شیدایی تلویزیون برای ذائقه مخاطب

این آخرین ساخته محمدمهدی عسگرپور یک موضوع اجتماعی را در بستر داستانی عاشقانه روایت می‌کند. نگارش فیلمنامه شیدایی مانند سریال «جراحت» برعهده سعید نعمت‌‌الله بوده است. در این سریال باز هم قصه آدم‌هایی بازگو می‌شود که در شرایط مختلف قرار می‌گیرند و می‌کوشند شرایط را به نفع خود تغییر دهند. در این سریال جمعی از شناخته‌شده‌ترین بازیگران سینما و تلویزیون مانند امیر جعفری، آتنه فقیه‌نصیری، پرویز پورحسینی، اندیشه فولادوند، مریم بوبانی و... هنرنمایی کرده‌اند.

این سریال در 30 قسمت آماده شده و دیشب قسمت 25 سریال روی آنتن شبکه 3 سیما رفت. سریال شیدایی نشان داده که ذائقه مخاطب را می‌شناسد و برای آن ارزش قائل است. علیرضا افخمی، کارگردان سریال‌هایی چون «او یک فرشته بود»، «5 کیلومتر تا بهشت» و... با اشاره به ویژگی‌های سریال شیدایی می‌گوید: شیدایی سریال خوبی است که بزرگ‌ترین ویژگی‌اش این است که قصه‌هایی که برای مخاطب روایت می‌کند پرافت و خیز و جذاب است. تا آنجا که از اطرافیانم آمار گرفتم همه این سریال را دنبال می‌کنند و پیگیر آدم‌ها و حوادث آن هستند. به نظرم این اثر کشش لازم را برای جذب مخاطب دارد.

این کارگردان نام‌آشنای حوزه تلویزیون می‌افزاید: فیلمنامه این اثر خوب نوشته شده و اجرا هم به کمک آن آمده است. به لحاظ سبکی این اثر مانند ساخته قبلی این کارگردان است که البته آن اثر هم کار موفقی در حوزه خودش بود. در مجموع باید بگویم من این سبک از سریال‌سازی را می‌پسندم.

این ناظر کیفی سریال‌های تلویزیونی، درباره نقاط ضعف سریال شیدایی هم می‌گوید: به نظرم برخی صحنه‌های این اثر طولانی است، خصوصا جایی که قرار است یک سری از مفاهیم احساسی به مخاطب منتقل شود این مساله بیشتر نمود پیدا می‌‌کند. در این‌گونه صحنه‌ها بیش از اندازه روی مفاهیمی که زودتر و راحت‌تر می‌شود از کنارش گذشت، مکث و تامل شده است.

مجید مولایی، تهیه‌کننده سریال «نابرده رنج» نیز می‌گوید: با این که تنها چند قسمت از این سریال را دیده‌ام، ولی این اثر در همان چند قسمت ویژگی‌هایش را به رخ می‌کشید. این که یک موضوع اجتماعی دغدغه نویسنده این اثر است، شاید بستر نویی برای داستان‌پردازی نباشد اما ساختار، اجرا و بازی بازیگران آن را کاملا شاخص کرده و تا حد یک اثر استاندارد بالا کشیده است. در مجموع شیدایی سریال آبرومندی است که خلاقانه به تصویر کشیده شده است. مولایی می‌افزاید: نمی‌دانم این اثر چه میزان مخاطب دارد، اما آنچه معلوم است این است که شیدایی اثری است که با استانداردهای تلویزیون ساخته شده است و در آن کم‌فروشی دیده نمی‌شود.

محمدتقی فهیم، منتقد سینما و تلویزیون اما به موضوع نگاه دیگری دارد. فهیم معتقد است در حال حاضر جای آثار مفرح و طنز در تلویزیون خالی است. وی می‌گوید: در حال حاضر یکی از خواسته‌های مردم شاد بودن است و تلویزیون به عنوان مهم‌ترین رسانه دیداری کشور، اثر درخوری در این باره روی آنتن پخش ندارد. گریاندن یکی از بخش‌های درام است. درام هم باید مردم را بخنداند و هم آنها را سرگرم کند. از قدیم گفته‌اند: گریاندن، آسان‌تر از خنداندن است. به نظر می‌رسد نویسندگان ما نمی‌توانند مردم را بخندانند و این کمبود اثر طنز و مفرح در رسانه‌ای مثل تلویزیون حالا بیشتر حس می‌شود. فهیم در ادامه می‌افزاید: سریال شیدایی را هم باید در این چارچوب ارزیابی کرد، یعنی اثری که می‌کوشد بخشی ازمخاطبان را راضی کند و نه همه آنها را. با این وجود شیدایی در چارچوب خودش اثر پرمخاطبی است، چرا که بخوبی قواعد جذب مخاطب را به کار بسته است؛ یعنی با التهاب و هیجان توانسته مخاطبانش را با خود همراه کند. اگرچه موضوع سریال تازه و بکر نیست؛ اما در بخش اجرا و استفاده از کلیشه‌ها بخوبی توانسته صحنه‌های مهیجی خلق کند. شاید بزرگ‌ترین ویژگی این اثر این نکته باشد که نویسنده و کارگردان از «التهاب» به عنوان یکی از عناصر پیش‌برنده داستان سود جسته‌اند و از آن به نحو احسن استفاده کرده‌اند.