تهاجم به عراق و نقض حقوق بین الملل و اقدام به جنگ غیرقانونی

سالهاست که علاقه مندان واقعی صلح و امنیت جهانی به خطر استفاده ابزاری قدرتهای بزرگ از سازمان ملل متحد اشاره می کنند.

کد خبر: ۲۲۳۱۸

تاسیس یک نهاد مقتدر بین المللی که در همه منازعات و اختلافات دولتها به عنوان مرجع نهایی داوری مانع از بروز مجدد فجایع بشری می گردد، حاصل تجربه تلخ دو جنگ بزرگ جهانی و فروپاشی «جامعه ملل» بود. آنچه بشریت طی دو جنگ بین المللی دید ، نادیده گرفتن حقوق مسلم انسان ها و قربانی کردن میلیون ها بی گناه در پای زیاده طلبی ، خودخواهی و تک روی دولتهای برخوردار از توان سیاسی و نظامی برتر بود و برای اجتناب از مشاهده دوباره صحنه های باورنکردنی چاره ای جز تن دادن به یک ناظم و داور مقتدر بین المللی ندید. با این حال در چند دهه اخیر این آرزوی شیرین به صورت فزآینده ای جای خود را به یاس ، اضطراب و نگرانی داده است ؛ چراکه قدرتهای نوظهور رفته رفته از تمکین در برابر نهاد مذکور طفره رفته و بدتر آن که تلاش کردند تا آن را در خدمت منافع نامشروع خویش قرار دهند. انفعال و همراهی ارکان این نهاد با روند مزبور نیز شگفت انگیز و تهدیدآفرین بوده است . از سوی دیگر چشمهای نگران طرفداران صلح در جهان ، بویژه در طول جنگ هشت ساله عراق با ایران ، شاهد شتاب روزافزون استفاده ابزاری از سازمان ملل بود و به هشدارهای مکرر ادامه می داد. متاسفانه سکوت و مماشات در مقابله با این روند، کار را به جایی رساند که اکنون و در بحران عراق هیچ محلی از اعراب برای سازمان ملل متحد باقی نگذاشته اند. امریکا در ابتدا تلاش کرد تا با تصویب قطعنامه های دلخواه در شورای امنیت و اعزام بازرسان به عراق مقاصد خود را به نام سازمان ملل دنبال کند. چند روز پیش رئیس گروه بازرسان سازمان ملل در عراق به صراحت اعتراف کرد که امریکا خواهان ارائه گزارشی از سوی آنان بوده است تا بتواند برای اخذ مجوز حمله نظامی از شورای امنیت موثر باشد. اما همین که تحقق این خواسته ناممکن (و شاید طولانی!) شد، بوش علنا اعلام کرد که منتظر سازمان ملل نمی ماند و راسا دستور یورش به مردم بی پناه را صادر کرد. این اقدام که بی تردید مغایر با اصول کلی حقوق بین الملل و مقررات جهانی ، خصوصا فصل هفتم منشور ملل متحد است ، بدعتی بسیار خطرناک در عرصه روابط بین دولتهاست که آثار وحشتناک و زیانبار تداوم آن چندان هم قابل پیش بینی نیست ؛ بالاتر آن که رئیس جمهور امریکا در روزهای آغاز تهاجم آشکارا تهدید کرد که پس از حل بحران عراق باید به فکر تغییر ساختار سازمان ملل و تغییر مقررات آن متناسب با نظم نوین جهانی و دنیای تک قطبی بود.