وقتی ملی‌‌پوشان بسکتبال خسته می‌شوند

مهرام قهرمان غرب آسیا و نماینده بسکتبال ایران در مرحله نهایی جام باشگاه‌های آسیا، در دو بازی مرحله نیمه‌نهایی کار ویژه‌ای از سوی بازیکنان مطرحش ندید و پتروشیمی بندرامام آنقدر به بازیکنان خارجی متکی بود که یاران ملی پوش با همه شایستگی در سایه این بازیکنان قرار گرفتند.نگرانی اهل فن بیشتر از این بابت است که بسکتبال ما قهرمان آسیا شد و بعد از 60 سال به المپیک رفت.

این عنوان و کسب سهمیه المپیک انتظارات را چند برابر کرده است و اینک همه اهالی بسکتبال به مسوولیت خطیر ملی پوشان در بازی‌های آینده ملی آگاه هستند. یکی از دلایلی که در این مقطع ملی‌پوشان را از شرایط خوب خارج کرده، نوع برنامه‌هایی است که بازیکنان ما مجبور به اجرای آن هستند.ملی پوشان بسکتبال از 15 فروردینسالگذشته درگیر اردوهای آماده‌سازی، سفرهای بین‌قاره‌ای، المپیک و بلافاصله بازی‌های لیگ هستند.

جمعی از این بازیکنان در جام دبی و بازی‌های سنگین غرب آسیا هم شرکت داشته‌اند، بنابراین با نگاهی گذرا هم می‌توان پی برد طی یک سال چه بر بازیکنان ملی ما گذشته است. در برنامه‌ریزی بسکتبال ما زمانی برای استراحت یا ترمیم و تجدید قوای بسکتبالیست‌ها دیده نمی‌شود و از آنجا که بازیکنان معدود ملی‌پوش مشکل یاران جایگزین دارند، بناچار باید توامان در بازی‌های متعدد شرکت کنند.

البته این پروسه هنوز به پایان نرسیده و بازیکنان ملی همچنان باید در مراحل بعدی، سایر برنامه‌ها را نیز اجرا کنند. واسلین ماتیچ، سرمربی تیم ملی بسکتبال از آغاز تمرینات این تیم در 15 اردیبهشت خبر داده است.

جمعی از بازیکنان ملی، تیم مهرام را در جام باشگاه‌های آسیا همراهی می‌کنند و تا پایان اردیبهشت بازی‌های سنگینی را پشت سر می‌گذارند. در نیمه اول خرداد بازی‌های ملت‌های غرب آسیا برگزار خواهد شد و برنامه‌ها همین‌طور دنبال می‌شود. ملی‌پوشان بسکتبال علاوه بر خستگی، با مصدومیت‌های جزیی نیز روبه‌رو هستند. سامان ویسی بعد از آن که بازی‌های غرب آسیا را از دست داد، در مرحله نیمه نهایی لیگ از ناراحتی پا نتوانست بازی‌های خوب خود را انجام دهد. حامد آفاق با همه دوران قبل خود فرق دارد چون او هم مصدوم است. مهدی کامرانی در لیگ و دبی و امان تمام بار بازی‌سازی مهرام را به دوش کشید و مصدومیت‌های گاه و بی‌گاهش افت و خیز‌هایی را متوجه بازی او کرد. تیم ملی بسکتبال در شروع کارش باید صلابت را به مجموعه تیم بازگرداند. همه این نام‌ها سرمایه‌های بسکتبال ما به شمار می‌روند که با یک برنامه مناسب دوباره به دوره اوج باز می‌گردند. بازیکنانی متعصب و باتجربه که در بازی‌های ملی افت‌وخیز‌های بازی در لیگ را فراموش می‌کنند و مطابق انتظار در میادین بین‌المللی برای بسکتبال ایران افتخار می‌آفرینند.