تاثیر روانی تماشای تصاویر خشونت آمیز بر کودکان

اخبار تلویزیون را که می بینی محال است قلبت فشرده نشود؛ وقتی گوشه هایی از شکنجه های زندانیان عراق به دست نظامیان امریکایی را نشان می دهد؛ گرچه تلویزیون کشور ما و حتی بسیاری از کشورهای دیگر

کد خبر: ۴۲۱۱۵

سعی می کنند این تصاویر را تا حد زیادی سانسور کنند تا بیش از این خشونت را به تصویر نکشند، اما بازهم مشاهده این تصاویر تکاندهنده است.
چنین تصاویری به اندازه کافی برای بزرگسالان هم آزاردهنده است ، چه رسد به کودکان کم سن و سالی که با روح لطیف و حساس خود شاهد این وقایع باشند.
این مقاله ، به تاثیر روانی تماشای این تصاویر برکودکان اشاره می کند.

روان شناسان می گویند همه کودکان را باید از دیدن یا حتی شنیدن اخباری درباره این تصاویر منع کرد. این عکسها حتی برای بزرگسالان هم اضطراب آورند چه رسد به کودکان یا نوجوانانی که دیدن این فجایع می تواند به استرس های آنها بیفزاید.
کودکان از دیدن خشونت یا رفتاری ناسالم هیچ سودی نمی برند. آنها از نظر احساسی ، اجتماعی یا ادراک به آن حد از بلوغ نرسیده اند که بتوانند این تصویرها را برای خود تفسیر کنند.
علاوه بر این بیشتر کودکان و نوجوانان در دنیای امروز در معرض ابتلا به انواع اضطراب ها، افسردگی ها، اختلالات روانی و دیگر شرایط بحرانی از این دست قرار دارند، چنین کودکانی را باید با وسواس زیادی از دسترسی به این اطلاعات بر حذر داشت زیرا بحران های ذکر شده با دیدن چنین تصاویری تشدید می شوند.
روان شناسان معتقدند در عین حال که هر پدر و مادری باید کودکان را از تماشای این تصاویر برحذر دارد، اما باید به خطرات این کار هم واقف باشد.
منع کردن کودکان از این کار خیلی مشکل است ؛ مثلا وقتی موضوعی مثل شکنجه زندانیان عراقی عنوان های مهم خبری را در هر ساعتی تشکیل می دهد. نمی توان براحتی کودکان را از دیدن یا شنیدن اخبار آن دور نگه داشت.
خطر دیگر هم این است که تلاشهایی که برای ممانعت کودکان انجام می گیرد ممکن است به آنها این احساس را بدهد که موضوعی بسیار مهم در میان است ؛ بنابراین کودک مشتاق تر می شود حتما از آن سر در آورد.
اگر پدر و مادرها خود را مقید کنند که به هیچ وجه درباره آن موضوع در محیط خانه حرفی به میان نیاورند، ممکن است کودک با اطلاعات جسته و گریخته ای که از هر جایی به دست آورده است به سوءتفاهم برسد و گیج و سردر گم شود؛ همچنین پدر و مادرها باید کنترل دقیقی روی رسانه ها و تصاویری که از آنها پخش می شود و ممکن است کودکشان ببیند داشته باشند.

از کی تا کی باید مراقب بچه ها باشیم؛

مشخص کردن سن خاصی که از آن یا تا آن باید کودکان را کنترل کرد خیلی مشکل است. این سن تا حد زیادی به کودک بستگی دارد و این که تا چه حد به بلوغ فکری و شخصیتی رسیده است.
معمولا باید برای سنین پیش از دبستان محدودیت های شدیدی را اعمال کرد و نوجوانان را نیز باید دست کم از واقعیت آنچه رخ داده است آگاه کرد؛ اما بازهم هر پدر و مادری باید در این زمینه براساس تجربیاتی که از توانایی کودکش برای فهم موضوع یا میزان حساسیت او دارد تصمیم گیری کند؛ علاوه بر این والدین باید به خود نیز مطمئن باشند که می توانند به کودکشان کمک کنند تا به شکل خوبی با این موضوع کنار بیاید.

اگر دیدند چه باید کرد؛

اگر فرزند شما درباره اتفاقی که افتاده است سوالی کرد باید با او صادق باشید.
پدر و مادرها باید به فرزندان خود اطمینان دهند که خطری آنان را تهدید نمی کند. والدینی که فرزند نوجوانی دارند باید به آنها بفهمانند افرادی که این کارها را انجام می دهند آدمهایی نرمال و سالم نیستند.
نوجوانان را باید درگیر بحثهایی درباره احساس آنها از دیدن این عکسها و محتوای اخلاقی این تصاویر کرد و این که چرا چنین وقایعی در جهان رخ می دهد؛ همچنین باید نظر آنها را درباره این اتفاقات جویا شد.
والدین باید بدانند که فرزند نوجوان آنها به طور حتم با دوستان خود درخصوص این اتفاقات بحث می کند، پس بهتر است خود آنها به عنوان شریک بحث کودکشان وارد میدان شوند. آنان باید به کودکشان تحمل در برابر مصایب و مشکلات را بیاموزند و با استفاده از باورهای دینی به او عفو و گذشت را آموزش دهند.
اگر یکی از بستگان نزدیک کودکی که این تصاویر را دیده است ، زندانی باشد باید به او اطمینان داد آن فرد از قوانین خوبی که درباره حمایت از زندانیان وجود دارد، برخوردار است.
علاوه بر این ، والدین می توانند برای حذف اثرات منفی این تصاویر از ذهن و روحیه فرزندشان ، عکسهایی را از افراد مهربان و حامی دیگران و مردم بخشنده به او نشان دهند و به این ترتیب به کودکشان یادآوری کنند که دنیا همیشه هم زشت و خطرناک نیست.
باید بدانید که کشف علایمی که پس از دیدن این تصاویر به وجود می آید زیاد هم آسان نیست.
والدین باید به رفتارهایی توجه کنند که تا پیش از این در کودکشان وجود نداشته است. گاهی اوقات کودک از کلماتی استفاده می کند که جدید هستند یا نقاشی هایی می کشد که استرس را نشان می دهند. حتی بازیهایی که این کودکان انجام می دهند، متفاوت شده و خشونت را در خود پنهان دارد.
اگر هم یکی از نزدیکان کودکی در زندان باشد، این کودک ممکن است شروع به پرسیدن سوالات فراوانی درباره سلامت آن فرد زندانی کند یا این که دچار کابوس های شبانه شده و به راحتی نخوابد یا این که در وضعیت تغذیه اش اختلال ایجاد شود.
گاهی اوقات والدین تصور می کنند فرزندشان هیچ چیزی درباره این اخبار نشنیده یا تصویرها را ندیده است ؛ اما این پدر و مادرها باید بدانند که کودک آنها به اطلاعات رسانه ای در مکانهایی غیر از خانه شان نیز دسترسی دارد.
این که تصور کنید فرزندتان به هیچ وجه در معرض چنین اخبار یا تصاویری قرار نگرفته است اصلا واقع بینانه نیست. هر کودکی تجربه هایی از مشاهده خشونت دارد. خشونت واقعیت تلخی است که در دنیای امروز، گریزی از آن نیست ؛ اما مهم این است که کودک بتواند تلخی این خشونت را درک کند.