آخرین دعا 

دم افتادن عرش بر زمین 
از این‌ پس ماجرای تو 
چیزی دیگر شد
▪︎
خدا در چشمه های اشک
 در خون و چشم    
 ماوا گزفت
زین پس در قطره های خونبارش قلوب  
 گریستنی ست که فرشتگان و کلمات را غرق می کند
■
این کلمات‌
ابن کلمات 
از لبان رخم و ار لبان خون نجوا شد 
آرام آرام‌ آه شد و به خاموشی رفت 
و صدای تو  پس آنگاه 
تا ابد در زمین طنین باقی و وجه الله 
ماند 
نشان آن سرمستی عشق در دم باش :

اللهم یا متعالی المکان
عظیم الجبروت
شدید المحال 
غنی عن الخلایق
عریض الکبریاء
قادر علی ما تشاء
قریب الرحمه
صادق الوعد
و ابن حسین بود 
اکنون کلمات تامه
اکنون وجه الله
اکنون عرش بر فرش
▪︎
توفان هاو رعد 
سیلاب ها و دریاها
خیزاب ها و نوید  رستاخیز منتقم 
همان کلمات 
همان کلمات که ظلمت را می بلعید
و در لاهوت می درخشید
 عبد 
عبدالله 
حسین 
در کلماتی که حالا 
آه بود 
و گسترش می یافت 
آن سوی جبروت:
اللهم انت سابغ النعمه
حسن البلاء
قریب اذا دعیت
محیط بما خلقت
قابل التوبه لمن تاب الیک.... 
وآن که ترا یاد می کند 
ازو یاد می کنی پروردگار من
▪︎
کلماتت آه بود 
در گوش شن ها 
  و آه و نجوا و خونت
 در رگانشان  جاری می شد 
و موج می زد 
و امواج  آرام آرام 
زمین را فرا می گرفت 
آسمان را  
 زمان‌ ها را 
مجنون از تو آموخت 
شعر لیلی بر شن بنویسد با خون
و فراق جهان را فرا گیرد و آسمانی اندود
آسمانی کبود ،  نیلگون ‌
آه کلمه ها  کلمه ها
آیا شما  در بادها سکنی گزیده اید؟
در نورهای صبحگاهی؟
در ستاره سحری 
در چشم براهی آن منتظر؟
ادعوک محتاجا
و ارغب الیک فقیرا 
و افزع الیک خائفا.....
▪︎
دلم را هزار پاره می کند 
 این کلمات 
این کلمات نیمروز عاشورا 
آن گاه که از ذوالجناح
بر خاک غلتیدی و شکر گزار آن نام‌ناپذیر 
زمزمه آخرینت 
پژواک عشقت را تا آخرالزمان 
می برد 
و خدا برایت کافی بود 
تا از ستمگری عالم و آدم 
به دامان او سر بگذاری
و زمینی  دادگر بخواهی
 برای  آن  کس که جز هو ، هیچ ندارد :
احکم  بیننا و بین قومنا بالحق
و انهم غرّونا و خدعونا و خذلونا 
و عذروا بنا و قتلونا 
و نحن  عتره  نبیک 
و ولد حبیبک ....
یا ارحم الراحمین
▪︎
و حالا‌ دوباره عاشورا 
دوباره نیمروز 
نجوا
آه
و کلمات
کلمات
کلمات‌ جان تو‌
حسبن! 
جان ما