پلان به پلان با پرتره هنرمندان

هنرمندانی چون رویا تیموریان، فاطمه معتمدآریا، نیکی کریمی، لعیا زنگنه، حمیرا ریاضی و فرح اصولی این روزها با نگاهشان که به دست نقاش باسابقه ماهیار چرمچی کشیده شده، چشم انتظار مردمانی هستند که همیشه همراه و حامی هنرشان بودند.

این نقاشی‌ها که در قالب نمایشگاه پرتره تا اول آبان در برج میلاد برگزار می‌شود، به واسطه دربرگیری 16 تابلو از پرتره زنان هنرمند عنوان «ایران بانو» را دارد؛ ایران بانویی در گستره هنر ایران.

ماهیار چرمچی، هنرمند نقاشی که در این نمایشگاه تنها به پرتره زنان هنرمند پرداخته، درباره این انتخاب می‌گوید: این نمایشگاه شامل پرتره‌های بانوان هنرمند و تاثیرگذار ایرانی بود که بنده برای انتخاب چهره‌ها دو فاکتور در قید حیات بودن و ساکن ایران بودن را در نظر گرفتم.

وی ادامه می‌دهد: این آثار با روش خاصی نقاشی شده‌اند، چراکه با وجود بیشترین شباهت‌ها، شیوه و نوع رنگ‌گذاری را به صورت غیررئال انجام دادم و از رنگ‌های کاملا زنده استفاده کردم.

از ستاره‌های من تا ایران بانو

چرمچی آبان سال گذشته با نمایشگاهی از پرتره آقایان هنرمند چون محمود دولت‌آبادی، رضا کیانیان، عزت‌الله انتظامی، آیدین آغداشلو، شمس لنگرودی، احمدرضا احمدی، قطب‌الدین صادقی، رسول یونان، حمید فرخ‌نژاد و رضا یزدانی با عنوان «ستاره‌های من» مهمان گالری مینا بود. او امسال 16 نقاشی خود را به بانوان هنرمند ایرانی اختصاص داده است؛ گرچه خودش می‌گوید: کلمه تفکیک جنسیتی نوعی بی‌مهری است؛ چراکه من اصلا این مسأله را در نظر ندارم. سال گذشته نمایشگاهی از آقایان هنرمند را برگزار کردم که بین آنها هیچ چهره زنی از هنرمندان جای نداشت که این خود به دلیل نبود فضا برای نمایش آثار بود.

وی ادامه می‌دهد: تعداد آثار من زیاد است و در عین حال از نظر اندازه یک متر در یک متر هستند و از آنجا که نگارخانه‌های موجود بیشتر فضاهای بزرگی برای نمایش آثار ندارند مجبور به حذف تعدادی از آثارم شدم و به دلیل این‌که نمی‌خواستم حذفی در ارائه آثارم صورت گیرد، نتوانستم تعداد 30 تابلو از هر دو قشر زن و مرد هنرمند را درکنار هم قرار دهم.

این نقاش می‌گوید: اگر قرار بود تمام آثارم را در قالب نمایشگاهی ارائه دهم نمی‌توانستم حق مطلب را ادا کنم و از سویی دلم نمی‌خواست تقدم و تاخر در نمایشگاهم مطرح باشم که خدایی ناکرده بی‌احترامی و دلخوری پیش بیاید.

او درباره نحوه انتخابش از چهره‌هایی که سوژه نقاشی او می‌شوند، می‌گوید: در اولین نمایشگاهم این طور نبوده که بخواهم از ژانر هنری خاصی انتخاب چهره داشته باشم؛ چراکه از ابتدا به نگاه و روش خودم و تاثیراتی که از تک‌تک این عزیزان گرفتم، نگاه می‌کردم و براساس حس نوستالژی که بر من حاکم بود، دست به انتخاب می‌زدم.

این نقاش با اشاره به برخی ملاک‌های درنظر گرفته شده برای انتخاب‌هایش ادامه می‌دهد: میزان دوست داشتن این هنرمندان، در قید حیات بودن، ساکن ایران بودن و قرار داشتن در مرتبه بالای هنری در کنار تاثیراتی که از این هنرمندان گرفتم، ملاک‌های انتخابم بوده است.

این هنرمند معتقد است نمایشگاه «ایران بانو» می‌توانست با 26 اثر برگزار شود، اما من یا هنرمندان انتخابی‌ام را پیدا نکردم که از آنها کسب اجازه کنم یا این که خود آنها تمایل به حضور نداشتند. برای مثال من خانم برومند را پیدا نکردم و خانم بنی‌اعتماد نیز اجازه نداد پرتره‌شان در نمایشگاه باشد.

شاعری که نقاش شد

چرمچی که سرودن شعر و انتشار دو مجموعه شعر را در کارنامه هنری خود دارد در کشیدن نقاشی‌هایش متاثر از فضای شعرگونه ذهنی‌اش نیز هست که البته این موضوع مصداق برعکس نیز دارد؛ چراکه شعرهایش تصویری و برآمده از اثری نقاشی است.

او درباره تاثیرپذیری از دو هنر نقاشی و شعر در ارائه آثارش می‌گوید: نقاشی‌های من شعر پایه است و براساس احساسی هستند که در ذهنم است؛ به گونه‌ای که اگر نقاشی می‌کشم کلماتش در ذهنم در حال رقصیدن است و برعکس تمامی شعرهای من تصویری هستند و می‌توان از شعرهایم به تصویر ذهنی‌ام رسید.

وی ادامه می‌دهد: من از آنجا که در زمینه ادبیات و نقاشی خودآموز هستم و ثانیه‌ای را در نزد استادی نبوده‌ام کاملا به صورت احساسی دست به خلق کارهایم می‌زنم و این احساس کاملا گره خورده در دو زمینه شعر و نقاشی است؛ به طوری که گاهی این احساس را با رنگ و گاهی با کلمه بیان می‌کنم.

نمایشگاه‌هایی که ماهیار چرمچی تاکنون برگزار کرده به نوعی سوژه محور بوده و مخاطب، تکلیفش با خود و خالق اثر مشخص است و این مساله‌ای است که کمتر در آثار هنری دیده می‌شود.

چرمچی درباره سوژه محور بودن کارهایش می‌گوید: برخی کارهای من آبستره هستند؛ ولی سوژه‌هایشان آبستره نیست. من همیشه دغدغه‌هایم را می‌کشم و می‌نویسم چراکه معتقدم هر ذهنی دنبال یک سوژه می‌شود.

او که اکنون در حال رایزنی برای اجرای یک پرفورمنس در برج میلاد است، ادامه می‌دهد: من بخشی از احساسم را که پررنگ‌تر است به کلمه و رنگ تبدیل می‌کنم و باید دید مخاطب چه حسی به این آثار دارد.

سحر طاعتی ‌/‌ جام‌جم