علیرضا داوودنژاد: ضربه زدن به مهرجویی ، به نفع و ضرر چه کسانی است؟

علیرضا داوودنژاد، یکی از این فیلمسازان است که با نوشتن نامه ای که در اختیار ایسناقرار داد به آسیب شناسی این اتفاق پرداخته است .

داوودنژاد نامه خود را چنین آغاز کرده است : داریوش مهرجویی را بسیاری از ما می شناسیم و می دانیم که فیلمسازی پیشگام و اثرگذار و تعیین کننده در شکل گیری سینمای ملی ایران بوده است . او فیلم گاو را در شرایطی تولید کرد که سینمای ایران زیر تسلط کلیشه های وارداتی پرپر می زد و حیات زنده و جاری ما ایرانیان بندرت فرصت می یافت که رد پایی بر آثار سینمایی کشور برجا گذارد.

علیرضا داوودنژاد در ادامه یادداشتش درباره شگردشناسی دشمنان سینمای ایران ، نوشته است : آیا سینمای ایران دشمن دارد؟ چه کسی دشمن سینمای ایران است ؟ علت این دشمنی چیست ؟

وی درادامه نوشته است : برای پی بردن به راز تولد و مرگ سینماهای ملی در همه جای جهان می توان از همین زاویه به ماجرا نگریست . آنچه سینما می تواند در حوزه های فرهنگی انجام دهد و با اغراض جهان سلطه در تعارض است ، راه دادن به حیات واقعی تاریخی ملتها در قلمرو تولید کالاهای فرهنگی است .

ملتی که بتواند آدم ها، روابط، برخوردها، حوادث و جریانات بومی خود را به طور زنده در آثار دیداری شنیداری بازسازی و ثبت کند و نظام ارزشی خود را نه فقط در قالب های نظری و فلسفی که به صورت عمل زنده فردی و اجتماعی ارائه کند، در واقع گرمای حیات انسانی را ضمانت تاثیرگذاری و بقا و دوام فرهنگی خود قرار می دهد و به این ترتیب ، بدیهی است که دشمنی سلطه جویان را برمی انگیزد و محکوم به مبارزه ای تمام عیار و همه جانبه و همیشگی با توطئه های آشکار و پنهان سلطه گران و سلطه مداران می شود.

اگر کسانی هستند که این گونه توطئه ها را درنمی یابند، بهتر است نگاهی به تاریخ بیندازند و به عیان مشاهده کنند که چگونه سینماهای بومی و ملی در شمال آفریقا و کشورهای خاورمیانه تا ترکیه و ایران پامی گیرد و به محض رونق و تلالو از سوی حکومت ها و مدیریت های وابسته ، به مسیر رکود و ورشکستگی و انقراض کشانده می شود.

داوودنژاد در ادامه یادداشت خود، با بررسی آسیب هایی که سینمای کشور ما را تهدید می کند، نوشته است : شنیدن خبر توزیع غیرقانونی فیلم سنتوری ، چه احساسی در شما برمی انگیزد و چه اندیشه ای را از ذهنتان عبور می دهد؟

آیا نحوه برخورد هر یک از ما با چنین ماجراهایی نمی تواند پرده از نیت مان نسبت به مصالح و منافع ملی کشورمان بردارد؟ ضربه زدن به یک هنرمند بی بدیل و یک استاد کم نظیر در حوزه فرهنگ ایران زمین ، چه کسانی را غمگین و چگونه افرادی را شاد می کند؟ آیا امکان دفاع جدی و مستمر از سینمای ایران وجود ندارد؟ ما برای بازگرداندن ده ها میلیون مخاطب به تاراج رفته توسط فیلم های ویدئویی و ماهواره ای خارجی به بازار محصولات داخلی چه راه و رسمی را در پیش گرفته ایم ؟ آیا در جهان امروز، اسلامی تر از سینمای ایران ، سینمایی وجود دارد؟