رویکرد به مناسبات همه جانبه

بررسی تاریخی روابط ایران و هند نشان می‌دهد دو کشور در ابعاد گسترده‌ای دارای اشتراکات بسیاری هستند که زبان فارسی بخشی از این اشتراکات است.

سفر سینگ به تهران در حالی صورت گرفته که طرفین در ابعاد مختلف دارای اشتراک نظر می باشند. در حوزه اقتصادی روابط دو کشور در حال گسترش است که بخش عمده‌ای از آن را معاملات در حوزه انرژی تشکیل می‌دهد.

بسیاری از ناظران سیاسی  و اقتصادی با اشاره به جایگاه ایران در تأمین انرژی جهان تأکید دارند هند برای رسیدن به توسعه پایدار مانند بسیاری از کشورها نیازمند همگرایی با ایران است، بویژه اینکه تجربه نشان داده ادعای آمریکا مبنی بر تأمین منابع نفتی برای کشورها از طریق کشورهای عربی و آفریقایی امری واهی است.

کشورهای عربی به دلیل وابستگی به غرب و آفریقا به دلیل بحران امنیتی  منابعی مطمئن برای تأمین انرژی کشورهایی مانند هند و چین که برای توسعه به منابع پایدار نیاز دارند، نمی‌باشند. این امر در کنار روابط تاریخی ایران و هند موجب شده تا دهلی نو در طرح آمریکا برای اعمال تحریم نفتی علیه ایران مشارکت نکند.

نکته مهم دیگر در روابط ایران و هند تلاش برای همگرایی منطقه‌ای و لزوم برقراری ثبات در منطقه است. نگاه ویژه دو کشور در حل مسئله افغانستان، مبارزه با تروریسم و مواد مخدر و همکاری با پیمان شانگهای نمودی از این دیدگاه است.

ایران و هند در حوزه جهانی نیز نگاهی واحد را پیگیری می‌کنند و آن مقابله با نظام سلطه است. اصلی که نمود آن در مواضع دو کشور در شانزدهمین نشست سران جنبش عدم تعهد در تهران می‌توان مشاهده کرد. هند که دوران تلخ استعمار انگلیس را سپری کرده با کشورهای مستقلی مانند ایران اصل دگرگونی در ساختار نظام بین الملل را در پیش گرفته است.

به هر تقدیر می‌توان گفت که ایران و هند با برخورداری از اشتراکات تاریخی و ظرفیت‌های درونی در کنار نگاه مشترکی که در قبال تحولات منطقه‌ای و جهانی دارند می‌توانند ضمن برخورداری از ظرفیت‌های یکدیگر برای رسیدن به توسعه و پیشرفت پایدار نقشی سازنده را در تحقق صلح و ثبات در منطقه و جهان بردارند. همگرایی‌های دو جانبه و همکاری‌ها در قالب جنبش عدم تعهد در طول 3 سال ریاست ایران بر این جنبش می‌تواند زمینه ساز تحقق این مهم باشد که بارها از سوی دو کشور مورد تاکید قرار گرفته است.

قاسم غفوری-جام جم آنلاین