برای بسکتبال در 2019 حسرت نخوریم

گفتیم امکانات مناسب بسازیم تا بتوانیم از گروه خودمان صعود کنیم. سقف آرزوهای بسکتبال در بازی‌های جهانی همین بود؛ صعود به دور دوم. چه شد چهار سال آمد و مثل برق از برابر چشمانمان عبور کرد، اما ما هنوز در اول وصف بازی‌های جهانی مانده‌ایم! هنوز یک تیم آسیایی هستیم که رقیب و نظیر نداریم. کاپ آسیا را براحتی فقط با 40 درصد توان بهترین بازیکنان‌مان می‌گیریم. این ادعای ما نیست خود حامد حدادی بعد از قهرمانی در کاپ آسیای امسال گفته بود 40 درصد توانش را برای قهرمانی ایران به‌کار گرفته است. با این درصدها چه باید کرد تا رقابت‌های جهانی آینده جای حسرت خوردن‌های این روزهای ما بعد از جام هفدهم نباشد؟ می‌گویند بسکتبال نیاز به تفکر نو دارد اما این تفکر از کجا می‌آید؟ کجا باید دنبالش بود؟

در تیم ایران، در تیم مدیریتی فدراسیون، در لیگ برتر، در فعالیت‌های باشگاهی ؟ کجا؟ داشتن یک الگو یا امروزی‌تر، نقشه راه، خیلی سخت است که مدام در حسرت کارهای نشده و نکرده پیشین، آه کشید؟ بسکتبال، دومین حضور جهانی خود را در شرایطی سپری کرد که وزارت ورزش و جوانان با رویکرد علمی به ورزش‌ها نگاه می‌کند و سمت و سویی دیگر گونه دارد، بنابراین شیوه علمی کردن بسکتبال غیرممکن و خارج از تصور نیست و می‌توان از امروز بر پایه روش‌های علمی، ضعف و قوت برنامه‌ها را بررسی کرد و در رقابت‌های جهانی آینده امید به صعود از مرحله گروهی داشت.برای یک بار هم که شده به جای چهار سال ـ چهار سال گفتن‌ها و نوشتن‌ها این بار بسکتبال را از شیوه اداره کردن سنتی خارج کنیم و براساس آینده پژوهی به روزهای آینده نگاه کنیم.حداقل فایده این کار این است که بعد از رقابت‌های جهانی 2019 مثل امروز حسرت کارهای نکرده چهار سال گذشته را نمی‌خوریم.

بهتر این است که بسکتبال هم بداند که تکرار موفقیت های تکراری در نوع خودش در جازدن است . این که بسکتبال ما یکی از قدرت ها و مدعیان قاره آسیا است، در نوع خودش مهم است اما زمان آن رسیده که یک گام جلوتر بگذاریم و سقف آرزوهایمان را بالاتر ببریم .ما تا جام جهانی 2019 فقط وفقط 5 سال فرصت داریم . اگر در باد موفقیت های قاره ای بخوابیم، هیچ گاه به پیش نخواهیم نرفت . بسکتبال می تواند و باید بتواند، در سطح جهانی هم حرف هایی برای گفتن داشته باشد.

محمد رضاپور / گروه ورزش