رکوردهای رضازاده دست ‌نیافتنی است

گذشته خودت را چگونه تعریف می‌کنی؟

من تنها عضو از جمع 6 نفره خانواده‌ام هستم که بر خلاف همه در تهران به دنیا آمدم. علتش هم حضور مستمر پدرم در اردوهای وزنه‌برداری در آن سال‌ها در تهران بود که پدر و مادرم مجبور شدند در پایتخت زندگی کنند، اما 2 سال پس از تولدم وقتی پدرم از دنیای قهرمانی کناره‌گیری کرد همگی به اردبیل بازگشتیم.

فرزند سوم خانواده‌ام؛ 2 خواهر بزرگ‌تر و یک خواهر کوچک‌تر دارم.

از بچگی با پدرم به سالن‌های وزنه‌برداری می‌رفتم. از همان موقع کم‌کم به این رشته علاقه‌مند شدم و از دوازده سیزده سالگی جذب این رشته شدم. در کل حدود 8 سال است که با پولادسرد در حال مبارزه هستم.

در اردبیل پدرم در کسوت مربی الفبای این کار را به من آموخت و تا پوشیدن پیراهن تیم‌های ملی نوجوانان و جوانان زحمات زیادی برایم کشید و این حمایت و مراقبت تا امروز نیز ادامه دارد، البته در اردوی تیم‌های ملی نوجوانان و جوانان اکبر خورشیدی ، ایوانف و مسعود قاسمی به عنوان مربی در آماده‌سازی من نقش داشتند. اکنون نیز حاج حسین رضازاده در کنار دیگر مربیان کار هدایت ملی‌پوشان را به عهده دارد.

اولین افتخاری که به دست آوردی به یاد داری؟

برای اولین بار در سال 83 به عضویت تیم ملی نوجوانان درآمدم و در مسابقه‌های آسیایی اندونزی در دسته 94 کیلو مزه قهرمانی را چشیدم. سال بعد نیز در تایلند برای دومین بار پیاپی طلای نوجوانان آسیا را به گردن انداختم. در سال 85 نوار قهرمانی‌های من به دلیل محرومیت وزنه‌برداری و شرکت نکردن در مسابقه‌های قاره‌ای از هم گسست، البته ابتدای سال 85 در مسابقه‌های جهانی جوانان که در چین برگزار شد به افتخار بزرگی رسیدم و با کسب عنوان قهرمانی جهان در دسته مثبت 105 کیلو مدال طلا بر گردن انداختم. در آن زمان رکوردم در یک ضرب 181 کیلو و در دو ضرب 215 کیلو بود.

به طور طبیعی 2 سال محرومیت وزنه‌برداری، تداوم موفقیت‌هایت را به چالشی بزرگ گرفت.

دقیقا. دوپینگی شدن بیشتر ملی‌پوشان اعزامی به مسابقه‌های جهانی 2006 دومینیکن بدترین خاطره من در دوران وزنه‌برداری‌ام به شمار می‌آید و متعاقب آن 2 سال محرومیت از سوی فدراسیون‌ جهانی، بهترین دوران اوجگیری مرا به سکوت و تباهی کشاند.

در ماجرای دوپینگ مقصر اصلی را چه کسی می‌دانی؟

شک ندارم اشتباه ایوانف باعث چنین اتفاق شومی شد؛ اتفاقی که برای ما خیلی گران تمام شد و تعدادی از ملی‌پوشان شاخص وزنه‌برداری ما چند مدال جهانی و المپیک را از دست دادند.

به چه دلیل ایوانف را مقصر می‌دانی؟

ایوانف از مربیان سختگیر و با دیسیپلین دنیای وزنه‌برداری است که دوست ندارد کسی بالای حرفش حرف بزند و یک مربی خودمحور است. در زمان برپایی اردوها او مرتب بچه‌ها را به اتاقش فرا‌می‌خواند و به آنها قرص ‌ها و ویتامین‌ هایی را برای تقویت می‌داد بدون آن که کسی جرات بکند از او درباره داروهای مصرفی سوالی بکند. در واقع اگر کسی نزد او برای دریافت ویتامین نمی‌رفت یا از او حرف‌شنوی نداشت از اردو اخراج می‌شد.

