هندبال ایران می‌تواند به قدرتی جهانی تبدیل شود

نه. واقعا آن گل فقط به لطف خدا شکل گرفت و برخلاف ظاهرش، اصلا برنامه‌ریزی شده نبود. ما در شرایطی که در اوج خستگی و استرس قرار داشتیم و در بازی مرگ و زندگی مسابقه‌ها، همه چیز پایاپای پیش می‌رفت، مزد دعاهایمان را در آخرین ثانیه گرفتیم و با رسیدن به فینال بازی‌های آسیایی باعث خوشحالی مردم شدیم.

شاکله تیم ملی کنونی در حقیقت از همان تیم‌های پیشین نوجوانان و جوانان ایران شکل گرفته است که سال‌های پیش در رقابت‌های جهانی حاضر شده بود و بازی‌های خوبی ارائه کرد. البته بازیکنان باتجربه دیگری مثل ظهرابی، ساداتی و رجبی نیز به آن اضافه شده بودند تا در بازی‌های آسیایی هر چه قوی‌تر ظاهر شویم.

اگر به خاطر بیاورید در گذشته هم من مرتبا از نیاز وافرمان به مربی کارآمد خارجی می‌گفتم، چون همیشه به پتانسیل بسیار بالای هندبال ایران ایمان داشته‌ام. هنوز هم می‌گویم پتانسیل هندبال ایران آنقدر بالاست که می‌تواند کره‌جنوبی را شکست دهد و در دنیای این رشته به قدرتی معتبر تبدیل شود، به شرطی که سکان هدایت تیم ملی در اختیار فردی قرار داشته باشد که از دانش و توانایی این کار بهره ببرد. ما در گوانگجو از حضور مربی کار بلدی بهره بردیم و نتیجه آن را بخوبی گرفتیم.

ماچک از مربیانی است که می‌تواند در مسیر تبدیل توانایی‌های بالقوه ما به نیروی بالفعل، کمک زیادی بکند. نحوه تمرین‌های او بسیار موثر و هدفمند بود. او قبل از هر مسابقه با اشراف دقیق روی نقاط ضعف‌ حریف، تمرین‌های ویژه‌ای را با ما مرور می‌کرد که استفاده از همان حرکات در طول مسابقه، نقشی حیاتی در پیروزی‌هایمان ایفا می‌کرد. امیدوارم او به تیم ملی برگردد و سال آینده برای نخستین بار ما را راهی رقابت‌های جهانی کند که اگر این‌گونه شود که حتما هم می‌شود ما در مسابقه‌های جهانی درخشان ظاهر خواهیم شد و مردم را خوشحال خواهیم کرد. مسلما هیچ‌کس نمی‌تواند مدعی شود از سکوی جهانی بالا خواهیم رفت، ولی مطمئن باشید شگفتی‌ساز دوره بعدی هندبال قهرمانی جهان، ایران خواهد بود. البته برنامه‌ریزی علمی و توجه به سنگینی این رشته و به‌کارگیری ابزارهای اولیه‌ای مثل متخصص بدنساز و روان‌شناس، از ملزومات این کار است.

در کل ما به لحاظ انتقال دانش فنی به کشورمان خیلی ضعیف عمل کرده‌ایم و نیازمند مدرسان قدرتمندی هستیم که دانش روز این رشته را به مربیان سراسر ایران منتقل کنند، اما در کوتاه‌مدت ناچاریم از مربی‌های به درد بخور خارجی برای تیم‌های رده‌های مختلف سنی خود استفاده کنیم.

ماچک خیلی دوست دارد به ایران برگردد چون به پتانسیل هندبال ایران اعتقاد دارد و به ما می‌گفت در آسیا فقط 2 کشور ایران و کره جنوبی قواره‌های جهانی هندبال را دارند. امیدوارم با حمایت کمیته ملی المپیک، مواد قرارداد او تصحیح شود تا دوباره در خدمت تیم ملی‌ ما قرار گیرد. فکر می‌کنم او بعد از حضوری 6 ماهه در باشگاه‌های بحرینی، به ایران برگردد.

البته هومرزباخ آلمان هنوز هم متقاضی جذبم است و من منتظر دریافت رضایت‌نامه از سپاهان هستم. چون ما مثل فوتبالی‌ها مدیر برنامه نداریم. باید در اولین فرصت نزد ساکت بروم و با او در مورد رفتنم به کلن و بازی در هومرزباخ به جمع‌‌بندی برسیم تا رضایت‌نامه‌ام را دریافت کنم. من از نوجوانی، سال‌ها برای سپاهان زحمت کشیده‌ام و فکر می‌کنم لژیونر شدن هر یک از ملی پوشان، می‌تواند بهره‌های خوبی به هندبال ملی ما برساند. اگر 2 یا 3 لژیونر در لیگ‌های معتبر دنیا داشته باشیم، شاهد جهش حرفه‌ای محسوسی در عملکرد تیم ملی خواهیم بود.

بله، برادرم اشتیاق بی‌پایانی به گلزنی و تمام کنندگی دارد. او اگر مشکل خدمت سربازی نداشت اکنون در دانمارک بازی می‌کرد.

بله، واقعا همین طور است. برای کسب نقره بازی‌های آسیایی تنها 2 سفر تدارکاتی به مجارستان و قطر داشتیم. تجربه‌های حاصل از همین 2 سفر، آنقدر برایمان مفید بود که شما اثر آن را در گوانگجو دیدید. اگر واقعا در طول سال، این‌گونه سفرهای تدارکاتی تکرار می‌شد قطعا ثمره‌های بیشتری برایمان به ارمغان می‌آورد. سرمایه‌گذاری باشگاه‌ها، کمیته ملی المپیک و سازمان تربیت بدنی روی هندبال، تاثیر زیادی در رشد و افتخارآفرینی آن دارد و می‌تواند نویدبخش خوشحالی جامعه از طریق کسب موفقیت‌های این رشته باشد. واقعا در حال حاضر این‌طور نیست و اغلب بازیکنان نتوانسته‌اند مبالغ باقیمانده از قراردادهای سال پیش خود را دریافت کنند، قراردادهایی که مبلغ آن اغلب به 20 تا 25 میلیون در طول سال هم نمی‌رسد و این در حالی است که این بازیکنان بعضا با داشتن همسر و فرزند، روزانه ساعت‌ها به شرکت در تمرین‌های سخت و حضور در مسابقه‌های پربرخورد و آسیب‌رسان مشغول بوده‌اند.