انتخابات پارالمپیک در دوراهی تغییر و ثبات

آرامش قربانی رقابت‌های مدیریتی نشود

انتخابات کمیته ملی پارالمپیک ۱۷ آذر با رقابت ۵ نامزد برگزار می‌شود؛ ثبات مدیریتی و مسیر لس‌آنجلس ۲۰۲۸ چه نقشی در انتخاب رئیس آینده دارد؟
انتخابات کمیته ملی پارالمپیک ۱۷ آذر با حضور پنج نامزد ریاست برگزار می‌شود؛ رقابتی حساس که در دوره مدیریتی دوساله، ضرورت حفظ ثبات، استقلال تصمیم‌گیری و آماده‌سازی ورزشکاران برای بازی‌های لس‌آنجلس ۲۰۲۸ را بیش از پیش مطرح کرده است.
کد خبر: ۱۵۷۵۵۳۵
جام جم آنلاین: انتخابات کمیته ملی پارالمپیک در حالی به روز‌های سرنوشت‌ساز خود نزدیک می‌شود که کوتاه بودن دوره مدیریت آینده، ضرورت حفظ ثبات مدیریتی و موضوع استقلال تصمیم‌گیری، به مؤلفه‌هایی تعیین‌کننده در معادلات انتخاباتی تبدیل شده‌اند.
مجمع انتخاباتی کمیته ملی پارالمپیک ۱۷ آذرماه برگزار خواهد شد؛ انتخاباتی که با حضور پنج نامزد ریاست، توجه بیشتری را به خود جلب کرده است. غفور کارگری، محمد شروین اسبقیان، جلیل کوهپایه‌زاده، سیدحسن طباطبایی و محمدرضا مظلومی برای تصدی این مسئولیت ثبت‌نام کرده‌اند، اما فارغ از رقابت افراد، پرسش مهم این است که ورزش پارالمپیکی ایران در شرایط کنونی به چه نوع مدیریتی نیاز دارد؟
 

دوره دوساله ریاست؛ فرصت محدود برای تغییر یا استمرار؟

نخستین مسئله، دوساله بودن دوره پیش‌رو است. تصمیمی که با هدف هماهنگ‌سازی دوره‌های مدیریتی با چرخه بازی‌های پارالمپیک اتخاذ شده، معادلات انتخاباتی را نیز تغییر داده است.
در چنین بازه زمانی محدودی، مدیری که برای نخستین‌بار سکان هدایت کمیته را بر عهده می‌گیرد، ناگزیر باید بخشی از فرصت خود را صرف شناخت ساختار، ایجاد هماهنگی با فدراسیون‌ها، ساماندهی تیم اجرایی و تدوین برنامه‌های عملیاتی کند؛ موضوعی که می‌تواند زمان اجرای برنامه‌های اصلی را محدود کند.
این در حالی است که ورزش پارالمپیکی برای آماده‌سازی ورزشکاران در مسیر بازی‌های ۲۰۲۸ لس‌آنجلس، فرصت چندانی ندارد. از این رو، واگذاری مسئولیت به مدیری جدید ممکن است هزینه زمانی قابل توجهی به کمیته تحمیل کند.
تغییر مدیریت به‌خودی‌خود امری منفی نیست، اما در دوره‌ای دوساله، ضرورت چنین تغییری و دستاورد‌های احتمالی آن باید با حساسیت و دقت بیشتری مورد ارزیابی قرار گیرد.
 

