محوطه باستانی شوش در خطر جهانی نشدن

به گزارش مهر، باستان‌شناسان وقت سازمان میراث فرهنگی کشور در سال 1367 بنا بر ضرورت پیش‌آمده ناشی از شرایط جنگ تحمیلی، حریم محوطه‌ باستانی شوش را به 400 هکتار محدود کردند؛ اما با گذشت 22 سال از آن زمان، حریم جدید شوش در بررسی‌های نهایی 1200 هکتار در نظر گرفته شد؛ چرا که گفته می‌شود در این محدوده هنوز آثار باستانی کشف نشده‌ای مدفون است.

مناقشات بر سر حریم جدید به گونه‌ای است که سازمان‌ها و نهادهای شهری به دنبال کاهش حریم 1200 هکتاری به 800 هکتار هستند؛ اما دوستداران میراث فرهنگی خواهان ثبت 1200 هکتار هستند و عده‌ای دیگر نیز معتقدند که برای محوطه‌های تاریخی در خطر که بخشی از آن زیر شهر کنونی شوش قرار دارد باید ضوابطی در نظر گرفته شود تا از ساخت‌‌وساز بیشتر در عرصه‌ محوطه شوش به منظور جلوگیری از آسیب رسیدن به آثار مدفون در زیرزمین جلوگیری شود.

اگر این محوطه تاریخی به حال خود رها شود، ممکن است با سرعتی که سازمان‌های مختلف برای ساخت ‌وساز مجتمع‌های جدید در حریم این محوطه در پیش گرفته‌اند تا 10سال آینده دیگر از آثار موجود در اطراف شوش چیزی باقی نماند.

ساخت هتل امیر زرگر، مرکز پیش دانشگاهی، بانک، پارکینگ، سیلو، شهرک صنعتی و... از جمله تهدیدهایی است که حریم و عرصه محوطه تاریخی شوش را با چالش مواجه کرده و جهانی شدن آن را در آینده نزدیک به خطر می‌اندازد.

این پروژها که مدت زمان زیادی از اجرایی شدن آنها می‌گذرد به قدری به تپه‌ها و بناهای تاریخی شوش نزدیک هستند که بخش عمده‌ای از دوستداران میراث فرهنگی معتقدند، به‌دلیل ممکن نبودن جداسازی بخش‌هایی از محوطه که از گذشته ساخت‌ و ساز در آنها انجام می‌شد، بهتر است این محدوده جزو عرصه ساختمان‌های موجود در آن باقی بماند؛ اما به شرطی که در حریم درجه یک محوطه قرار گیرد تا دیگر بیش از این، روی محوطه‌ها ساخت ‌و ساز انجام نشود و به آثار زیرین آسیب نزند.

سخنگوی انجمن دوستداران میراث فرهنگی تاریانا خوزستان در این باره گفت: واقعیت امر در این است که وقت‌کشی سازمان میراث فرهنگی برای تعیین تکلیف محوطه تاریخی شوش و اجرای پروژه‌های ساخت‌و‌ساز و همچنین تصویب نشدن حریم جدید یا تعیین ضوابطی که از تخریب‌های بعدی جلوگیری کند، محوطه‌های هخامنشی و اشکانی ـ ساسانی در مسیر این پروژه‌ها را از بین می‌برد.