ایران در آستانه دستیابی به جایگاه اول فناوری منطقه

سلطه سنگین و طولانی شرق و غرب بر این دیار و حضور مستقیم نیروهای انسانی آنان از جمله 40هزار مستشار نظامی امریکایی در ارتش و هزاران متخصص در صنعت نفت و دیگر صنایع و معادن کشور، نه تنها مجال بروز و ظهور کارآمدی و خلاقیت نیروهای مستعد ایرانی را از بین برده بود، بلکه بتدریج این باور را القا کرده بود که ایرانی همواره نیازمند بذل عنایت دیگران است و به عنوان یک کشور جهان سومی از توان و قدرتی برخوردار نیست که بتواند کشور را اداره کند و پاسخگوی نیازهای آن باشد.

بزرگنمایی و برجسته جلوه دادن فکر و فناوری غرب و تحقیر توانمندی ها و به فراموشی سپردن پیشینه پرشکوه علمی ایران با بهره گیری از ابزارهای مختلف فرهنگی و هنری ، روحیه خودباختگی ، بحران هویت و شیفتگی نسبت به خارج از مرزها را در ضمیر و اندیشه ایرانیان تثبیت می کرد و تن دادن به وضع موجود را سرنوشت محتوم قلمداد می نمود. آیات خیزش برانگیز الهی همچون آیه مبارکه «ان الله لایغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بانفسهم» که بشارت دهنده تحولات مبتنی بر خواست و اراده هر قوم و گروهی است که بتدریج کمرنگ شده بود و یاس و دلسردی جایگزین امید، پویایی و نشاط شده بود.

در چنین فضای مرده و نومیدکننده ای ندای رحمانی امام راحل که خاستگاهی جز آموزه های نورانی اسلام نداشت نهیبی بیدارگر بود که روحیه اعتماد به نفس و خودباوری را در سایه اتکال به قادر متعال در کالبدهای سرد دمید و این دم مسیحایی حیاتی تازه به جان های بی رمق بخشید.

در آغازین روزهای پیروزی ، جوانان برومند کوشیدند تا با تکیه بر استعدادهای سرشار خدادادی و بهره گیری از خلاقیت و ابتکار بتدریج کشور را از وابستگی تمام عیار خارج سازند تا بتوان استقلال سیاسی را در کوران حوادث و تندباد فشارهای خارجی حفظ کرد.

جنگ 8 ساله در عین حال که خسارت ها و مشکلات فراوانی به همراه داشت اما این واقعیت خارجی که نمادی از روحیه ظالمانه حاکم بر جهان است ، ضرورت اتکا بر توانمندی نیروهای بومی را مضاعف کرد و مجالی وسیع برای جلوه گر ساختن نبوغ و توان بالقوه نیروهای متعهد و انقلابی فراهم کرد.

بعد از فرونشستن گرد و غبار جنگ نیز با تاکید مداوم رهبر حکیم انقلاب ، همواره عنایت به دانش وتولید علم جایگاه والای خود را در کشور حفظ کرد.

توسعه تحسین برانگیز کمی و کیفی در آموزش عالی کشور به گونه ای غیرقابل مقایسه با قبل از انقلاب و با شتاب رشدی بی بدیل در منطقه موجب شد که اینک با گذشت حدود 3 دهه ایران جایگاه دوم علمی را در منطقه نصیب خود سازد و بدون تردید با روند فعلی خیلی زودتر از پایان دوره سند چشم انداز (17 سال آینده) به رتبه نخست دست خواهیم یافت.

در حال حاضر نیز در رشته های متعدد از جمله ریاضی ، مکانیک ، شیمی ، فیزیک ، نانو و مهندسی پزشکی به این ایده نائل شده ایم و در حال ارتقای جایگاه خود در سطح جهانی هستیم.

اگر روزگاری رتبه دانشگاه های ایران در بین دانشگاه های معتبر دنیا در شمار 2000دانشگاه برتر هم نبود ، امروز این موقعیت به رتبه 529(دانشگاه صنعتی شریف) و 539 (دانشگاه تهران) ارتقای یافته است و قطعا با ارائه گزارش ها و آمار و اطلاعات دقیق تر به موسسات ارزیابی ، مشخص خواهد شد که جایگاه واقعی دانشگاه های ما بهتر از مرتبه ای است که در حال حاضر مطرح می شود هرچند که از ترکش های اعمال سلیقه های سیاسی این موسسه های بین المللی نمی توان کاملا در امان بود!

در رتبه بندی 20 دانشگاه معتبر جهان اسلام نیز مسلما تعداد قابل توجهی از دانشگاه های ایران جای خواهد گرفت و از حمایت سازمان کنفرانس اسلامی برخوردار خواهند شد.

عنایت مستمر رهبر فرزانه انقلاب بر لزوم حاکم شدن گفتمان علمی در کشور، تحقق جنبش نرم افزاری و تولید علم ، ترسیم نقشه جامع علمی کشور، افزایش نسبت دانشجویان تحصیلات تکمیلی ، بها دادن به نخبگان ، اهتمام لازم به اعتبارات پژوهشی و حمایت همیشگی رئیس جمهور و وزارت علوم سبب شده است با مهیا شدن نسبی زیرساخت های آموزشی و پژوهشی و تعداد زیاد دانشجویان (سه میلیون و سیصد هزار نفر) و دانشگاهیان و محققان و اختصاص اعتبارات بیشتر ، کشور در آستانه یک جهش علمی قرار گیرد و هر روز شاهد دستاوردهای غرورآفرین و در نوردیدن مرزهای دانش باشیم.

با تکمیل چرخه تحقیق ، تولید علم ، فناوری ، تولید محصول و تبدیل آن به ثروت ، شکی نیست که به فضل الهی جایگاه اول فناوری و اقتصادی را نیز در منطقه کسب کرده و ایران اسلامی را به الگویی از تمدن درخشان اسلامی تبدیل خواهیم کرد.

‏
سیدمحمد حسینی
نماینده وزیر علوم در امر نظارت بر دانشگاه‌ها