باید و نبایدهای درمان با انسولین

به هیچ عنوان مصرف انسولین ایجاد عادت و وابستگی نمی‌کند و هر زمان که پزشک تشخیص دهد بیماری با داروی خوراکی کنترل می‌شود، می‌توان انسولین را قطع کرد.

در بیمارانی که دچار نارسایی کلیه هستند یعنی اوره و کراتینین افزایش یافته است، به موازات بدتر شدن سیر بیماری کلیوی باید داروهای خوراکی ضد دیابت را کم‌کم قطع کرد و انسولین را جایگزین کنیم.

بیمارانی که به مدت بیش از ۲۰ سال مبتلا به دیابت نوع ۲ هستند بتدریج دیگر به داروها پاسخ نمی‌دهند و در فرصت مناسب باید مبادرت به شروع تزریق روزانه انسولین برای آنان کرد.

برخی بیماران دچار دیابت بشدت لاغر می‌شوند‌. در این دسته از بیماران اگر قند خون خیلی بالا باشد، می‌توانیم با تجویز انسولین، وزن مناسب را دوباره به بیمار باز‌گردانیم.

اکنون می‌خواهم مواردی را بازگو کنم که فرد دچار دیابت نیاز به انسولین ندارد و متاسفانه بسیار دیده شده که به اشتباه برای این فرد درمان با انسولین شروع شده است:

در افراد چاق دلیل اصلی دیابت چاقی و پر‌خوری است‌. این بیماران گاهی دچار قندهای بالا می‌شوند و برخی پزشکان به اشتباه به آنان انسولین تجویز می‌کنند. در این گروه بیماران راه‌حل بهتر شدن وضعیت بیماری و کاهش قند، اجتناب از پرخوری و کم کردن وزن است. متاسفانه استفاده اشتباه از انسولین به پرخوری بیشتر و بیشتر چاق شدن منجر می‌شود.

در بیمارانی که بتازگی دچار دیابت شده‌اند اگر پزشک تشخیص دهد دیابت بیمار نوع ۲ است و قند خون خیلی بالا باشد، می‌توان مدت خیلی کوتاه انسولین استفاده کرد، ولی حتما باید آن را قطع و با رژیم و ورزش مناسب و منظم دیابت را کنترل کنیم.

درصد زیادی از مادران باردار دچار دیابت بارداری می‌شوند. بیش از ۸۰ درصد این مادران با کم کردن خوراکی‌های حاوی نشاسته و شیرین و ورزش منظم بخوبی درمان می‌شوند و نیازی به تزریق انسولین ندارند.

دکتر رضا کریمی

فوق‌تخصص غدد و متابولیسم