سفره‌ای رنگین برای مخاطبان کودک و نوجوان

یک: آن وقت‌ها که ما کوچک بودیم تلویزیون 14 اینچ سیاه و سفیدمان به نظرمان خیلی بزرگ بود، با این که فقط 2 شبکه داشت که آن هم 24 ساعته نبود، اما گیرایی و صمیمت خاص خودش را داشت. ما هم البته به اقتضای سنمان پیگیر برنامه‌های کودک و نوجوان بودیم؛ پروفسور بالتازار، مهاجران، ماجراهای سندباد، پلنگ صورتی، پینوکیو، خانواده دکتر ارنست، معاون کلانتر و خیلی دیگر از کارتون‌های خاطره‌انگیز، مال همین زمان است. آن وقت‌ها دیدن هرکدام از این کارتون‌ها برای کودکان و نوجوانان یک کشف و شهود تازه بود برای رسیدن به درکی تازه تر. زمان گذشت. سال‌ها بعد همه‌چیز عوض شد. حتی سلیقه و ذائقه کودکان هم به نظر عوض شده بود. تلویزیون حالا دارای چند شبکه شده بود که به ضرورت تعریف برنامه‌هایی هم به گروه سنی کودکان و نوجوانان اختصاص داده بود. دیگر خبری از مجری‌های قبلی و برنامه های قبلی نبود. با وجود این معلوم بود که رسانه تلاش کرده بیش از پیش و با هدفمندی افزون به برنامه‌سازی برای کودکان و نوجوانان روی بیاورد. توجه رسانه به این موضوع باعث شد تا در نهایت «شبکه مجازی کودکان و نوجوانان» ایجاد شود یعنی شبکه‌ها زمان شروع و پایان برنامه‌های کودک و نوجوان خود را طوری تنظیم کرده بودند که پایان برنامه‌های یک شبکه، شروع برنامه‌های شبکه دیگر بود.