ضعف ساختاری پرسپولیس و استقلال

سپاهان و ذوب‌آهن در فوتبال ایران طی این سال‌ها موفق عمل کرده و همواره نیز در ردیف مدعیان قهرمانی ظاهر شده‌اند چون تشکیلاتی تعریف شده دارند و در نظام مدیریتی باشگاهی‌شان هر چیز سر جای خود قرار دارد. یعنی هیات مدیره باشگاه تصمیمات کلان مدیریتی را اتخاذ کرده و مدیر عامل نیز آنها را به اجرا می‌گذارد. براین مبنا شاید بسیاری از فوتبالی‌ها هم با اعضای هیات مدیره این دو باشگاه آشنایی چندانی نداشته باشند. برخورداری از امکانات خوب باشگاهی و زمین اختصاصی برای انجام تمرین و مسابقه نیز سر جای خود قرار دارد تا این دو تیم اصفهانی امروز در بهترین شرایط، الگویی خوب و موفق برای فوتبال باشگاهی ایران در عرصه قاره باشند.

اما پرسپولیس و استقلال با وجود اقبال مردمی و در کانون توجه قرار داشتن، در عرصه باشگاهداری موفق نبوده‌اند و بی‌ربط نیست اگر گفته شود بیشتر در قالب تیمی فعالیت کرده‌اند. در مقام قیاس، تصمیمات در این دو باشگاه فردی گرفته می‌شود تا جمعی و جالب این‌که با وجود تمام قول و وعده‌ها هنوز این دو باشگاه صاحب هیات مدیره نشده‌اند تا حبیب کاشانی و علی فتح‌الله‌زاده به‌عنوان سرپرست، به رتق و فتق امور این دو باشگاه بپردازند. این در حالی است که مشکلات و حواشی این دو باشگاه به‌قدری زیاد و کمرشکن است که مدیریت یک نفره را در تنگنا قرار داده و باعث می‌شود که مشکلات و حواشی از یک جا سرریز شود. اگر بخواهیم در این زمینه ریز شویم مسائل زیادی را می‌توان برشمرد که با ضربه زدن به اهداف سرخابی‌ها، این اجازه را نداده است که دو تیم در آرامش، برنامه‌های خود را به اجرا بگذارند. تنها برای یک نمونه باید اشاره کنیم که در این دو باشگاه گاهی لیدرها در مقام تصمیم‌گیر قرار می‌گیرند تا با فشار از روی سکوها به کادر فنی و بازیکنان تیم، جو روحی و روانی تیم‌شان را به هم بریزند که این مساله طی این فصل برای علی دایی به مخاطرات زیادی انجامیده است. اکنون سازمان تربیت بدنی باید با دقت و وسواس بیشتری امور دو باشگاه پرسپولیس و استقلال را مورد توجه قرار دهد تا آنها نیز با بهره‌مندی از تشکیلاتی قوی، پاسخگوی خیل انتظارها از خود باشند.