تاریخنویسی در روزگار فرمانروایی شاهعباس صفوی
پژوهش درباره تاریخنویسی دوران صفویه (1135 907 ه ق) مورخان را با مسائلی منحصربهفرد رویارو میکند.از جمله این مسائل میتوان به مشکلاتی چون شناسایی منابع و وجود یا فقدان پژوهشهای جدید درباره تاریخنویسی ایرانی به طور عام و تاریخنویسی در عهد صفویه به طور خاص اشاره کرد.افزون بر آن در بررسیهای تاریخی معاصر، دلبستگی مجدد به نقل و روایت، به جریان پژوهشی مهمی انجامیده است که با تاکید بر بررسی جنبه ادبی تالیفات تاریخی، راهبردهایی بیشتر نظری درباره این که چگونه باید چنین متونی را خواند و درک کرد، عرضه میشود. پرسشها یا مسائلی که هم مورخان و هم نظریهپردازان ادبی با آن سر و کار خواهند داشت، شامل مساله ارتباط میان نویسنده و خواننده متن و تفاوتهای میان روایت گذشته (یا تاریخ) و نقل حکایتی تخیلی (افسانه) است.
کتاب «تاریخنویسی در روزگار فرمانروایی شاهعباس صفوی: اندیشه، گرتهبرداری و مشروعیت در متون تاریخی عهد صفویه» این موضوع را مورد توجه قرار میدهد.شعله آلسیا کوتین، نگارنده کتاب به تجزیه و تحلیل تاریخنویسانه شماری از وقایعنگاریهای مربوط به دوره فرمانروایی صفویان در ایران پرداخته است.برخی از عناوین کتاب عبارتند از: تاریخنویسی، وقایعنگاریهای عصر شاهعباس یکم، گرتهبرداری در تاریخنویسی صفوی: اندیشه و مشروعیت، تاریخنویسی غیرتقلیدی در متون صفوی و میراث تاریخنویسی صفوی.
این کتاب به اهتمام انتشارات دانشگاه تهران در 242 صفحه با شمارگان 1000 نسخه و با بهای 3500 تومان به چاپ رسیده است.
حسین یارمحمد
