راهبردهای اصلی بخش کشاورزی در برنامه‌های پنجساله در 20 سال گذشته

به گزارش جام جم آنلاین به نقل از روابط عمومی مرکز پژوهشها، دفتر مطالعات زیربنایی این مرکز با اعلام این مطلب که بهره‌نگرفتن از اصول دانش مدیریت راهبردی در تنظیم راهبردهای توسعه بخش کشاورزی و نبود چارچوب‌های بلندمدت برای حل مسائل استراتژیک بخش کشاورزی از یک سو و چالش‌های سیاسی، نبود تناسب در تقویم تصویب قانونی با تقویم نظام اجرایی، به انضمام شناخت ضعیف از چالش‌ها و قابلیت‌های نظام اجرایی از سوی دیگر، مبانی پایداری اعتبار پیش‌فرض‌های تدوین راهبردهای توسعه بخش کشاورزی علیرغم اجرای آنها در قالب چهار برنامه پنج‌ساله توسعه است، افزود: عمده‌ترین علت اثربخشی ضعیف ناشی از اجرای راهبردهای توسعه بخش کشاورزی، ضعف مدیریت کلان و مدیریت دستگاه اجرایی بخش کشاورزی است.

این گزارش در تبیین بیشتر این مسئله می‌افزاید: در حال حاضر تمامی پیش‌فرض‌های تدوین و تصویب استراتژی‌های توسعه بخش کشاورزی از اعتبار زیاد و خیلی زیاد برخوردار هستند و این نتیجه به مفهوم ضرورت استمرار اجرای استراتژی‌هایی است که در برنامه‌های گذشته مورد توجه قرار گرفته است. نتایج ارزیابی اثربخشی ناشی از اجرای استراتژی‌ها بیانگر این است که اجرای آنها نسبتاً (در حد متوسط) اثربخش بوده است.

نتایج پژوهش حاضر همچنین نشان داد چالش‌های اساسی در اجرای استراتژی‌های توسعه بخش کشاورزی به شرح زیر هستند:

1 – در طراحی استراتژی‌های توسعه بخش کشاورزی، به مسائلی از قبیل مدت زمان برنامه‌های توسعه، ظرفیت‌های نظام اجرایی، عوامل تسهیل کننده در اجرای استراتژی و ساختار تقویم نظام سیاسی و اجرایی کشور دقت کافی معمول شده است.

2 – طراحان استراتژی در ارزیابی حل مسائل استراتژیک بخش کشاورزی در یک دوره پنج ساله مواجه با بلندپروازی شده‌اند.

3 – فقدان برنامه بلندمدت در بخش کشاورزی، امکان اولویت‌گذاری در انتخاب و اجرای استراتژی‌ها را از بین برده است.

4 – طراحان استراتژی تدابیر لازم را برای الزامات تأمین مقدمات فنی – اقتصادی – اجتماعی را برای اجرای را پیش‌بینی و فراهم نکرده‌اند.