شادمهر: فقط حرف می‌زنیم ولی کاری نمی‌کنیم

با این حال تصورم بر این است که اگر اتفاق عجیبی رخ ندهد، طلا و نقره بازی‌ها به احسان حدادی و محمد صمیمی تعلق بگیر، چون آنها در رده‌بندی آسیا، صدرنشین قاره هستند. ضمن این که محمود صمیمی هم صلاحیت بالایی در این رشته دارد. در رشته دهگانه، هادی سپهرزاد فعالیت فوق‌العاده‌ای دارد و با وجود دشواری فراوان این رشته و کمبود مسابقه برای این قهرمان، امیدواری‌های زیادی به وجود آورده است.

سجاد مرادی که در 1500 متر نخواهد دوید، در 800 متر هم با دشواری زیادی روبه‌روست، اما فعال بودن او و توان بالایش در اداره مسابقه، این امیدواری را به وجود می‌آورد که در جمع 4 نفر برتر بتواند از اتفاقات مثبت استفاده کند و صاحب مدال باارزشی شود. ربانی در پرش با نیزه هم از موانع 30‌/‌5 تا 40‌/‌5 عبور کرده است تا برای گرفتن مدالی حتی از جنس طلا ناامید نباشد، ضمن این که در پرتاب وزنه هم نیکفر در بین 6 نفر برتر آسیا قرار دارد و باید برای کسب مدال بجنگد.

شادمهر با اشاره به این که ده دوازده ملی‌پوش اصلی ایران که حساب زیادی روی آنها می‌شود، خوب کار می‌کنند و فدراسیون هم تا حد امکان به آنها توجه می‌کند، گفت: در شرایطی که عنوان می‌شود هنوز یک دهم از بودجه 10 میلیاردی فدراسیون دوومیدانی جذب نشده است نگرانی‌هایی به وجود می‌آید تا جایی که ابراز رضایت علی‌آبادی از کسب عنوان ششمی کاروان اعزامی ایران غیرمنطقی به نظر نیاید.

مدیر پیشین تیم‌‌های ملی دوومیدانی نتایج تیم نوجوانان در مسابقه‌های المپیک سنگاپور و تیم جوانان در قهرمانی آسیا را هشداری جدی در بازگویی عقب‌ماندن قافله ایران از پشتوانه‌سازی خواند و گفت: ما فقط حرف می‌زنیم و کار خاصی نکرده‌ایم. استعدادهای واقعا خوبی برای دوومیدانی در کشورمان وجود دارند که باید آموزشگاه‌ها، تمرکز ویژه‌ای روی آنها داشته باشند. نه این که همه چیز را به برگزاری یک مسابقه و یک المپیاد خلاصه کنیم. این فاجعه‌بار است که در مسابقه‌های دوومیدانی مقطع ابتدایی تهران فقط 200 شرکت‌کننده حاضر می‌شوند، در حالی که اگر هر مدرسه تنها 10 نفر به مسابقه می‌فرستاد، تعداد قابل توجهی جمع می‌شدند. به هر حال این چرخه‌ای است که شامل مربیان، ورزشکاران و داوران بی‌انگیزه ما می‌شود. شاید اگر در این بین، از خودگذشتگی تعداد کمی نبود، دوومیدانی پایه ما وجود خارجی پیدا نمی‌کرد؛ افرادی که از خود هزینه می‌کنند و کیک و نوشیدنی‌هایی برای بعد از تمرین چند بچه فراهم می‌آورند. در حقیقت هیچ سازماندهی خاصی در این قضیه وجود ندارد و هیچ اعتبار و منابع مالی ویژه‌ای برای آن دیده نشده است، در حالی که بهترین نقشه خانه‌سازی دنیا هم اگر در کنارش پول نباشد منتهی به ساخت خانه نمی‌‌شود. باید برای پشتوانه‌سازی ابتدا بودجه لازم را تخصیص دهیم و سپس با توجه به آنچه داریم، خوب هزینه کنیم وگرنه با مطرح کردن شماری اهداف بلند‌ نظرانه و شعارگونه، نه‌تنها خدمتی نکرده‌ایم بلکه به دلیل عملی نشدن آن آرمان‌ها، به ورزش لطمه و صدمه وارد می‌کنیم.

شادمهر که پیشتر، طرح همکاری فدراسیون دوومیدانی با آموزشگاه‌ها و مدارس را برای آموزش مربیان و داوران از بین معلمان ورزش مدارس و ایجاد پایگاه‌های استعدادیابی پیشنهاد کرده بود در این مورد گفت: البته در همین خصوص آموزش‌های خوبی در زمینه داوری به معلمان ورزش ارائه شد، ولی مستمر کردن این روند آموزشی و بالا بردن اطلاعات و تجربه داوران، مستلزم ایجاد انگیزه‌هایی است که متاسفانه اکنون وجود ندارد. اساسا در دوومیدانی فرآیند داوری توسط مجموعه‌ای پنجاه شصت نفری صورت می‌گیرد که یک روز کامل در آفتاب و سختی‌های ویژه این کار، وقت می‌گذارند و متاسفانه در کشور ما بجز مسابقه‌هایی که توسط وزارت علوم یا وزارت بهداشت برگزار می‌شوند، مبالغ درخوری به عنوان حق‌الزحمه داوران پرداخت نمی‌شود. به طور خلاصه ما در کمیته آموزش فدراسیون دوومیدانی خیلی به زور سعی در چسباندن خود به بدنه ورزش آموزشگاهی می‌کنیم، ولی نمی‌دانم اشکال در کجاست که هر دو طرف ـ شامل ما و ایرجی (مسوول دوومیدانی آموزشگاه‌ها) ـ می‌خواهیم کارها به نحو شایسته‌ای انجام شود، ولی موفق نمی‌شویم. واقعیت اینجاست که اگر از ابتدا، منابع مالی تعریف نشود و در کنار نیروی انسانی معین قرار نگیرد، کار نه‌تنها سودمندی لازم را نخواهد داشت، بلکه ایجاد زیان می‌کند. باید از ابتدا تعریف کنیم که ورزش آموزشگاه‌ها برای چیست. بعد برای این‌که خوب برگزار شود چه باید کرد و بعد چه حاصلی باید داشته باشد. اگر فقط هدف این باشد که صرفا مسابقه‌ای انجام شود و نتیجه در فایلی درج شود، یعنی هیچ کار مفیدی صورت نگرفته است. باید کار، پیگیری و ارزیابی داشته باشد. باید کمیت را به ورزش بیاوریم تا از طریق آن به کیفیت مطلوب برسیم، بعد نخبه‌ها را در مسیر هدفمند قرار دهیم، وسایل ورزشی را در اختیارشان بگذاریم و... . مشکل ما اینجاست که نمی‌توانیم این حلقه‌ها را به هم وصل کنیم درست مثل پروژه‌های ساختمانی ورزشگاه‌هایی که در فاز اول یا دوم خود متوقف می‌مانند و برای فعال شدن دوباره آن پروژه‌ها، نیازمند بودجه مضاعفی می‌شویم که علاوه بر ترمیم فرسودگی‌های بنای قبلی بتواند روند کار را ادامه دهد.