جهان در چنگ ربات‌های جمعی نانویی

نسل اولیه این ربات‌ها بسیار بزرگ و حجیم بود و نیروی کافی برای پردازش و انجام فعالیت‌های پیچیده نداشت. با این‌که می‌توانستند پرواز کنند، بیشترشان آزمایشی بودند و به علت این‌که جثه‌شان در حد یک پرنده بود، باتری‌ها نمی‌توانستند نیروی حرکت اجزای سنگین این ربات‌ها را تامین کنند.
این ربات‌ها در دهه 1390/ ۲۰۱۰، پیشرفت کردند و وارد عصر جدید پهپادهای جاسوس به اندازه حشرات شدیم. ساختار، حرکات و رفتار این ربات‌ها درست مانند حشرات واقعی بود.
اما در دو دهه آینده قرار است هوش مصنوعی و کنترل از راه دور آنقدر پیشرفت کند که بتوان این ربات‌های کوچک را در شبکه‌های وسیع‌تری به کار گرفت. بنابراین باید اجزای الکترونیک این ربات‌ها کوچک و کوچک‌تر شود.
برای مثال، تولید ربات‌های جمعی در اندازه زنبورهای عسل، می‌تواند با بررسی شرایط جوی، اتمسفر، زمین و آب، اطلاعات درستی در مورد محیط زیست فراهم کند.
همچنین محققان در حال بررسی تولید ربات‌هایی برای ارتش‌ها هستند که بسیار کوچک و ابعادی در حد نانومتر داشته باشد. آنها می‌گویند، می‌توانند این نوع ربات را تا دهه 1410/ ۲۰۳۰ تولید کنند. این ربات‌ها با چشم غیرمسلح به راحتی دیده نمی‌شود و می‌تواند در عملیات جاسوسی به کار برده شود.
هزاران میلیارد ربات جمعی - که وقتی کنار یکدیگر هستند، شبیه ابرهایی از گاز می‌شوند-
را می‌توان در شبکه‌های وسیعی به‌کار گرفت. هر کدام از این ربات‌های بسیار کوچک می‌تواند به‌راحتی پرواز کند و عملیات شناسایی، حملات سایبری و حمله به پایگاه‌های دشمن را انجام دهد. این ربات‌ها حتی می‌تواند تجهیزات جنگی پیچیده دشمن را نابود کند. ربات به‌راحتی می‌توانند از ترک‌ها، سوراخ‌های کلید و منافذ تهویه هوا به هر ساختمانی نفوذ کنند.
بعلاوه این ربات‌ها می‌توانند در عملیات دفاعی هم شرکت کنند. برای مثال همچون سپر، نظامیان را از خطرات دور نگه دارند یا با جمع شدن کنار هم، روی رودخانه‌ای پلی موقت بسازند، یا تشکیل برانکارد برای حمل افراد زخمی بدهند.
سازمان ملل متحد اکنون تولید ربات‌های جمعی نانویی را همچون بمب هسته‌ای، سلاح‌های شیمیایی و بیولوژیکی، سلاحی مخرب می‌داند و در نظر دارد در صورت گسترش تولید این ربات‌ها، با وضع معاهدات بین‌المللی، استفاده از آنها را بسیار محدود کند.

مترجم: نادیا زکالوند

دانش

منبع: Future Timeline