کلاسیک‌ها زنده‌اند

این شاعر در گفت‌وگو با ایسنا، درباره میزان اثرپذیری ادبیات معاصر از آثار ادبی کهن اظهار کرد: چون ما فقط در شعر پیشینه درازمدتی داریم در زمینه شعر می‌توان اظهارنظر کرد. در زمینه داستان و داستان کوتاه خیلی نمی‌توان درباره این اثرپذیری حرفی زد چون بیشتر در سال‌ها و سده‌های اخیر نمود داشته است و در گذشته خیلی دیده نمی‌شد. فقط گونه‌هایی از آنها همانند حکایت‌ها و غیره بودند که از جمله آنها می‌توان به «سمک عیار» اشاره کرد.
او افزود: آنچه امروز به عنوان ادبیات داستانی جدید شناخته می‌شود، در کشور ما به این شکل و شمایل خیلی پیشینه بلندمدتی ندارد. اما در حوزه شعر ما کشوری با سابقه طولانی هزار و اندی‌ساله هستیم و آثار متعددی در دوران مختلف تاریخی و در قالب‌های متفاوت و گوناگون داریم که برای امروز مانده است. تأثیرگذاری این آثار بر شعر معاصر در تداوم بعضی از این قالب‌ها تا دوره‌های مختلف است که گسترده‌ترین آنها را شاید باید قالب غزل، دوبیتی و رباعی دانست. در سال‌های بعد از انقلاب هم مثنوی دوباره احیا شد و قالب رباعی هم گستردگی بیشتری نسبت به گذشته پیدا کرد. غزل هم به عنوان یکی از اصلی‌ترین قالب‌های سال‌های اخیر دوباره خودش را نشان داد. اما از قالب‌های دیگر مانند انواع ترجیع‌بند، مخمس، مسدس و... خیلی کمتر استفاده شده است. گرچه در قالب‌های گذشته که امروزه استفاده می‌شوند هم کارهایی صورت گرفته که از نظر محتوایی شاید نشود به راحتی گفت ادبیات شعری معاصر ما به سمت‌وسوی محتوای ادبیات شعری گذشته رفته است.
محقق در ادامه با اشاره به تداوم محتوای آیینی از گذشته تا امروز گفت: یکی از حوزه‌ها، حوزه شعر عرفانی است که در این حوزه خیلی خبری از آن نوع عرفان گذشته در شعر نو نیست، اما محل‌های دیگری از ادبیات گذشته ما به لحاظ محتوا به ویژه در ادبیات آیینی همچنان تداوم داشته و دارد و نه تنها تداوم داشته بلکه در قالب‌های متعددی اعم از قالب‌های کلاسیک، نئوکلاسیک، نو و... گسترش یافته است. برای همین شعر آیینی گستره بیشتری را نسبت به گذشته به خود اختصاص داده است. ما امروز شعرهای فراوانی با عنوان شعرهای نبوی، علوی، فاطمی، رضوی، مهدوی و... داریم که در گذشته سابقه نداشته و قالب اینها هم البته اغلب قالب‌های کلاسیک است.