تفاوت صندلی‌های تاکسی برای معلولان

معلولان به دلیل شرایط جسمی‌شان ترجیح می‌دهند که روی صندلی کنار راننده بنشینند؛ انتخاب این صندلی هم به دو علت است. یکی آن‌که صندلی جلو، فضای بازتری را در اختیار مسافران تاکسی قرار می‌دهد و دلیل دومش هم این است که مسافر معلول با نشستن روی صندلی جلو تاکسی، دردسر پیاده شدن و سوار شدن‌های پی در پی را نخواهد کشید؛ درصورتی که اگر یک فرد معلول روی صندلی عقب تاکسی بنشیند، در آن صورت مجبور می‌شود که با پیاده شدن هر مسافر کنار دستی‌اش، او هم از تاکسی پیاده شود.

شاید در ظاهر این دلایل خیلی واضح و بدیهی به‌نظر‌برسد، اما واقعا بسیاری از مسافران تاکسی این اصل نانوشته را رعایت نمی‌کنند.

تصور کنید اگر یک فرد معلول که با عصا حرکت می‌کند، بخواهد سوار تاکسی شود، معمولا باید از فردی که در صندلی جلو نشسته است خواهش کند که جایش را به او بدهد؛ اگرچه در اغلب موارد کمتر فردی پیدا می‌شود که به این درخواست مسافر معلول، پاسخ منفی دهد، اما گاه دیده می‌شود که برخی مسافران با اکراه و دلخوری این کار را انجام می‌دهند. حتی گاه یک مسافر معلول خجالت می‌کشد که این پیشنهاد را به مسافر نشسته بر صندلی جلو تاکسی ارائه دهد و در این شرایط ترجیح می‌دهد که رنج نشستن روی صندلی عقب تاکسی را به‌دوش بکشد، اما تقاضای کمک نکند.

این درحالی است که باید به طور طبیعی این فرهنگ به وجود آید که مسافران تاکسی با دیدن یک مسافر معلول، خودخواسته و بدون هیچ منت گذاشتنی، از تاکسی پیاده شوند و جایشان را به مسافر معلول آن تاکسی واگذار کنند؛ کاری که هم انسانی است و هم به ترویج فرهنگ شهروندی و شهرنشینی کمک خواهد کرد و در این میان رسانه‌های ارتباط‌جمعی نقش تعیین‌کننده و موثری در فرهنگ‌سازی برای این مساله ایفا خواهند کرد.