دیالوگ طلایی
از کرخه تا راین/ کارگردان: ابراهیم حاتمیکیا
سعید (علی دهکردی) در اوج تنهایی و دلتنگی وقتی از بیماری مهلکش با خبر میشود، روی نیمکت جلوی رودخانه راین مینشیند و شروع میکند به گلایه از خدای خودش: خدا،،، خدا،،، خدا،،، چرا اینجا؟!،،، رو زمین دنبالت گشتم نبردیم،،، تو دریا دنبالت بودم نکشتیم،،، تو جریزهها دنبالت گشتم ولی فقط چشمامو گرفتی این تن رو نبردی،،، چرا اینجا،،، اینجا؟!،،، اینجا؟!،،، من شکایت دارم،،، من شاکیام،،، پس کو اون رحمانت کو اون رحیمت،،، کو؟!،،، آخه قرارمون که این نبود،،، چرا اینجا؟،،، آخه چرا اینجا؟،،، چرا چشمامو بهم پس دادی؟!،،، که چیکارش کنم که چی ببینم؟!،،، من شکایت دارم به کی شکایت کنم به کی بگم؟!،،، به کی شکایت کنم آخه !
بهانه روایت: «از کرخه تا راین» تلخ است. انقدر تلخ که هنوز هم وقتی بعد از 25 سال تماشایش میکنی از آغاز تا انتها اشک میریزی. تلخ است، اما به دل مینشیند. حاتمیکیا زمانی که تازه سه چهار سال بیشتر از پایان جنگ نگذشته بود و تبعات جنگ و بمبارانهای شیمیایی داشت خودش را نشان میداد «از کرخه تا راین» را ساخت و ساختش آن قدر بموقع بود و به دل مردم نشست که استقبال از آن بهیادماندنی شد. این فیلم در یازدهمین دوره جشنواره فیلم فجر توانست سیمرغ بلورین بهترین فیلم را از آن خود کند.
خلاصه داستان: سعید (با بازی علی دهکردی) رزمنده جانبازی است که برای معالجه چشمان خود عازم آلمان میشود و در آنجا با خواهرش لیلا (هما روستا) که سالهاست با همسر آلمانی خود در شهر کلن زندگی میکند، روبهرو میشود. سعید طی انجام عمل جراحی بینایی خود را باز مییابد و وقتی در تدارک بازگشت به ایران است نتایج آخرین آزمایشهای پزشکیاش همه چیز را به هم میریزد و...
ساناز قنبری
فرهنگ و هنر
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