تعارض منافع احتمالی؛ ضرورت شفافیت در انتخابات پارالمپیک

موضوع مهم دیگر، تعارض منافع احتمالی در ساختار مدیریت ورزش است. حضور مدیرانی که هم‌زمان مسئولیت‌های اجرایی در وزارت ورزش دارند و متقاضی ریاست نهادی مستقل هستند، پرسش‌هایی درباره مرز اختیارات، استقلال تصمیم‌گیری و نحوه تفکیک مسئولیت‌ها ایجاد می‌کند.
طرح این موضوع لزوماً به معنای وقوع تخلف نیست، اما شفاف‌سازی درباره آن می‌تواند به صیانت از سلامت رقابت انتخاباتی و اعتماد اعضای مجمع کمک کند.
کمیته ملی پارالمپیک به‌عنوان نهادی که مأموریت اصلی آن صیانت از منافع ورزشکاران دارای معلولیت و فراهم کردن زمینه پیشرفت آنان است، بیش از هر چیز به استقلال مدیریتی و تصمیم‌گیری به دور از ملاحظات و فشار‌های بیرونی نیاز دارد.
بر همین اساس، اعضای مجمع باید در کنار بررسی سوابق و برنامه‌های نامزدها، به سوابق اجرایی، استقلال رأی و توانایی آنان در اداره مستقل این مجموعه نیز توجه داشته باشند.
 

چرا ثبات مدیریتی در ورزش پارالمپیکی اهمیت دارد؟

تجربه سال‌های گذشته نشان داده است که ثبات مدیریتی، شناخت ساختار و استمرار برنامه‌ها از مؤلفه‌های مؤثر در پیشبرد ورزش پارالمپیکی بوده‌اند.
استمرار ارتباط با فدراسیون‌ها، شناخت نیاز‌های ورزشکاران، پیگیری برنامه‌های بلندمدت و تحول‌آفرین و حفظ هماهنگی در مجموعه اجرایی، سرمایه‌هایی هستند که نباید در جریان رقابت‌های انتخاباتی و جابه‌جایی‌های مدیریتی، دستخوش وقفه یا آسیب شوند.
در شرایطی که فاصله تا بازی‌های پارالمپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس محدود است، حفظ انسجام مدیریتی می‌تواند در اجرای برنامه‌های آماده‌سازی و پیگیری اهداف ورزشی اهمیت ویژه‌ای داشته باشد.
 

غفور کارگری؛ مزیت تجربه مدیریتی در یک دوره کوتاه

غفور کارگری که از سال ۱۴۰۱ ریاست کمیته ملی پارالمپیک را بر عهده دارد و پیش از آن نیز بیش از ۲۰ سال در جایگاه نایب‌رئیس و سایر مسئولیت‌ها فعالیت کرده است، از شناخت و تجربه حضور در ساختار اجرایی کلان کشور و این مجموعه برخوردار است.
وی دارای برنامه تحول ورزش پارالمپیکی کشور در مسیر بازی‌های لس‌آنجلس ۲۰۲۸ است؛ مزیتی که در ارزیابی گزینه‌های مدیریتی برای یک دوره کوتاه‌مدت نمی‌توان از کنار آن به‌سادگی گذشت.
البته این پیشینه به‌تنهایی نمی‌تواند مبنای قضاوت باشد و عملکرد مدیریت فعلی نیز باید همچون سایر گزینه‌ها، بر اساس شاخص‌های روشن، برنامه‌های ارائه‌شده و دستاورد‌های قابل ارزیابی سنجیده شود.
 

انتخابات ۱۷ آذر؛ تصمیمی فراتر از انتخاب یک رئیس

انتخابات ۱۷ آذر صرفاً رقابتی برای تصاحب یک جایگاه مدیریتی نیست، بلکه تصمیمی سرنوشت‌ساز درباره مسیر دو سال آینده ورزش پارالمپیکی کشور است؛ تصمیمی که باید بر پایه استقلال، شایستگی، کارآمدی، حفظ برنامه‌های جاری و پرهیز از تنش‌های غیرضروری اتخاذ شود.
ورزش پارالمپیکی ایران بیش از رقابت‌های مدیریتی، به آرامش و تمرکز بر موفقیت ورزشکاران نیاز دارد. این مجموعه در آستانه یکی از مهم‌ترین مقاطع آماده‌سازی برای حضور در میادین پیش‌رو قرار دارد و در چنین شرایطی، حفظ آرامش، انسجام و تمرکز بر منافع ورزشکاران باید در اولویت قرار گیرد.
هیچ رقابت انتخاباتی نباید به بهای خدشه‌دار شدن مسیر موفقیت قهرمانان تمام شود.
newsQrCode
ارسال نظرات

نیازمندی ها