نکته‌ای کمتر شنیده شده درباره قیصر امین‌ پور 

 البته «قیصر» وجهه‌ای دانشگاهی هم داشته و دارد که تعالی‌بخش حیات علمی و اجتماعی او شده است. حضور مغتنم او در فضای دانشگاهی کشور، راهی تازه و آغازی بود برای پیوند مبارک ادبیات امروز یا به تعبیر قدیمی‌تر‌ها «ادبیات معاصر» با دانشگاه‌های ما؛ حیف که او رفت! و این راه، به کمال نرسید.

هرچند اهتمام برخی استادان فعلی دانشگاه برای معرفی ادبیات امروز ایران به دانشجویان را نباید نادیده گرفت، اما شخصیت جامع‌الاطراف و چندوجهی قیصر امین‌پور، مصداق مصراع معروف: «خود راه بگویدت که، چون باید رفت» است، او هم شاعر بود، هم سخن‌شناس، ادبیات کهن (قدیم) را به‌خوبی خوانده بود و دوواوین ادب را کاملا می‌شناخت، در شعر معاصر، نفس می‌کشید و خودش از استوانه‌ها بود. به گواه شاگردانش، کلاس درس او نظیری نداشت ــ یعنی استادی چیره‌دست در ادبیات ــ، حتی نثر‌ها و نوشته‌های غیرمنظومش هم عمیق و تعالی‌بخش بود. به‌جز بزرگسالان، قیصر فکر‌ها و حرف‌هایی ژرف نیز برای مخاطبان کودک و نوجوان داشت، دلش برای کودکان مظلوم و زخم‌دیده فلسطینی می‌تپید و شعری بلند نیز برای آنها گفت که انصافا هنوز خواندنی و پراحساس و تازه است!

اما نکته کمترشنیده شده، شناخت کاربردی قیصر امین‌پور از «رسانه و کارکرد فرهنگی این حوزه» است. او به اشراف و معرفت والایی از رسانه دست یافت و نگاهی فرهنگی و معرفتی به این پدیده و پیکره بزرگ متصل به افکار و باور عمومی داشت. وقت گذاشتنش در تحریریه «ماهنامه سروش نوجوان» مجله‌ای برای مخاطبانی با گروه سنی تعریف شده در آن دوره، شاید فقط درصدی از این اشراف و شناخت موسع را آشکار می‌کرد. چند دیداری که توفیق ملاقات با ایشان را داشتم، این واقعیت را برایم آشکار کرد که یک شاعر ــ می‌تواند و باید ــ گنجینه‌ای از سایر علوم و توانمندی‌های روز باشد و آگاهی و علم را به‌مثابه دو بال برای پریدن به‌کار بگیرد. حتی دیدم و از نزدیک شنیدم که در «نقد تکنیکی و محتوایی فیلم» هم توانمندی و دانش سینمایی داشت، دقیقا شبیه دوست همدل و اهل قلمش زنده‌یاد دکتر سیدحسن حسینی که سال‌ها پیش به رسم ادب و قدردانی، کتاب «سید شاعران انقلاب اسلامی» را درباره‌اش نوشتم و در متن، ذکرخیری از قیصر بزرگوار شد و‌.... 

شعر قیصر الحق‌والانصاف به یک افق و جهت محدود نیست که بخواهیم «تعریفی تیتروار» از او داشته باشیم؛ مثلا: شاعر عاشقانه‌ها خطابش کنیم، هرچند «عشق» در زندگی و زبان شیوای شاعر، جریانی قدرتمند دارد. او طراح پرسش‌هایی عمیق و درهم‌تنیده با فلسفه، عرفان، خداباوری و آگاهی است که در شعرهایش با صراحت از انسان‌ها می‌پرسد؛ در حالی‌که خود به منبع جواب رسیده. من در یک کلمه، او را منادی اخلاق و آگاهی می‌دانم و می‌شناسم، اما با رویکردی شاعرانه و کاملا تازه! 

هر چقدر فکر کردم که با یک شعر کوتاه، حتی یک رباعی از او به این یادداشت پایان بدهم، دیدم همه شعر‌های او باید دیده و خوانده و فهم شود! خوشبختانه کتاب‌های قیصر امین‌پور در دسترس علاقه‌مندان بیشمار فرهنگ، هنر و ادبیات قرار دارد و خوانندگان عزیز را به سروده‌های لطیف و روشنگرانه او ارجاع می‌دهم. کاش اراده‌ای بیش از پیش نسبت به خوانش آثار «شاعر اخلاق، آگاهی و مهربانی‌ها» به‌خصوص در محافل و محیط‌های دانشگاهی و پژوهشی دیده شود. متأسفانه بعضا در فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی مطالب و شعرواره‌هایی سطحی، سست و جعلی را به او نسبت داده و با استفاده از موسیقی و تصویر شاعر، به بازدیدکنندگان بی‌اطلاع تحمیل می‌کنند که البته سخن‌شناس‌ها و مخاطبان مطلع، خیلی زود در این زمینه، واکنش آگاهانه از خود نشان می‌دهند و دیگران را هم در جریان می‌گذارند.