مجید انتظامی آهنگساز و رهبر ارکستر امروز 70 ساله شد
سمفونی پرواز یک آهنگساز
او درست شکل ساخته‌هایش است. موسیقی‌هایی که معلوم است از جایی در اعماق قلبش جوشیده‌اند و در قالب نت‌هایی که اغلب ما تنها به چشم می‌شناسیم‌شان و هیچ اطلاعات بیشتری درباره آنها نداریم، روی کاغذ جاری شده‌اند. بعدتر هم سازها شده‌اند زبانشان. بعد هم آمده‌اند روی سکانس‌هایی از فیلم‌های سینمایی و با اوج و فردوشان به آن جانی دیگر داده‌اند.
آن‌قدر که همین حالا هم اگر درباره «بوی پیراهن یوسف» ساخته ابراهیم حاتمی حرف بزنیم و بخواهیم سکانسی را که علی نصیریان سر مزار پسرش نشسته و با یوسف حرف می‌زند به شما یادآوری کنیم خیلی زود آن را به یاد می‌آورید، هم این لحظات تاثیرگذار بوده و هم موسیقی‌ای که با آن همراه شده و عمق دردهای پدر در همکلامی با پسر شهیدش را برایمان چند برابر کرده است.
حتما دیگر می‌دانید از چه کسی حرف می‌زنم، از مجید انتظامی، آهنگساز و رهبر ارکستری که در عرصه ساخت موسیقی فیلم‌ها هم بسیار فعال بوده و رکورد دار دریافت سیمرغ بلورین برای ساخت بهترین موسیقی فیلم نیز هست.
برگردیم به جمله اولمان و کاملش کنیم. مجید انتظامی درست شکل ساخته‌هایش است. اگر با او برخورد داشته باشید، می‌بینید در تمام حس‌ها و رفتارش همان‌قدر صادق و رو راست است که در موسیقی‌هایش آن را حس می‌کنیم. اگر در مصاحبه‌ای حرفی می‌زند و غمگین است، می‌شود حس کرد که این غم آشناست و قبل‌تر آن را در گوشه‌ای از موسیقی یک اثرش شنیده‌ایم. اگر به فکر فرو رفته است، باز هم این حس آشناست، ناراحت می‌شود از موضوعی، غمگین و دل گرفته است یا هر حس دیگری همه اینها را می‌توان در گوشه گوشه ساخته‌هایش یافت. مجید انتظامی همه اتفاقات فیلم‌هایی را که برایشان موسیقی ساخته تجربه نکرده است، اما او حس‌ها را خوب می‌شناسد، می‌داند غم چیست، درد چیست و انسان چگونه رنج می‌کشد. البته در کنار همه اینها باید گفت او موسیقی را هم خیلی خیلی خوب می‌شناسد و شناخت عمیقش از حس‌های انسانی با شناخت کاملش از موسیقی به هم گره می‌خورد و اتفاق تاثیرگذاری را خلق می‌کند.
آن‌طور که خودش هم در مصاحبه‌ای بیان کرده است، او موسیقی را تخیل می‌کند، هر چیزی را بارها در ذهنش می‌سازد و خراب می‌کند تا برسد به تصویری که باید. او می‌گوید: «چهار صبح در حالت خوابیده هدفون می‌گذارم و موسیقی خودم را گوش می‌کنم. شاید بعضی‌ها بگویند من خودخواه هستم اما در شرایط مختلف، موسیقی‌های مختلف گوش می‌کنم. اما زمانی که موسیقی‌های خودم را گوش می‌کنم، گاهی اوقات حس نمی‌کنم در تخت هستم. موسیقی وقتی به ذهن شما می‌آید قالب ندارد. چیزی گسترده و معلق در فضاست و شما با آن پرواز می‌کنید. وقتی مداد به دست می‌گیرید، قالب پیدا می‌کند؛ یعنی تمامش می‌رود و یک ملودی می‌ماند و باید بکوشید آن فضا را با سازهای دیگر تا حدودی پیاده کنید. نمی‌توانید کاملا پیاده‌اش کنید به همین دلیل می‌گویم
پرواز می‌کنم چون هنوز که من آن موسیقی را می‌شنوم، آن را در آن حالت می‌شنوم.»
مجید انتظامی 18 اسفند 1396، 70 ساله می‌شود و نه‌تنها خودش بلکه بسیاری با ساخته‌هایش پر پرواز پیدا کردند و جهان دیگری را تجربه کردند. جهان که فقط با موسیقی و در عالم موسیقی قابل درک است و شاید در هیچ هنر دیگری یافت نشود.
زینب مرتضایی‌فرد
روزنامه‌نگار
{$convert_old_media}
