خواست مخاطب تلویزیون چیست؛

تلویزیون رسانه ای است که قریب به اتفاق هر جامعه ای از آن استفاده می کنند. برنامه سازی برای تلویزیون کار آسانی نیست البته اگر قرار باشد همه کارها آسان فرض شود

کد خبر: ۱۹۳۶۸

پس می توان برای تلویزیون هم آسان برنامه ساخت اما اگر این اتفاق بیفتد بینندگان تلویزیون بزودی تکلیف خود را با آن می دانند و حد و اندازه انتظارشان از این رسانه را برای خود مشخص می سازند. براستی اگر بیننده تلویزیون خود را مختار ببیند که پیش از دیدن هر برنامه اندازه تاثیر آن بر خودش را مشخص نماید، این برای برنامه سازان تلویزیون یک شکست و بی اعتنایی از سوی مخاطب نیست؛ قطعا آسان فرض شدن ساخت برنامه های تلویزیونی چنین نتیجه ای را نیز به بار خواهد آورد. پس بهتر است پیش داوری مردم در ارتباط با برنامه های تلویزیونی و بالاخص سریال ها و مجموعه ها از سوی برنامه سازان صرفا رشد فکری جامعه تلقی نگردد و به این اندیشیده شود که اگر روزی جایگزینی برای این رسانه پیدا شد، آن روز با هزینه هایی ده ها برابر آنچه امروز می تواند کاستی ها را جبران نماید نیز نمی توان باز این مخاطب از دست رفته را تشویق به دوباره استفاده کردن از این رسانه کرد. شناخت کاستی ها کار آسانی است ، فقط اگر به خواست مخاطب فکر شود می توان به این کاستی ها پی برد. براستی خواست مخاطب تلویزیون چیست؛ مخاطب تلویزیون وقت خاصی را برای دیدن برنامه های آن هزینه نمی کند که بعدا به دلیل از دست دادن این وقت از برنامه سازان گله کند. او در منزل خود مقابل تلویزیون می نشیند، کنترل را به دست می گیرد دگمه کانال های متعددی را می زند و به هر حال شبکه ای را برای تماشا انتخاب می کند و باز با تمام شدن برنامه مورد علاقه اش به دنبال شبکه ای دیگر می گردد و باز هم موفق می شود. اگر خواست تماشاگر تلویزیون برای تماشای برنامه های آن صرفا سرگرم شدن باشد قطعا برنامه سازان موفق بوده اند؛ چون توانسته اند مخاطب را مقابل صفحه تلویزیون خود نگاه دارند؛ اما اگر خواست تماشاگر تلویزیون صرفا سرگرم شدن باشد و این سرگرم شدن بتدریج عادت او شود، تماشاگر تلویزیون به عنوان یک عضو از اعضای جامعه همیشه به دنبال مقوله ای است تا او را سرگرم نماید. اگر به جای تلویزیون ، این سرگرم شدن را در جاهای دیگر نیز به دست بیاورد آیا در صورت بروز ناهنجاری های اجتماعی برنامه سازان تلویزیونی که مردم را صرفا به سرگرم شدن عادت داده اند، مقصر نیستند؛ آسان فرض کردن ساختن برنامه های تلویزیونی در آسان از هم پاشیده شدن زندگی ها بی تاثیر نیست . به هر حال شخصیت های سریال ها و مجموعه های تلویزیونی به نوعی برای بیننده الگو هستند و اگر با سادگی تمام کارشان به جدایی می رسد، باید دانست بیننده تلویزیون که در ارتباط با آثار مختلف تلویزیونی پیشداوری داشته است ، زودتر از شخصیت های یک سریال برای زندگی زناشویی خود تکلیف مشخص می کند؛ زودتر از شخصیت های داستان های سریال ها معتاد می شود؛ زودتر دست به اعمالی می زند که جبران آنها برای جامعه هزینه دارد و همه اینها را چه چیزی به وجود می آورد. آسان گرفتن برنامه سازی در تلویزیون بدین گونه که حالا شخصی تصمیم دارد تهیه کننده شود پس می شود؛ کارگردان شود پس می شود، فیلمنامه نویس شود پس می شود؛ البته این هم از تاثیر برنامه های تلویزیونی است که همه چیز را سهل الوصول نشان می دهد و براستی اگر روزی به این نتیجه برسیم که خواست مخاطب حتی برای خودش نیز ناشناخته بوده و برنامه ساز مکلف بوده است تا با دادن جهت و رشد صحیح به ذهن مخاطب او را برای آزمون های دشواری که در زندگی دارد، آماده نماید آن روز آیا برای جبران وقتی مانده است . آن هم با برنامه سازانی که خود نیز همه چیز را آسان می انگارند.