لیگ فوتبال و فاصله از نقطه مطلوب

به عبارت دیگر و با احترام به تلاش و کوشندگی تمام مربیان، بازیکنان و دست‌اندرکاران، امسال لیگ با کیفیتی را شاهد نبوده‌ایم و این لیگ نتوانسته پدیده‌هایی را از درون خود به فوتبال ایران معرفی کند. لیگی که به گفته مسوولان ارشد ورزش سالانه رقمی بین 300 تا 400 میلیارد تومان خرج آن می‌شود و در طرف مقابل خروجی‌اش برای این فوتبال در حد صفر است.

بی‌گمان انتظاری که جامعه فوتبال و ورزش از لیگ حرفه‌ای دارند، آن چیزی نیست که در حال حاضر با آن مواجه هستیم. اگر از حاشیه‌های بسیار آن نیز که بعضا اجازه نمی‌دهد فوتبال ایران در مسیر طبیعی خود به جلو حرکت کند، صرفنظر کنیم، لیگ حرفه‌ای ما از نقطه مطلوب خود فاصله بسیاری دارد و چنین به نظر می‌رسد که مسوولان فوتبال ما ظاهر را سفت و سخت چسبیده‌اند و از اصل ماجرا غافل شده‌اند.

در نظر بگیرید که وقتی در فوتبال ما لیگ حرفه‌ای استارت خورد، در اساسنامه آن قید شده بود که تیم‌ها بایستی ضمن حرکت در مسیر خصوصی شدن، ظرف دو سال نیز صاحب زمین اختصاصی برای برگزاری مسابقاتشان شوند؛ اما دریغ وصد افسوس که نه تنها چنین نشده، بلکه هنوز تیم‌ها به لحاظ داشتن زمین تمرینی نیز در مضیقه هستند، چه برسد به این‌که دارای ورزشگاهی اختصاصی باشند که بخواهند خود مستقیما در زمینه برگزاری مسابقات ورود کرده و در زمینه بلیت‌فروشی، تبلیغات محیطی و... ابراز نظر کرده و به نوعی استقلال خود را به رخ بکشند. امروز بر این مبنا حتی تیم باامکاناتی چون سپاهان نیز دارای ورزشگاه اختصاصی نیست و معلوم نبود اگر باشگاه ذوب‌آهن با این باشگاه همکاری نمی‌کرد، چه شرایطی برای برگزاری رقابت‌های داخلی پیش روی تیم اول اصفهان قرار می‌گرفت.

باز هم در نظر بگیرید که با وجود داشتن 4 سهمیه در لیگ قهرمانان آسیا، به سختی موفق شده‌ایم نظر مثبت مسوولان کنفدراسیون فوتبال آسیا را برای میزبانی مسابقات به‌دست آوریم. تیم مس کرمان تا همین اواخر امکانات ورزشگاهی‌اش به تایید مقام‌هایAFC نرسیده بود تا این مساله همواره برای نمایندگان فوتبال ایران به عنوان یک چالش بزرگ مطرح باشد.

بی‌شک برای آن‌که در فوتبال از این مشکلات نداشته باشیم باید از سطح عبور کرده و به عمق نظر بیفکنیم، چه در غیر این صورت و تا زمانی که خط‌مشی‌ها و سیاستگذاری‌ها در فوتبال روزمره باشد، نخواهیم توانست ادعا کنیم که می‌توانیم همگام با کشورهای پیشرو فوتبال در قاره به جلو حرکت کنیم؛ جهانی‌اش که دیگر پیشکش!

حجت‌اله اکبرآبادی