یعنی می‌خواهی کل عملکرد ایوانف را زیر سوال ببری؟

نه. ایوانف مربی بزرگ و شناخته‌ شده‌ای بود که یک دوره در وزنه‌برداری ایران خوب ظاهر شد و کارنامه درخشانی از خود بر جای گذاشت.

نتیجه و حاصل کار او در دوره اول کسب افتخارات و عناوین قهرمانی جهان و المپیک توسط حسین رضازاده، حسین توکلی، کوروش باقری، شاهین نصیری‌نیا و... بود، اما ایوانف پس از این دوره موفق نتوانست در دوره دوم حضور خود در ایران، روند گذشته را تکرار کند. در نهایت بر اثر اشتباهات او شاهد بودیم چه افتضاح بزرگی در وزنه‌برداری ایران به بار آمد.

در مدت 2 سالی که در انزوا قرار داشتی چگونه توانستی خودت را حفظ کنی تا با قدرت وارد صحنه شوی؟

دوران بسیار دشواری را پشت‌سر گذاشتم. 2 سال دوری برای یک جوان که در آستانه اوجگیری و کسب عناوین قهرمانی جهان قرار داشت واقعا مثل یک شوک بزرگ بود که هم بر فعالیت ورزشی و حتی زندگی خانوادگی‌ام هم تاثیر ناخوشایندی گذاشت. خوشبختانه حضور و تجربیات پدرم عامل مهمی شد تا من از لحاظ روحی و روانی خودم را بازسازی کنم و بتوانم در همان ایام با انگیزه بالا تمرین‌های خود را ادامه بدهم.

دوران سختی بود، اما هر چه بود با راهنمایی‌های مربیان و بخصوص پدرم به خیر گذشت و من توانستم به محض پایان محرومیت بار دیگر با قدرت و آمادگی لازم به صحنه بیایم. مسابقه‌های باشگاه‌های آسیا فرصت خوبی بود تا به گونه‌ای زمان‌های از دست رفته را جبران کنم و شایستگی خود را به اثبات برسانم. نکته مهم دیگری که باید به آن اشاره کنم رفتار و برخورد روحیه‌بخش مردم با ما بود، چراکه آنها ما را گناهکار نمی‌دانستند. حتی بیشتر از گذشته ما را تحویل می‌گرفتند.

پس از بازگشت از جام باشگاه‌های آسیا در چه وضعیتی قرار داری و چه هدفی را دنبال می‌کنی؟

پس از 2 سال دوری، وزنه‌ زدن در جام باشگاه‌ها فرصت و شروع خوبی از لحاظ بازسازی روحی برایم بود؛ البته پس از بازگشت از جام باشگاه‌های آسیا مدتی را به دلیل خستگی به ریکاوری و تمرین‌های سبک گذراندم. پس از یک هفته کم‌کم تمرین‌های سنگین‌تری را دنبال کردم.

البته در مسابقه‌های قهرمانی وزنه‌برداری آسیا قصد دارم در وهله اول برای تیم و کشورم مدال و افتخار کسب کنم و در اندیشه رکوردزدن در این رقابت‌ها نیستم. در جام باشگاه‌های آسیا 205 کیلو را یک ضرب مهار کردم و در 2 ضرب هم وزنه 242 کیلویی را؛ البته پیش از مسابقه‌ها و در تمرین‌ها وزنه‌های 210 و 250 کیلویی را بلند کرده بودم.

به فکر شکستن رکوردهای حسین‌ رضا‌زاده هم افتاده‌ای؟

من حالا حالاها به این موضوع فکر نخواهم کرد و تصور نمی‌کنم بتوانم به این زودی‌ها رکوردهای قوی‌ترین مرد جهان (213 در یک ضرب و 263 کیلو در دو ضرب)‌ را جابه‌جا کنم، به نظر من سخت است که کسی بتواند به این رکورد دست یابد یا آنها را بهبود ببخشد.

من هم در وهله اول تمام تلاش و توان خود را برای کسب مدال در مسابقه‌های جهانی و المپیک به کار خواهم بست و رکورد‌شکنی فعلا در دستور کارم نیست تا ببینم بعد چه پیش خواهد آمد و تمرین‌های من به کجا خواهد انجامید.

