افزایش ‌اثر ‌داروی ‌ضد ‌مالاریا با ‌استفاده ‌از ‌زیست‌شناسی ترکیبی

برای جلوگیری از مقاومت انگل مالاریا به این دارو باید از آن به عنوان هم ‌ درمان (درمان مکمل) استفاده شود. هر دارویی که به عنوان درمان واحد استفاده شود، باعث افزایش مقاومت میکروبی در بدن فرد بیمار می‌شود.

با استفاده از فناوری زیست‌شناسی ترکیبی می‌توان دسترسی به ارتمیسینین را فقط به تولیدکنندگانی که موافق با فروش آن تحت عنوان یک درمان مکمل هستند محدود کرد.

زیست‌شناسی ترکیبی به نوعی شبیه ساختن رایانه به وسیله قطعات در دسترس است. با داشتن اطلاعات پایه، ابزار موجود و سیستمی‌ برای اسمبل کردن این قطعات و این ایده که چه می‌خواهیم بکنیم کار آغاز می‌شود.بیماری مالاریا در قرن 4 پیش از میلاد توسط بقراط مورد بررسی قرار گرفت.

این بیماری هر ساله جان میلیون‌ها نفر را که بیشترشان کودک بودند می‌گرفت. چرخه زندگی پیچیده زندگی انگل بیماری مالاریا باعث می‌شد که ریشه‌کن کردن بیماری غیرممکن شود. قدرتمندترین و ممکن‌ترین گزینه برای درمان این بیماری ارتمیسینین است که باعث رهاسازی دوز بالایی از رادیکال‌های آزاد اکسیژن‌دار و در نهایت از بین رفتن انگل بیماری مالاریا  زمانی که در داخل گلبول‌های قرمز خون است  می‌شود.

هزینه استخراج این دارو از درخت افسنطین که در شرایط آب و هوایی و کشاورزی خاص می‌روید بسیار بالاست و خانواده‌های فقیر آفریقایی از عهده پرداخت هزینه آن بر نمی‌آیند.

در سال 2002 اولین تلاش برای استفاده از زیست‌شناسی ترکیبی برای تولید این دارو انجام شد. با کاشت ژن‌هایی از مخمر و درخت افسنطین در باکتری E- coli و بای‌پس کردن مسیر متابولیکی، محققان توانستند به باکتری القا کنند تا امورفادین که یک ماده متشکله ارتمیسینین است را بسازد؛ گرچه مقدار ماده تولیدشده اندک بود.اسید ارتمیسیک میکروبی تولیدشده یک منبع ماندنی از خانواده قدرتمند داروهای ضد مالاریاست.

محققان معتقدند با استفاده از فناوری زیست‌شناسی ترکیبی می‌توانند نسل بعدی زیست‌سوخت‌ها را ایجاد کنند، چرا که ارتمیسینین یک هیدروکربن است و می‌توان با برداشتن تعدادی ژن از آن و قرار دادن آن در هیدروکربن‌های مختلف زیست‌سوخت جدیدی تولید کرد.

محققان امیدوارند در درازمدت و با همکاری شرکت‌های بزرگ داروسازی هزینه تولید این دارو را پایین آورند.

مترجم: آتنا حسن‌آبادی/ منبع:physorg