سیمرغِ تسلی بخش هویت ایرانی در کورانِ آتشِ جنگ

این روز فرصتیست تا بار دیگر به یکی از کهن‌ترین رسالت‌های هنر نمایش بیندیشیم: "تسلی بخشی" به جان‌های دردمند. روز جهانی تئاتر در سراسر جهان گرامی داشته می‌شود، اما امسال برای ما در ایران، با آتش جانسوزی که بر پیکر این سرزمین زبانه می‌کشد، معنایی دیگر یافته. جنگی تمام عیار که بیش از هر چیز ذهن و روان مردم را تهدید می‌کند، و ما را به یاد وظیفه‌ی کهن هنر‌های نمایشی می‌اندازد: تسلی گری.

تسلی، به معنای فراموشیِ درد نیست، بلکه رویارویی آگاهانه با رنج و یافتن راهی برای زیستنی پر معنا به صلح در کنار یکدیگر، به قامتِ "مای جمعیِ ایرانیان" است: سی مرغ‌های پراکنده‌ای با اندیشه‌ها و سلیقه‌های گوناگون که هرگاه کیان میهنشان در معرض تهدید قرار گیرد، به هم می‌پیوندند و بازنمای "اسطوره‌ی سیمرغ" در مقام جانِ یکپارچه‌ی ایران می‌شوند. تنت قاف است و جانت هست سیمرغ ز سیمرغی تو محتاجی به سی مرغ.

این همگرایِ ملی همان جوهره ایست که در فرهنگ ایرانی، از سوگ سیاوش و یادگتر زریران تا نقالی، پرده خوانی و تعزیه و حتی نمایش‌های امروز، ساری و جاری بوده است؛ همان حقیقتی که تئاتر را به پناهگاهی جمعی بدل می‌کند. در جهانی که هر روز ناجوانمردانه پیوند‌های انسانی را سست‌تر می‌سازد، هنر‌های نمایشی چه بر صحنه و چه در قالب نمایش رادیویی، تمرینی برای "ما شدن" هستند.

نمایش رادیویی با تکیه بر قدرت صدا، بی آن که نیازمند حضور جسمانی باشد، حضوری از معنا می‌آفریند؛ فضایی صمیمانه و بی واسطه که در آن می‌توان بی پرده خندید، گریست و دوباره به هم نَفَسی اعتماد کرد. این هنر، در روزگاری که دست بسیاری از مردم از سالن‌های نمایش کوتاه است، به تئاتری در دسترس بدل می‌شود؛ تئاتری که از موج رادیو می‌گذرد و آرامش را به ذهن‌ها و خانه‌ها می‌آورد.

در پایان، بار دیگر روز جهانی تئاتر و روز ملی هنر‌های نمایشی را به همه‌ی هنرمندان این عرصه تبریک می‌گویم؛ به ویژه نمایشگرانِ رادیویی که در دشوارترین لحظه‌ها و سرد و گرم روزگاران، همواره با صدای گرم خود آرامش و همدلی هدیه بخشیده‌اند.

امید که این آیینِ دیرین همچنان پناهگاهی برای صلح، همدلی، آرامش و بازسازی روانِ جامعه و تاب آوریِ جمعی در گذری سیمرغ وار از ناملایمات به قله‌ی قافِ پیروزی و سرفرازی باشد.

به امید روزی که تمامیِ صحنه‌ها و همه‌ی امواج رسانه‌ای، بازتاب دهنده‌ی امنیت، آرامش، بهروزی و پیروزیِ پایدار این این مرز و بوم شوند.