هندبال در اصفهان جان داده است

 جام جم ورزشی / نجمه کرمی، هنوز که هنوز است خاطرات بازی های تیم های مطرح هندبال اصفهان در ذهن دوستداران این رشته به قوت خود باقی است و آهی جانسوز در هر بار مرور آن نصیب اهالی این رشته می شود.

بانوانی که روزگاری همگام با مردان در هندبال کشور جولان می دادند و برتری خود را بارها و بارها به همتایان خود در شهرهای مختلف گوشزد می کردند چندسالی است که گرفتار بی تدبیری ها، کج سلیقه گی، اختلاف نظر و تسویه حساب های شخصی شده اند.

ذوب آهنی که سال ها به در اوج بودن آن عادت کرده بودیم و یا سپاهانی که همواره سکوهای اول و دوم را در چنگ خود می دید امروز کجایند؟ کجای این هندبال قرار گرفته اند؟ در سپاهان و در  همان ابتدای کار مدیریت علیرضا رحیمی در باشگاه فولاد عطای تیمداری در این رشته به لقایش بخشیده شد و بعد از آن تیم مردان این باشگاه هم به جرگه انحلال یافتگان پیوست و دیگر اثری از آثار تیم های قهرمان باقی نمانده است.

ذوب آهن هم اگرچه نفس زنان در این چندسال اخیر خود را در لیگ سرپا نگه داشته است فرسنگ ها با هیبت و شوکت سالهای نه چندان دورش فاصله گرفته است؛ فاصله ای که با محاسبه زمانی سرعت قابل توجهی داشته. اما به راستی این همه نزول،  چطور و چگونه اتفاق افتاد؟ ناشی از بی تدبیری باشگاهها در جذب نفرات شش دانگ و مطمئن در تیم ها بود یا کج سلیقگی و بی تدبیری و منفعت طلبی یکسری افراد که با ورودشان به هندبال این رشته را از صد به صفر سوق دادند؟ تا چه حد کناره گیری باشگاه بزرگی چون سپاهان از تیمداری در هندبال، تصمیم درستی بود؟ آیا دلایل آنها برای این کناره گیری منطقی به نظر می رسید؟ چرا هیچ گاه فدراسیون تلاشی برای بازگرداندن طلایی پوشان، به لیگ انجام نداد؟ چرا تیم ذوب آهن از تکرار عناوین قهرمانی خود در این چندساله عاجز ماند ؟ چرا هیچ کس از دختری که چندسالی است به عشق هندبال قید خانه و کاشانه را زده و آه و ناله پدرو مادر را به جان خریده و برای تیم غیر اصفهانی توپ می زند  سراغی نمی گیرد؟ اساتید و بزرگان هندبال بانوان چرا به یکباره خود را از گود خارج کردند؟ چرا هیچ کس چرایی قهر آنان را سوال نکرد؟

با واکاوی برای رسیدن به همه پرسش هایی که مطرح شد تنها می توان به چند دلیل عمده اشاره کرد؛ کم طاقتی باشگاهها نسبت به تبعیض هایی که از سوی فدارسیون اعمال می شد و مشکلات مالی در این سالهای اخیر، بی خیالی فدراسیون نسبت به سرمایه های از دست رفته، توجه بیش از حد به تیم های مورد وثوق فدراسیون، افزایش مبلغ قرارداد باشگاههای غیر اصفهانی با بازیکنان، ناکارآمدی نایب رئیس فدراسیون که از همان آغاز تا کنون صدای اهالی این رشته را در آورده و در نهایت ضعف فنی تیم اصفهانی.

دلایل مطرح شده اگرچه هر یک به تنهایی معضل بزرگی به حساب می آید اما جمع شدن همه این موارد در کنار یکدیگر پاشنه آشیل نابودی هندبال به ویژه در بخش بانوان را در اصفهان فراهم آورد.

نجمه مرادی ها، زهرا تقی یار، مژگان دادخواه، نیلوفر لمیچی و سهیلا هیئت ها روزگاری برای تیم های اصفهانی افتخار آفریدند و سرمایه های هندبالی این شهر بودند اما آیا امروز کسی پیگیر وضعیت ورزشی این بازیکنان است؟ عده ای به ناچار و با پیشنهادهای اغوا کننده ثامنی ها راهی تهران و مشهد شدند و عده ای با بخشیدن عطای هندبال خانه نشین و برخی دیگر در تیم ذوب آهن از نفس افتاده کج دار و مریز توپ می زنند!!

می گوییم کج دار و مریز چون تیم ذوب آهن امروز با ذوب آهنی که روزگاری گربه سیاه همه تیم ها بود و از همان ابتدای فصل همه تیم ها قهرمانی را برای این تیم کنارگذاشته و خود را مهیای عناوین دوم و سومی می کردند بی نهایت تفاوت کرده است. بانوان هندبالیست ذوب آهن در حالی در لیگ برتر سال جاری در بهت و حیرت عنوان چهارمی را از آن خود کردند که به مراتب تیم بهتری نسبت به سال گذشته در اختیار داشتند اما حتی از تکرار عنوان سومی سال قبل هم عاجز ماندند.

نتایج ذوب آهن در فصل جاری با هیچ دیدگاه کارشناسی قابل دفاع نیست؛ تیم ثامن الحجج تهران که از قضا توسط یکی از بازیکنان چندسال پیش ذوب آهن هم هدایت می شود در تهران بازی را به نماینده اصفهان واگذار می کند بعد دراصفهان در کمال ارامش و بدون هیچ استرسی به تساوی شیرین در خانه ذوب آهن دست می یابد.

یا تیم های طرقبه و سنندج که تازه واردهای لیگ برتر هندبال محسوب می شدند بی هیچ دردسری از سد ذوب آهن گذاشتند که گویی جای این تیم ها باهم عوض شده است. هیچ کس منکر توانایی های فنی و حضور بازیکنان با کیفیت در تیم های مذکور نمی شود اما با همه این ها ذوب آهن پتانسیل حداقل نایب قهرمانی در لیگ جاری را داشت اما به نیمکت و کادرش باخت. ذوب آهن در شرایطی  از بعد فنی در برابر حریفان کم آورد که هدایت تیمش را سرمربی تیم ملی بانوان عهده دار است که جای بسی تامل دارد.