در آستانه حضور در مسابقه‌های قهرمانی جوانان آسیا در جیجوی کره‌جنوبی به چه فکر می‌کنی؟

مسابقه‌های آسیایی را یک میدان تدارکاتی برای رقابت‌های جهانی تلقی می‌کنم و از حالا در همه تمرین‌‌ها و تمام مسابقه‌هایی که شرکت خواهم کرد یک هدف را در سرم دنبال می‌کنم و آن کسب مدال و افتخارآفرینی در مسابقه‌های جهانی آینده است.

خدا را شکر اکنون در شرایط خوبی قرار دارم و آسیب‌‌دیدگی ندارم امیدوارم بتوانم روند آمادگی خود را همچنان ادامه بدهم و بتوانم در مسابقه‌های جهانی امسال به هدف نهایی خودم یعنی کسب مدال طلا دست یابم البته در جوانان آسیا در وهله اول می‌خواهم خوب وزنه بزنم و در آخر اگر شرایط بدنی‌ام مناسب بود رکورد جوانان جهان را جابه‌جا خواهم کرد.

برای رسیدن به این هدف موقعیت‌ و شانس خوبی دارم و آن حضور رضا‌زاده به عنوان سرمربی است و امیدوارم با استفاده از تجربیات وی به هدف خودم برسم.

پیداست که حسین‌ رضا‌زاده را الگوی خود قرارداده‌ای؟

هر ورزشکاری برای خودش الگویی دارد. برای من هم افتخاری است تا الگویم رضازاده باشد.

جالب است بگویم غیر از پدرم که وزنه‌بردار تیم ملی بود رضازاده نقش مهمی در گرایش من به وزنه‌برداری داشت. زمانی که رضازاده در المپیک 2000 سیدنی قهرمان المپیک شد و طلا گرفت من نوجوانی 13 ساله بودم و قهرمانی او تاثیر عجیبی بر من گذاشت تا با عشق و علاقه بیشتری  جذب این رشته شوم. در واقع هر سال که رضازاده به قهرمانی می‌رسید عده کثیری از نوجوانان و جوانان جذب و  مشتاق این ورزش می‌شدند.

با توجه به خداحافظی بزرگمردی چون رضازاده و درخشش دوباره‌ات در دنیای پولاد سرد، همگان از تو به عنوان رضازاده دوم نام می‌برند که فقط تو می‌توانی راه او را ادامه بدهی. آیا می‌توانی چنین انتظارات شگرفی را جامه‌عمل بپوشانی؟

من ضمن احترام به خواسته و توقعات مردم که از من به عنوان جانشین رضازاده، افتخارات بزرگی را طلب می‌کنند باید بگویم در حال حاضر چنین تصوری هم امکان‌پذیر نیست. رضازاده افتخار زیادی برای کشورمان به ارمغان آورده که مهم‌ترین آن 2‌‌طلای المپیک است و بارها هم قهرمان جهان شده است.

من فقط تمام سعی و تلاش خودم را به کار می‌برم تا از راه و روش او الگو‌برداری کنم. باور کنید تکرار افتخارات او از هر کسی برنمی‌آید و کار بسیار سخت و دشواری است. من تنها می‌توانم با این انگیزه که جانشین شایسته‌ای در تیم ملی برای او باشم تمام تلاشم را به کار بگیرم که روزبه‌روز به این هدف خود را نزدیک کنم.

فراموش نکنید هفت هشت سال است که کسی نتوانسته رکوردهای رضازاده را بزند، البته غیر از من جوان‌های شایسته دیگری هم در این دسته مانند رشید شریفی، محمد صالحی و وحید ربیعی حضور دارند و امیدوارم به اتفاق آنها در یک رقابت سالم و جانانه در پیشگاه مردم سربلند باشیم.

کار و کاسبی‌ات چیست؟

کار و کاسبی‌ خاصی ندارم. فقط تمام اوقات خود را با وزنه‌ و پولاد سرد می‌گذرانم و تنها درآمدم هم دستمزدی است که با حضور در اردوها، هر ماه از فدراسیون می‌گیرم.

حرف آخرت را هم بزن.

جا دارد از همه مربیانی که برایم زحمت کشیده‌اند بخصوص از سرمربی و مربیان تیم مناطق نفت‌خیز جنوب که طی 3 ماه گذشته برای احیای من زحمات زیادی کشیده‌اند تشکر کنم و به پدرم نیز  یک خسته نباشید جانانه بگویم.

سعید میرزاشفیع