلام

انتخاب نام پیامبر اعظم (ص) برای سال 1385 از سوی رهبر گرانقدر انقلاب اسلامی از چند جهت حائز اهمیت است.

کد خبر: ۹۲۸۱۶

اول آن که به دنبال اهانت هایی که سال گذشته در دنیای غرب به پیامبر اسلام شد ، نوع عکس العمل مسلمانان برای برنامه های بعدی غربی ها مهم شمرده می شود. این نامگذاری باعث شد که چنین تداعی شود که دفاع از پیامبر اکرم همچنان ادامه دارد. حقیقت این است که از نظر برخی غربی ها جنگهای صلیبی همچنان ادامه دارد و آنها مسلمانان را بخصوص بعد از جنگ سرد و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی دشمن تلقی می کنند. قبل از جنگ سرد ، از اسلام و برخی مجاهدان مسلمان به عنوان ابزاری برای مبارزه با کمونیسم آن هم از نظر جنبه های اجتماعی نه جنبه های الحادی آن بهره می بردند و به عبارت دیگر ، به اسلام و مسلمانان در کشورهای اسلامی تا آنجا که رقیب آنها را سرکوب کند ، اجازه عرض اندام می دادند. اما پس از انقلاب اسلامی ایران و بویژه بعد از جنگ سرد ، اسلام رقیب جدی نظام سرمایه داری غرب شد و این تقابل روز به روز شدت گرفت . آنها با مکتبی روبه رو هستند که بزرگترین عامل پیشرفت آن حقانیت و مطابقت آن با فطرت انسانی است. امروز اسلام آنچنان در اروپا و امریکا مطرح است که در 30 سال پیش مطرح نبوده است . در گذشته در خیابان های اروپا و امریکا کمتر به بانوانی با پوشش اسلامی برخورد می کردیم اما امروز پوشش اسلامی بانوان در این سرزمین ها عادی شده است . عامل دیگر پیشرفت اسلام در جهان امروز همچنان که در صدر اسلام رخ داد سیره و شخصیت پیامبر گرامی اسلام است. در سیره پیامبر اسلام دنیا و آخرت ، ماده و معنی ، لذات مادی و معنوی با یکدیگر توام است و تضادی میان آنها نیست اما در مسیحیت تحریف شده دیوار ضخیمی میان اینها برقرار است و یکی از این دو را باید انتخاب کرد و انسان غربی به دنبال مکتبی است که این مسائل را باهم جمع کرده باشد. اگر کارتل ها و تراست ها و صهیونیست ها که رسانه های غربی را در اختیار دارند و افکار غربی ها را آن گونه که خود می خواهند می سازند ، اجازه دهند که پیام اسلام و این مکتب الهی آنگونه که هست به مردم مغرب زمین برسد ، اسلام بسرعت اروپا و امریکا را از راه دلها تسخیر خواهد کرد. دلیل دیگری که نامگذاری سال 85 به پیامبر اعظم را عظیم نموده است ، تاثیر آن در وحدت جهان اسلام است . مسلمانان مشترکات زیادی دارند که مهمترین آنها نبوت رسول اکرم و قرآن کریم است . آنها می توانند براساس این مشترکات که بسیار بیشتر از مفترقات آنهاست ، جبهه واحدی را علیه دشمن مشترک خود پدید آورند و این اتحاد هیچ منافاتی با وجود فرقه های مختلف مذهبی ندارد. شیعه و سنی می توانند ضمن گفتگوهای علمی درباره اصول عقاید خود برای مقابله با دشمن اسلام در یک جبهه قرار گیرند. به تعبیر شهید آیت الله مطهری ، وحدت اسلامی مستلزم وحدت مذهبی و فرقه ای و یا تمسک به قدر مشترک مذاهب اسلامی نیست . امید است در سال جدید گامهای عملی در جهت وحدت اسلامی برداشته شود. این وظیفه بیشتر به عهده 2 گروه است یکی علما و دیگر حاکمان . در گذشته نیز هر گاه قدمی برداشته شده است ، از سوی یکی از این دو گروه بوده است . اقدامات مرحوم آیت الله بروجردی در شیعه و مرحوم شیخ محمود شلتوت در اهل سنت که شیعه را یکی از فرقه های رسمی جهان اسلام اعلام کرد ، بهترین مثال است . علمای آگاه و روشن بین وظیفه دارند از کارهای افراطی جاهلان هر دو فرقه شیعه و سنی جلوگیری کنند.